Lurtari spyr Málteigin, hvat orðingin: at válka sær í grasinum ella bønum, merkir. 

Tá vit í dag ganga túr við hundinum hjá okkum, og hann fer á bøin at rulla runt í grasinum, sigur maður mín, at hann válkar sær, skrivar lurtarin. 

Elin Henriksen, málkøn, sigur, at 'at válka sær í runu,' er kend orðing. Og eisini flutta merkingin: válka sær í ljótum orðum.

Hon greiðir frá, at orðið valka er elligamalt og stavar frá einum orði, sum upprunaliga merkti at snara ella rulla.

- Tá ið hundurin válkar sær á bønum stavar tað tískil frá merkingini at rulla runt.

Eitur tað 'Hvørki Per ella Pól HEVUR nakran at vera saman við' ella eitur tað 'Hvørki Per ella Pól HAVA nakran at vera saman við'?

Lurtari skrivar soleiðis:

'Bæði Per og Pól HAVA onkran at vera saman við.'

Men - og nú ivist eg, um eg skal siga:

'Hvørki Per ella Pól HEVUR nakran at vera saman við' ella 'Hvørki Per ella Pól HAVA nakran at vera saman við.'

Elin Henriksen sigur, at tað eitur hvørki Per ella Pól hevur nakran at vera saman við.

Tað ger tað, tí sagnorðið vísir aftur til hvørki, sum er eintal.

Fyrsti Málteigurin eftir korunu-steðgin snýr seg næstan bara um orð og orðingar, sum hava verið frammi hesa tíðina, meðan ferðin í samfelagnum hevur verið í botni. 

Eitt tað fyrsta málsliga kjakið, sum tók seg upp, var, hvussu korona skuldi stavast. Við k ella c. Málráðið boðaði frá, at tað altíð hevur verið stavað við k og eigur tí framhaldandi at verða stavað við k.

Lurtari vil vera við, at 'nær við' næstan ikki hoyrist longur, tí fólk siga 'tætt við' ella 'tætt uppá'.

Elin Henriksen, málkøn, sigur, at tað er onki galið við orðinum, tætt, í sjálvum sær, men tað ræður um at minnast til, at orðini hava ikki somu merking. 

Hon mælir tó frá at brúka orðingina, tætt uppá.

Kvinnur og kallkyn

Nógvar gentur og konur umrøða seg sjálvar sum kallkyn í staðin fyri kvennkyn.

Tær siga til dømis: Eg bindi mær sjálvum eina troyggju, heldur enn sjálvari.

Brim og uppgangur

Lurtari vil vera við, at 'nær við' næstan ikki hoyrist longur, tí fólk siga 'tætt við' ella 'tætt uppá'.

Elin Henriksen, málkøn, sigur, at tað er onki galið við orðinum, tætt, í sjálvum sær, men tað ræður um at minnast til, at orðini hava ikki somu merking. 

Hon mælir tó frá at brúka orðingina, tætt uppá.

Kvinnur og kallkyn

Nógvar gentur og konur umrøða seg sjálvar sum kallkyn í staðin fyri kvennkyn.

Tær siga til dømis: Eg bindi mær sjálvum eina troyggju, heldur enn sjálvari.

Brim og uppgangur

Ofta hoyrist, at fólk siga "tey hevði" ella "tey segði". Í sendingini verður tosað um samsvari millum umsøgn og grundlið, tá tað kemur til fleirtal.

Mostur ella fasturbørn

Skyldskaparorð eru eisini á skránni, serliga tey, sum fara "niðureftir" í ætt. Fólk siga mostur, fastur, gummu og gubbabørn, ístaðin fyri systur og bróðurbørn ella guðdøtur og synir.

- Er talan um beina linju, siga vit ommu- og abbabørn ella langommu- og langabbabørn. Men tá tað fer út til systkin, eitur tað systurdóttir ella bróðursonur, sigur Elin Henriksen, málkøn.

Ofta hoyrist, at fólk siga "tey hevði" ella "tey segði". Í sendingini verður tosað um samsvari millum umsøgn og grundlið, tá tað kemur til fleirtal.

Mostur ella fasturbørn

Skyldskaparorð eru eisini á skránni, serliga tey, sum fara "niðureftir" í ætt. Fólk siga mostur, fastur, gummu og gubbabørn, ístaðin fyri systur og bróðurbørn ella guðdøtur og synir.

- Er talan um beina linju, siga vit ommu- og abbabørn ella langommu- og langabbabørn. Men tá tað fer út til systkin, eitur tað systurdóttir ella bróðursonur, sigur Elin Henriksen, málkøn.

Nú á døgum merkir nema vanliga tað sama sum at nerta, men vit hava eisini ta gomlu merkingina, t.d. at nema sær útbúgving, sum jú er høvuðsmerkingin á íslendskum.

Tá tosað verður um at nema sum at læra, hava vit vendingarnar "Ungur nemur, gamal fremur" - og á donskum: "Det man i barndommen nemmer, man ej i alderdommen glemmer".

Elin Henriksen, málkøn, er í útvarpsstovuni

Nú á døgum merkir nema vanliga tað sama sum at nerta, men vit hava eisini ta gomlu merkingina, t.d. at nema sær útbúgving, sum jú er høvuðsmerkingin á íslendskum.

Tá tosað verður um at nema sum at læra, hava vit vendingarnar "Ungur nemur, gamal fremur" - og á donskum: "Det man i barndommen nemmer, man ej i alderdommen glemmer".

Elin Henriksen, málkøn, er í útvarpsstovuni

Nú tað er omankavað, kunnu vit viðgera nøkur kavaorð. Men ikki øll 200 ella har á leið.

Rutt í svørðin, følv, sporsnjógvað, øklakavi, stórkavi.

Fonn, skalvur. Fannir eru har, sum vindur hevur sópað kavan saman (ofta á sløttum). Skalvar eru heldur í brekkum og brattlendi, hanga ofta útyvir.