“.....อนิจจานุปัสสี เห็นความไม่เที่ยงที่ตนเอง ที่คนอื่นและสรรพสิ่งข้างนอก
วิราคานุปัสสี เห็นความจางคลายๆ เบื่อหน่ายๆ จนในสมัยพระพุทธเจ้า ให้พระเจริญวิปัสสนา เกิดความเบื่อหน่ายขึ้นมา พระฆ่าตัวตายเป็นกองเลย พระเกิดความรู้สึกเบื่อหน่าย เดี๋ยวต้องกิน เดี๋ยวต้องถ่าย นี่คือเห็นความไม่เที่ยง
นิโรธานุปัสสี เห็นความดับ เกิดดับ ๆ ทุกอย่างเกิดดับ ทางตาก็เกิดดับ ทางหูก็เกิดดับ ทางจมูกก็เกิดดับ ทางลิ้นก็เกิดดับ ทางกายก็เกิดดับ ทางใจก็เกิดดับ เกิดดับๆ ไม่รู้จักเบื่อ ก็เกิดดับอยู่อย่างนี้
ปฏินิสสัคคานุปัสสี ไม่เอาแล้วโว้ย กูไม่เอาอะไรแล้วโว้ย ทุกสิ่งทุกอย่างไม่เอาแล้วโว้ย เบื่อหน่าย จนก็เป็นทุกข์ รวยก็เป็นทุกข์ สวยก็เป็นทุกข์ ไม่สวยก็เป็นทุกข์ มีแต่เป็นทุกข์ กูก็ไม่เอาแล้ว สลัดคืน สลัดคืนอะไร คืนจิตนั่นแหละ จิตก็ไม่เอา กายก็ไม่เอา เวทนาก็ไม่เอา เกิดแก่เจ็บตายก็ ไม่เอาๆ จะทำอะไรอยู่ จะอาบ จะถ่าย จะยืน เดินนั่งนอน มีแต่ไม่เอาๆ มีอารมณ์นั้นอารมณ์เดียว สลัดคืนสู่ธรรมชาติ เพราะมันเป็นธรรมชาติทั้งหมด จิตจะเห็นธรรม ก็เห็นที่ตรงนี้ มันจึงจะหลุดพ้นได้ ไม่งั้นมันก็ไม่มีทางที่จะหลุดพ้นได้....”
จากพระธรรมเทศนา ตอน อานาปานสติ หมวดจิต หมวดธรรม
ประจำวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2561
โดยหลวงพ่อเอี้ยน (พระครูวินัยธร มหาทรงศักดิ์ วิโนทโก)
ณ สำนักวิปัสสนาวังสันติบรรพต อ.เมือง จ. พัทลุง