Nú tað er omankavað, kunnu vit viðgera nøkur kavaorð. Men ikki øll 200 ella har á leið.

Rutt í svørðin, følv, sporsnjógvað, øklakavi, stórkavi.

Fonn, skalvur. Fannir eru har, sum vindur hevur sópað kavan saman (ofta á sløttum). Skalvar eru heldur í brekkum og brattlendi, hanga ofta útyvir.

Her gør væl, siga vit, tá ið góður gróður er. Og vit kunnu gera fortreytirnar go góðar, sum til ber. Vit velta, saksa, taða, sáa ella seta niður - og so mugu vit bíða tolni og vita, hvat kemur upp. Tað nyttar lítið at toga í spírarnar.

"Vøkstur og signing er títt verk aleina, Harri, tín skaparhond virka tað skal."

Her gør væl, siga vit, tá ið góður gróður er. Og vit kunnu gera fortreytirnar go góðar, sum til ber. Vit velta, saksa, taða, sáa ella seta niður - og so mugu vit bíða tolni og vita, hvat kemur upp. Tað nyttar lítið at toga í spírarnar.

"Vøkstur og signing er títt verk aleina, Harri, tín skaparhond virka tað skal."

Vaskar tú bilin ella bilinum, barnið ella barninum?

Summi sagnorð taka hvønnfall, tá ið tað snýr seg um deyðar lutir, og hvørjumfall, tá ið tað snýr seg um fólk og dýr: Eg greiði mær, men eg greiði eina fløkju. Og eg kann eisini greiða kettuni.

Toran gongur, og toran slær niður.

Viðhvørt verður hildið, at vit ikki kunnu siga, at "toran slær niður", tí tað er "snarljósið", ið slær niður. Men orðið "tora" fevnir bæði um ljóðið og ljósið. Orðið um ljóðið einsamalt er "torudun".

Vaskar tú bilin ella bilinum, barnið ella barninum?

Summi sagnorð taka hvønnfall, tá ið tað snýr seg um deyðar lutir, og hvørjumfall, tá ið tað snýr seg um fólk og dýr: Eg greiði mær, men eg greiði eina fløkju. Og eg kann eisini greiða kettuni.

Toran gongur, og toran slær niður.

Viðhvørt verður hildið, at vit ikki kunnu siga, at "toran slær niður", tí tað er "snarljósið", ið slær niður. Men orðið "tora" fevnir bæði um ljóðið og ljósið. Orðið um ljóðið einsamalt er "torudun".

Ein málslig tummilsregla er, at um eitt sagnorð broytir stovn í tátíð triðja persóni eintal, fær tað -ur ending í nútíð.

- Hetta er tummilsregla, sum lættir um at minnast til, nær tað skal vera -ir ella -ur, sigur Elin Henriksen og leggur afturat, at tummilsreglan í hesum førinum er lættari enn sjálv mállæran.

Dømi: At renna, hon rann, hon rennUR.

Er ongin ljóðbroyting í tátíð, fær tað -ir ending í nútíð.

Dømi: At keypa, hann keypti, hann keypIR.

Ein málslig tummilsregla er, at um eitt sagnorð broytir stovn í tátíð triðja persóni eintal, fær tað -ur ending í nútíð.

- Hetta er tummilsregla, sum lættir um at minnast til, nær tað skal vera -ir ella -ur, sigur Elin Henriksen og leggur afturat, at tummilsreglan í hesum førinum er lættari enn sjálv mállæran.

Dømi: At renna, hon rann, hon rennUR.

Er ongin ljóðbroyting í tátíð, fær tað -ir ending í nútíð.

Dømi: At keypa, hann keypti, hann keypIR.

Leingi hava lurtarar fregnast eftir einum føroyskum orði fyri 'surprise'. Í Málteiginum hesa ferð varð spurningurin tikin upp.

Elin Henriksen sigur, at 'surprise' á føroyskum merkir at verða tikin á bóli, , at vera bilsin, ovfarin ella undrandi, men at einki føroyskt orð er fyri sjálvt navnorðið 'surprise' ella 'surprise-party'.

Hetta fekk fleiri lurtarar at fara til knappaborðið og senda uppskot inn.

Eitt uppskot var bóltøka, tí tað at verða 'surprised' á føroyskum kann eita 'at verða tikin á bóli'.

Leingi hava lurtarar fregnast eftir einum føroyskum orði fyri 'surprise'. Í Málteiginum hesa ferð varð spurningurin tikin upp.

Elin Henriksen sigur, at 'surprise' á føroyskum merkir at verða tikin á bóli, , at vera bilsin, ovfarin ella undrandi, men at einki føroyskt orð er fyri sjálvt navnorðið 'surprise' ella 'surprise-party'.

Hetta fekk fleiri lurtarar at fara til knappaborðið og senda uppskot inn.

Eitt uppskot var bóltøka, tí tað at verða 'surprised' á føroyskum kann eita 'at verða tikin á bóli'.

Orðið at ynskja er farið púra av lagi, heldur Elin Henriksen, málkøn, sum ynskir sær, at tey, sum brúka hetta orðið til líkt og ólíkt, tóku sær um reiggj og bara fóru at brúka tað, tá ið talan veruliga er um at ynskja.

Elin Henriksen sigur, at tá tú ynskir okkurt, snýr tað seg í stóran mun um kenslur. Tú hugsar um okkurt, sum hevði verið gott; okkurt sum kann gleða teg og onnur - og so ynskir tú, at tað verður so. Tú kanst ynskja tær nýggjan bil, ella gott veður á ólavsøku ella frið í heiminum.

Men tað, sum tú fert at gera, vilt hava ella ætlar, tað er einki ynski.