‘Wreek uzelf niet, geliefden, maar laat ruimte voor de toorn van God.’ Vergeldingsdrang is een natuurlijk instinct, maar geen christelijk — zelfs Paulus, die belasterd en gevangengezet wordt, houdt zich eraan. Er is onderscheid tussen Gods recht, het strafrecht van de overheid en persoonlijke wraak, waarvoor de Bijbel geen ruimte geeft. Wij zijn burgers van een eeuwig koninkrijk, niet de rechter. Laat je liefde je naasten voor Christus winnen, niet je vergeldingsdrang hen wegjagen.

Als de netten overvol raken, beseft Johannes als eerste wie er op de oever staat: ‘Het is de Heere!’ Petrus springt meteen in het water. De bedachtzame Johannes en de voortvarende Petrus vullen elkaar aan, zoals God het heeft bedoeld — de een reflecteert en gelooft, de ander handelt vol geloof. Zonder elkaar zouden de Petrussen opbranden en de Johannessen verzinken. Hoe heeft God jouw temperament gevormd om Christus te dienen?

Op de Areopagus verkondigt Paulus de God die de Atheners ‘dienen zonder Hem te kennen’ als Schepper, Onderhouder, Koning, Vader en Rechter. J.B. Phillips schreef ooit dat velen geen God hebben gevonden die groot genoeg is om het leven te verklaren. Deze God is echter groot genoeg voor elke zorg, elke intellectuele vraag en elke emotionele nood — groot genoeg om voor te leven. Hoe beter je Hem kent, hoe blijder je Hem gehoorzaamt.

Vals beschuldigd belandt Jozef in de kerker, maar ‘de HEERE was met Jozef’ en gaf hem genade in de ogen van zijn cipier. Jozefs trouw aan God — zijn vlucht voor de vrouw van Potifar — kostte hem alles, maar God verliet hem niet, zelfs niet in de meest extreme omstandigheden. Voel jij je soms gevangen en alleen? Niets verrast God, en Hij houdt van je met een eeuwige, onwrikbare liefde.

‘Het leven is voor mij Christus en het sterven is voor mij winst,’ schrijft Paulus vanuit de gevangenis. Hij verlangt niet naar de dood als ontsnapping aan het lijden, maar naar Jezus zelf, want niets is mooier dan bij Hem te zijn. Tegelijk blijft hij hier trouw dienen zolang God hem adem geeft. Is jouw vreugde gevestigd op aardse dingen, of ligt je identiteit vast in Christus, nu en straks?

Mozes weigert ‘zoon van de dochter van de farao’ genoemd te worden en kiest voor een leven van smaad met Gods volk, boven het genot van de zonde. Je kunt niet tegelijk vriend van de wereld en vriend van God zijn — een middenweg bestaat niet. Meer dan duizend jaar later maakt Paulus dezelfde keuze en beschouwt zijn voortreffelijke afkomst als schade. Welke radicale keuze vraagt geloof vandaag van jou?

‘Deze drinkbeker is het nieuwe testament in Mijn bloed, dat voor u vergoten wordt.’ Aan de avondmaalstafel gedenken we hoe Jezus de straf droeg die wij verdienen en ons Zijn gerechtigheid gaf. Al zag Hij er aan het kruis weinig koninklijk uit, juist daar behaalde Hij Zijn grootste overwinning, bevestigd door Zijn opstanding. Jezus regeert nu aan Gods rechterhand én in het hart van wie op Hem vertrouwt. Is Christus jouw Koning?

Jona is kapot van verdriet om een verdorde plant, maar vindt Gods barmhartigheid voor Ninevé — meer dan honderdtwintigduizend mensen — maar moeilijk te verteren. ‘Zou Ík dan die grote stad niet ontzien?’ vraagt God hem. Het boek Jona eindigt open, want de eigenlijke vraag is niet hoe Jona reageert, maar hoe wij op Gods genade reageren. Wat vind jij het belangrijkste: je eigen comfort, of de mensen om je heen die Jezus nog niet kennen?

God laat een wonderboom opschieten om Jona schaduw te geven, en de volgende dag een worm die hem laat verdorren. ‘God beschikte’ — dit refrein doorklinkt heel het boek Jona: een vis, een plant, een worm, een oostenwind, alles binnen Zijn voorzienigheid. De Heidelbergse Catechismus noemt dit Gods vaderlijke hand, waaruit ons ‘alle dingen’ toekomen. Welke ‘planten’ en ‘wormen’ ken jij in je leven, en dank je God voor beide?

Jona bidt en protesteert tegelijk: hij wist al dat God ‘genadig en barmhartig’ is en juist daarom vluchtte hij. Hij meet met twee maten — zelf ontving hij Gods ontferming, maar gunt die niet aan Ninevé. ‘Bent u terecht in woede ontstoken?’ vraagt God hem. Wie boos is over Gods barmhartigheid voor anderen, vergeet hoe onwaardig hij zelf die genade ontving. Alleen wie gegrepen is door genade, verheugt zich in Gods overvloedige barmhartigheid.