มหาปุโรหิตที่ผ่านมาในอดีต ถูกแต่งตั้งโดยพระเจ้าสำหรับการงานที่เกี่ยวกับพระเจ้า คือนำเครื่องบรรณาการและเครื่องบูชามาถวายเพราะความบาปของคนทั้งปวงและของตัวท่านเองด้วย เพราะท่านเองก็มีความอ่อนกำลังอยู่เหมือนกันกับคนทั้งปวง พระเยซูคริสต์ก็เช่นเดียวกัน พระเจ้าได้ทรงแต่งตั้งพระองค์ขึ้นให้เป็นมหาปุโรหิตเป็นนิตย์ตามอย่างมัลคีเซเด็ค และได้นำตัวพระองค์เองเป็นเครื่องบูชามาถวายแก่พระเจ้าเพราะเหตุความผิดบาปของคนทั้งปวง (แต่ไม่ต้องถวายเพื่อตัวเองเพราะพระองค์ปราศจากความบาป - ฮร. 4:15)

ในบทนี้ยังได้บรรยายถึงขณะเมื่อพระองค์ดำรงอยู่ในรูปกายเลือดเนื้อ พระองค์ได้อธิษฐาน วิงวอนด้วยน้ำตาไหลมากมายต่อพระเจ้าเพื่อให้พ้นจากความตาย และพระเจ้าได้ทรงฟัง เพราะพระองค์ได้ทรงยำเกรง ถึงแม้ว่าพระองค์เป็นถึงพระบุตรของพระเจ้า พระองค์ยังได้เรียนรู้ที่จะนอบน้อมยอมฟังพระเจ้า โดยทนเอาความยากลำบากจนถึงความตาย พระองค์จึงกลายมาเป็นแหล่งกำเนิดแห่งความรอดนิรันดร์ให้แก่เราทั้งหลายที่เชื่อฟังพระองค์ในวันนี้

“ฉะนั้น​โดย​เหตุ​ที่​พระ​คริสต์​ได้​ทรง​ทน​ทุกข์​ทรมาน​ใน​เนื้อ​หนัง​แล้ว, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​จง​มี​ความคิด​อย่าง​เดียวกัน​ไว้​เป็น​เครื่อง​อาวุธ​ด้วย เพราะว่า​ผู้ใด​ที่​ได้​ทน​ทุกข์​ทรมาน​ใน​เนื้อ​หนัง​ก็​หยุด​จาก​การ​ผิด​แล้ว เพื่อ​จะ​ไม่​ประกอบ​ชีวิต​ที่​ยัง​เหลืออยู่​ใน​เนื้อ​หนัง​ตามใจ​ปรารถนา​ของ​มนุษย์, แต่​ตาม​พระทัย​ของ​พระ​เจ้า. ด้วย​ว่า​เวลา​ซึ่ง​ล่วง​พ้น​ไป​นั้น ที่​ได้​ประพฤติ​ตาม​ชอบ​ใจ​คน​ต่าง​ประเทศ​ก็​พอ​อยู่​แล้ว, คราว​เมื่อ​เรา​ทั้ง​หลาย​ได้​ประพฤติ​ตาม​ราคะ​ตัณหา, ตามใจ​ปรารถนา​อัน​ชั่ว. เมา​น้ำ​องุ่น. กิน​เหล้า​วุ่นวาย​กัน, กิน​ละโมภ, และ​หลง​ไหว้​รูป​เคารพ​อัน​เป็น​ที่​น่า​เกลียด.” (1 ‭‭เป​โตร​‬ ‭4:1-3)

ลูกหลานตระกูลรูเบนและตระกูลฆาดได้เลือกสรรแผ่นดินที่จะอาศัยอยู่ตามที่ตาตนเองเห็นว่าดี ตอนแรกก็ได้ปฏิเสธที่จะติดตามพระองค์เข้าไป (ข้อ 5) ครั้นโมเซได้ตักเตือนเขาว่า การกระทำของเขาเป็นเหตุทำให้ใจของพวกอิสราเอลอ่อนระอา ไม่อยากที่จะเข้าไปในแผ่นดินที่พระยะโฮวาประทานให้ อันเป็นเหตุให้ความพิโรธของพระยะโฮวาพลุ่งขึ้นเพราะเหตุเขาได้หันไปเสียจากการติดตามพระองค์ (ข้อ 15)

พระเจ้าต้องการให้เราติดตามพระองค์เข้าไปในแผ่นดินที่พระองค์จะประทานให้ (คือพระเยซูคริสต์) เพื่อจะได้รับสุขความอุดมสมบูรณ์ของพระคริสต์ และเพื่อคริสตจักรจะได้สำแดงความบริบูรณ์ของพระคริสต์ออกมาได้ ดังนั้นทุกๆวัน ให้เราปฏิเสธตนเอง แบกกางเขน ติดตามพระองค์ไป คือต้องประสบการณ์การร่วมตายกับพระเยซู (ข้ามแม่น้ำยาระเด็น) มีเพียงหนทางนี้เท่านั้น จึงจะทำให้เราสามารถรับสุขความอุดมสมบูรณ์ของพระคริสต์ได้

สรรเสริญความรัก ความเมตตา และพระกรุณาคุณของพระเจ้า ที่มีมาถึงเราทั้งหลายอย่างมากมายและยิ่งใหญ่เพียงใด แม้ว่าพระองค์ทรงทราบสภาพของเรา ผู้มีนิสัยชอบถอยหลังจากพระองค์ ยิ่งวันยิ่งห่างจากพระองค์ ไปหารูปเคารพ ไม่ได้ระลึกถึงพระองค์ผู้ทรงดูแลเรามาโดยตลอดอย่างไร อีกทั้งรักษาเราให้หายเจ็บไข้อย่างไร แต่พระองค์ ก็ยังทรงรักเรา ทรงนำพาเราทั้งหลายด้วยสายใหญ่แห่งความรัก ได้ปลดแอกออกจากขากรรไกร และพระองค์ก้มลงเลี้ยงเราด้วยอาหารซึ่งลงมาจากสวรรค์ พระองค์ได้ตีแผ่สิ่งที่อยู่ในพระทัยของพระองค์ว่า “ใจของพระองค์ก็ปั่นป่วนอยู่ภายใน และความเห็นอกเห็นใจเอ็นดูก็เร่าร้อนขึ้น” นอกจากนี้พระองค์ยังทรงทำสัญญาไว้อีกว่าจะไม่ปล่อยให้เราไป และจะไม่ยกเราให้แก่ผู้อื่น จะไม่ทำแก่เราเหมือนกับเมืองซะโดม อาโมรา

แล้ววันนี้ พวกเราจะตอบแทนความรัก ความเมตตาและพระคุณของพระองค์อย่างไร? เราจะคงอยู่ในความบาปต่อไป เพื่อจะให้พระคุณมีปรากฏมากยิ่งขึ้นหรือ? (โรม 6:1)

ด้านหนึ่งมีคำสัญญาทรงประทานไว้แล้วว่าจะให้เข้าในที่สงบสุขของพระองค์ แต่ในอีกด้านหนึ่ง ก็กลัวว่าจะมีผู้หนึ่งผู้ใดดูเหมือนไปไม่ถึง ทำไมไปไม่ถึง? เพราะว่าพระคำซึ่งเขาได้ยินนั้นไม่ได้เกิดประโยชน์แก่เขา เหตุว่าเขาไม่ได้ผสมพระคำที่ได้ยินกับความเชื่อ

แต่อย่างไรก็ตามก็ยังมีช่องให้บางคนที่เชื่อฟังเข้าในที่สงบสุขนั้นได้ ดังนั้น “วันนี้” เน้นอีกทีนึงว่า “วันนี้” ถ้าเราได้ยินพระสุรเสียง (พระคำ) ของพระองค์ อย่ากระทำให้ใจของเราแข็งกระด้างไป พระคำของพระเจ้ามีชีวิตและมีฤทธิ์เดช เป็นเหมือนดาบสองคม ที่แทงทะลุกระทั่งแยกแยะความแตกต่างของจิตและวิญญาณ และสามารถวินิจฉัยความคิดและความมุ่งหมายในใจของเรา ดังนั้นให้เราทั้งหลายมีใจกล้าเข้ามาถึงพระที่นั่งแห่งพระคุณ ณ. ที่นั่นพระองค์จะตรัสแก่เรา เพื่อเราจะได้รับพระเมตตา และจะได้พบพระคุณที่จะช่วยเราในเวลาที่ต้องการ แต่ทว่าเมื่อเราได้เข้าไปในที่สงบสุขของพระองค์แล้ว ก็ให้เราหยุดจากการงานของตนด้วย การหยุดจากการงานของตนนี่แหละ คือการสำแดงออกของความเชื่อ ความไว้วางใจที่เรามีต่อพระองค์ ผู้ทรงเห็นอกเห็นใจในความอ่อนแอของเรา

ชาวมิตยานเล็งถึงความมลทินแห่งตัณหาของเนื้อหนัง ซึ่งเกี่ยวข้องกับมารซาตานและโลก (1 ยฮ 2:16 ก; 5:19) ชาวมิตยานเป็นลูกหลานของอับราฮัมซึ่งเกิดจากนางเคทูราห์ภรรยาคนที่สองของเขา ดังนั้นโดยธรรมชาติแล้ว พวกมิตยานจึงใกล้ชิดกับชาวอิสราเอลทางเนื้อหนัง (ปฐก 25: 1-2) ชาวมิตยานเป็นหนึ่งเดียวกับชาวโมอาบซึ่งเป็นลูกหลานของโลต ที่เกิดจากการร่วมประเวณีระหว่างสายเลือดด้วยความปรารถนาทางเนื้อหนัง (22: 3-4, 7; ยนซ. 19: 30-38) นอกจากนี้ชาวมิตยานยังเป็นหนึ่งเดียวกับชาวยิศมาเอลซึ่งเป็นลูกหลานของอับราฮัมทางเนื้อหนังกับสาวใช้ของภรรยา และขายโยเซฟให้คนอียิปต์ (ยนซ. 37: 27-28, 36) ชาวมิตยานยังเกี่ยวข้องกับคนอามาเลขซึ่งเป็นลูกหลานของเอซาวด้วย (วนฉ. 6: 3, 33; ยนซ. 36:12) ในที่สุดชาวมิตยานสร้างบาลาอัมขึ้นมา ซึ่งทำให้คนอิสราเอลตกเป็นทาสของการผิดประเวณีและการบูชารูปเคารพ (22: 7; 31:16) โดยการล่อลวงบุตรชายของอิสราเอลให้ทำผิดประเวณีและการบูชารูปเคารพ ชาวมิตยานจึงทำให้พระเจ้าพิโรธต่อชาวอิสราเอล อันเป็นผลที่ทำให้ชาวอิสราเอลมีผู้เสียชีวิต 24,000 คน พระเจ้าไม่ทรงลืมเรื่องนั้น และพระองค์ทรงกำชับโมเสสให้ล้างแค้นกับชาวมิตยาน การศึกครั้งนี้ใช้พลทหารเพียง 12,000 คน และไม่มีคนใดต้องเสียชีวิตจากการศึกครั้งนี้เลย อันเป็นการนำมาซึ่งการมอบถวายเพื่อไถ่โทษของพวกอิศราเอล

เราจะมาพิจารณาดูพระเยซูคริสต์ ผู้ทรงเป็นมหาอัครสาวกและมหาปุโรหิตที่เรารับเชื่ออยู่นั้น พระองค์ทรงสัตย์ซื่อต่อพระเจ้า และก็ทรงสัตย์ซื่อต่อบ้านของพระเจ้าในฐานะพระบุตร ถ้าพวกเรายึดความแน่ใจและความชื่นชมยินดีในความหวังนั้น (ความเชื่อคือ ความแน่ใจในสิ่งที่เราหวังไว้)ให้มั่นคงจนถึงที่สุด เราทั้งหลายก็เป็นบ้านของพระองค์ ช่างน่าล้ำค่าจริงๆ

การที่เราจะยึดความแน่ใจที่เรามีอยู่ตอนต้นไว้ และมีความชื่นชมยินดีในความหวังนั้นจนถึงที่สุดได้ เริ่มต้นจากการที่เมื่อเราได้ยินพระสุรเสียงของพระองค์ อย่ากระทำให้ใจของเราแข็งกระด้าง อย่ามีใจชั่วทดลองพระองค์ และเรียนรู้จักกิจการและทางทั้งหลายของพระองค์ ไม่มีใจที่หลงผิด อย่ามีใจชั่วที่ไม่เชื่อ และหลงไปจากพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่ และให้ระวังอุบายของความบาปซึ่งจะทำให้ใจของเราแข็งกระด้างไป เพราะถ้าเรายึดความเชื่อที่เรามีอยู่ตอนต้นไว้ให้มั่นคงจนถึงที่สุด เราก็กลายมาเป็นผู้มีส่วนกับพระคริสต์ และเป็นผู้ที่สามารถเข้าไปในที่สงบสุขของพระองค์ได้โดยการเชื่อฟัง

ในขณะที่การถวายเครื่องบูชาฝ่ายวิญญาณแด่พระเจ้าเป็นหน้าที่และความรับผิดชอบของผู้เชื่อทุกคน (1 ปต. 2:5) แต่การปฏิญาณตนนั้นเป็นไปโดยสมัครใจ ถ้าหากเราเพียงแค่ทำตามข้อกำหนดของพระเจ้า แสดงว่าเรายังไม่ได้บรรลุมาตรฐานสูงสุด นอกจากการปฏิบัติตามข้อกำหนดของพระเจ้าแล้ว พระเจ้ายังต้องการให้เราปฏิญาณตนต่อพระองค์ เสนอตัวเองด้วยวิธีการที่ชัดเจนและเฉพาะเจาะจง (ตัวอย่างเช่นลวต. 27 ถวายตัวแด่พระเจ้าช่วงอายุ 20-60 ปี มีค่ามากที่สุดจำเพาะพระพักตร์พระองค์, อฤธ. 6 ตั้งสัตย์ปฏิญาณตัวเป็นบริสุทธิ์อยู่ต่างหากสำหรับพระยะโฮวาเป็นนาษารีษ) ยิ่งเราปฏิญาณตัวของเราต่อพระเจ้า พระองค์ก็จะทรงใช้เราเพื่อสำเร็จการงานของพระองค์มากขึ้นเท่านั้น

““จง​พึง​หว่าน​ความ​ชอบธรรม​สำหรับ​ตนเอง, จง​พึง​เกี่ยว​เก็บ​ผล​แห่ง​ความ​เมตตา, จง​พึง​ไถ​ที่ดิน​ซึ่ง​ร้าง​อยู่, เพราะ​ถึง​เวลา​ที่​จะ​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา​แล้ว, จนกว่า​พระองค์​จะ​เสด็จ​มา​หลั่ง​ผล​แห่ง​ความ​ชอบธรรม​ให้แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย.”

‭‭​โฮ​เซ​อา‬ ‭10:12‬

ให้เราเอาใจใส่ในถ้อยคำเหล่านั้นซึ่งเราได้ยินมากขึ้น ซึ่งเกี่ยวกับพระบุตรของพระเจ้าผู้เป็นความรอดอันใหญ่หลวงของเรา ซึ่งเมื่อเดิมทรงประกาศไว้โดยพระองค์เอง ทั้งมีพี่น้องหลายคนที่ได้ยินก็ได้สนับสนุนให้เราแน่ใจขึ้น อีกทั้งพระเจ้าก็เป็นพยานกับเขาด้วย โดยนิมิต โดยการอัศจรรย์ และของประทานแห่งพระวิญญาณบริสุทธิ์

อาดัมมนุษย์คนแรกที่พระเจ้าสร้างขึ้น ล้มเหลวในการบรรลุจุดประสงค์ของพระเจ้าที่มีต่อมนุษย์ จากนั้นใน บพส. 8 กล่าวถึงชายอีกคนหนึ่ง ที่จะมาแทนที่มนุษย์คนแรก และจะทำให้พระประสงค์ของพระเจ้าสำเร็จ พระคริสต์ในฐานะมนุษย์ ได้บรรลุพระประสงค์ของพระเจ้า ตั้งแต่การกำเนิด พระองค์มีรูปกายเลือดเนื้อแบบมนุษย์ (ข้อ 14) ในการตรึงกางเขนพระองค์ยอมตาย (ข้อ 9) และทำลายซาตานเจ้าแห่งความตาย (ข้อ 14) ในการฟื้นคืนพระชนม์พระองค์ทรงนำบุตรของพระเจ้า พี่น้องของพระองค์มาตั้งคริสตจักร (ข้อ 10-12) ในความสูงส่ง พระองค์ได้รับการสวมมงกุฎด้วยสง่าราศีและเกียรติยศ ขั้นตอนทั้งหมดนี้เป็นคุณสมบัติที่ทำให้พระองค์เป็นมหาปุโรหิตของเรา (ข้อ 17)

พระคำในบทนี้มาถึงงานเลี้ยงเทศกาลของพระเจ้า ที่ให้เรานำเครื่องบูชาสำหรับงานเลี้ยงสามงานเลี้ยงสุดท้าย ซึ่งจัดขึ้นในช่วงปลายปีหลังจากเก็บรวบรวมพืชผลจากทุ่งนาเสร็จแล้ว คือเทศกาลเป่าแตร์ เทศกาลไถ่โทษบาป และเทศกาลตั้งทับอาศัย และก็เป็นช่วงเวลาที่พระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราจะเสด็จกลับมา จึงเป็นงานเลี้ยงเทศกาลที่พวกเราผู้เชื่อจะต้องประสบการณ์ ถึงความจริงของเทศกาลนี้ เทศกาลเป่าแตร์คือการประกาศกิตติคุณแห่งอาณาจักรสวรรค์ เพื่อรวบรวมผู้ที่พระเจ้าเลือกสรรจากทั่ว 4 ทิศ เทศกาลไถ่โทษบาป คือวันที่ผู้เชื่อทั้งหลายหันกลับมาหาพระเจ้าทางพระเยซูคริสต์ แสวงหาพระเจ้าด้วยสุดใจและทรมานจิตใจ (แบกกางเขน) ของตนเอง เทศกาลตั้งทับอาศัย คือฝึกฝนดำเนินชีวิตในวันนี้อยู่ในอาณาจักรสวรรค์ ซึ่งคือคริสตจักรของพระองค์ ยิ่งเรารับสุขพระคริสต์มากเท่าใด เราก็ยิ่งมีเครื่องบูชาที่จะมาถวายแก่พระเจ้ามากขึ้นเท่านั้น และมีคุณสมบัติที่จะถูกรับขึ้นไปเป็นผลแรก (วว. 14:1)