ชนชาติยิศราเอล (10 ตระกูล) ภายใต้การนำของยาราบะอาม บุตรนะบาต ซึ่งมาจากตระกูลเอ็ฟรายิม (1 พศก. 11) ได้เล่นชู้ ละทิ้งพระเจ้าของตน ดำเนินชีวิตเหมือนกับคนฝ่ายโลก และรับประทานสิ่งซึ่งเป็นมลทิน พระยะโฮวาไม่พอพระทัย ตรัสว่า เขาจะไม่ได้รินน้ำองุ่นถวาย และเครื่องสักการะบูชาของเขา จะไม่เป็นที่พอพระทัย เขาจะไม่ได้อาศัยอยู่ในแผ่นดินของพระยะโฮวา และขนมปังนั้นจะนำเข้าไปในวิหารของพระยะโฮวาไม่ได้เลย สง่าราศีของเขาจะหนีจากเขาไปเหมือนนกบิน จะไม่มีการคลอด การตั้งครรภ์ และการปฏิสนธิ ถึงแม้ว่าเขาเลี้ยงลูกไว้จนโตแล้ว พระองค์จะเอาไปเสีย เนื่องด้วยการชั่วที่เขาประพฤติ เราจะไล่เขาออกจากวิหารของเรา เราจะไม่รักเขาต่อไปอีก เขาจะไม่เกิดผล แม้ว่าจะมีผล พระองค์ก็จะทำลายเสีย เพราะเขามีได้เชื่อฟังพระองค์

เหตุการณ์ทั้งปวงเหล่านี้ พระเจ้าทรงเขียนไว้ เพื่อเป็นที่เตือนสติเราผู้เชื่อฝนวันนี้ เพื่อให้เรามีใจสะดุ้งและกลับจากการชั่วทั้งหลาย หันมาหาพระองค์ด้วยน้ำใสใจจริง

พระเยซูคริสต์ผู้เป็นพระบุตรของพระเจ้า เป็นผู้ที่เยี่ยมยอดกว่าสิ่งสารพัดทั้งปวง

1. ทรงเหนือกว่าผู้พยากรณ์ พระเจ้าทรงใช้พระบุตรตรัสแก่เราในคราวที่สุดนี้

2. ทรงตั้งพระบุตรให้เป็นผู้รับสิ่งทั้งปวงเป็นมรดก

3. ทรงเป็นผู้สร้างโลกกับสรรพสิ่งทั้งปวง และเป็นผู้ทะนุบำรุงสิ่งสรรพสิ่ง ด้วยคำตรัสอันทรงฤทธิ์

4. เป็นสง่าราศีและเป็นแบบพระฉายของพระเจ้า

5. ทรงชำระความบาปของเรา และเสด็จขึ้นสู่ที่สูง ประทับอยู่เบื้องขวาพระหัตถ์ของพระเจ้า

6. มีฐานะเหนือกว่า และได้รับพระนามที่เยี่ยมยอดเหนือกว่าพวกทูตสวรรค์นั้นโดยการได้มรดก

7. เป็นบุตรหัวปีที่เข้ามาในโลก นำการปกครองฝ่ายสวรรค์ลงมา และปกครองอาณาจักรนั้นด้วยความยุติธรรม (ทูตทั้งสิ้นกราบไหว้นมัสการท่าน, พระที่นั่ง, ไม้ทัณฑกรแห่งแผ่นดิน, ถูกเจิมด้วยน้ำมันแห่งความยินดี, ศัตรูถูกปราบลงใต้เท้าพระองค์)

8. พระองค์และราชบัลลังก์ของพระองค์ จะตั้งดำรงอยู่ชั่วกัปชั่วกัลป์

ต่อจากบทที่ 27 เมื่อได้แบ่งที่ดินในแผ่นดินงามให้แล้ว คือได้ประทานพระวิญญาณของพระเยซูคริสต์เป็นส่วนของแต่ละคนแล้ว ในบทนี้ จึงมีคำสั่ง (ข้อ 1) แก่ผู้เชื่อให้นำอาหารของพระเจ้า (เครื่องบูชาฝ่ายวิญญาณ 1 ปต.2:5) มาถวายแก่พระองค์ตามเวลากำหนด วันนี้ภายในผู้เชื่อทุกคนต่างได้รับชีวิตนิรันดร์ คือพระวิญญาณของพระเยซูคริสต์ผู้เป็นชีวิตของเรา จึงควรหมั่นเพียร ฝึกฝนให้ชีวิตนี้ทำการงานแห่งการเปลี่ยนแปลง ทั้งใจและความคิดของเรา และหนุนชูกำลังเราในการประพฤติตามพระคำและตามพระทัยของพระเจ้า เพื่อเราจะมีผลจากชีวิตนี้มาถวายเป็นเครื่องบูชาฝ่ายวิญญาณ กระทำด้วยไฟ เป็นโอชารสอันหอมแก่พระเจ้า ซึ่งคืออาหารของพระเจ้า

การลงโทษของพระยะโฮวาต่ออิสราเอลเนื่องจากพวกเขาละทิ้งพระองค์ จึงได้ผิดคำสัญญาต่อพระองค์ และล่วงเกินกฎหมายของพระองค์

“ด้วย​ว่า​มี​คำ​กล่าว​ติ​ไว้​ว่า, องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ตรัส​ว่า “นี่​แน่ะ จะ​มี​วัน​หนึ่ง​เมื่อ​เรา​จะ​กระทำ​คำ​สัญญา​ไมตรี​ใหม่​กับ​วงศ์​วาน​ของยิศรา​เอล​และ​กับ​วงค์​วาน​ของ​ยะฮูดา จะ​ไม่​เหมือน​คำ​สัญญา​ไมตรี​ที่​เรา​ได้​กระทำ​กับ​บรรพ​บุรุษ​ของ​เขา ใน​คราว​เมื่อ​เรา​ได้​จูง​มือ​นำ​เขา​ทั้ง​หลาย​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุป​โต ด้วย​ว่า,” องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ตรัส​ว่า, “เขา​เหล่านั้น​ไม่ได้​มั่น​อยู่​ใน​คำ​สัญญา​ไมตรี​ของ​เรา, เรา​จึง​ได้​ละ​เขา​ไว้” แต่​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ตรัส​ว่า, “นี่​แหละ​เป็น​คำ​สัญญา​ไมตรี​ซึ่ง​เรา​จะ​กระทำ​แก่​วงศ์​วาน​ยิศรา​เอล​ภาย​หลัง​วัน​เหล่านั้น. คือ​เรา​จะ​เอา​บัญญัติ​ของ​เรา​ใส่​ไว้​ใน​จิตต์​ใจ​ของ​เขา, และ​จะ​จารึก​ไว้​ที่​หัวใจ​ของ​เขา, และ​เรา​จะ​เป็น​พระ​เจ้า​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​เขา​จะ​เป็น​คน​ของ​เรา. และ​เขา​ทุก​คน​จะ​ไม่​สอน​เพื่อน​บ้าน​และ​พี่​น้อง​ของ​ตัว​ว่า. ‘จง​รู้จัก​พระ​เจ้า’ เพราะว่า​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​รู้จัก​เรา​สิ้น​ทุก​คน, ตั้งแต่​ผู้น้อย​ที่​สุด​จน​ถึง​ผู้ใหญ่​ที่​สุด. ด้วย​ว่า​เรา​จะ​กรุณา​ต่อ​การ​อธรรม​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​ความผิด​ของ​เขา​นั้น​เรา​จะ​ไป​ระลึก​ถึง​ต่อไป​เลย.” ที่​พระ​องค์​ตรัส​ว่า, คำ​สัญญา​ไมตรี​ใหม่ พระ​องค์​จึง​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​คำ​สัญญา​ไมตรี​เดิม​นั้น​เก่า​ไป​แล้ว. ฝ่าย​สิ่ง​ที่​เก่า​และ​แก่​ไป​นั้น​ใกล้​จะ​ศูนย์​ไป​แล้ว”

‭‭เฮ็บ​ราย‬ ‭8:8-13

โอเนซิโมเป็นทาสที่ถูกซื้อมาของฟิเลโมนตามกฎหมายโรมันแล้ว เขาหนีเจ้านายของเขา ขณะที่เขาติดคุกที่โรมพร้อมกับอัครสาวก เขาได้รับเชื่อและรับความรอด ตอนนี้อัครสาวกส่งเขากลับมาพร้อมกับจดหมายฉบับนี้ให้เจ้านายของเขา เพราะโอเนซิโมกลับใจใหม่แล้ว และเต็มใจที่จะกลับไปหาฟีเลโมน

ด้านกิตติคุณ: พระเยซูได้ไถ่มนุษย์โลกด้วยพระโลหิตอันมีราคามาก แต่มนุษย์ได้ปฏิเสธการไถ่และหนีไปจากพระองค์ จวบจนวันหนึ่ง ท่านได้เชื่อต้อนรับพระเยซู ท่านก็จะได้รับความรอด และตัวท่าน (ความคิด) ก็ได้รับการเปลี่ยนแปลง ยินดีและเต็มใจที่จะกลับมาหาพระองค์และขอเป็นแค่ทาสของพระองค์ (เหมือนบุตรน้อยในลูกา 15)

ด้านผู้เชื่อ: ในช่วงแรกของชีวิตของผู้เชื่อ ความเชื่อมาก่อน แล้วความรักจึงเกิดขึ้นจากความเชื่อ (2 ปต. 1:5-7) ในคนใหม่ พี่น้องรักกันด้วยความเชื่อ (ติโต 3:15) การสามัคคีธรรมของผู้เชื่อเป็นความรักได้ออกมาจากความเชื่อ เพราะความรักนี้ท่านเปาโล จึงวิงวอน (ไม่ใช่บังคับ แต่ยินยอม)ให้ฟีเลโมนรับโอเนซิโมกลับมาอีก

บุตรสาวทั้งห้าของซลัพฮาตเล็งถึงผู้เชื่อทุกคนในพระคริสต์ซึ่งในสายพระเนตรของพระเจ้ายังเป็นบุตรหญิง (ภาชนะที่อ่อนแอ) (1 ปต. 3: 7) ดังนั้นคำขอของพวกเธอ (ข้อ 4) จึงมีไว้สำหรับเราทุกคนซึ่งเป็นผู้ปรารถนาได้รับพระคุณของพระเจ้าคือพระเยซูคริสต์ เพื่อรักษาชื่อพ่อและมรดกส่วนของแผ่นดินงามของเธอไว้ในเผ่าของพวกเธอ ลูกสาวของซลัพฮาตจึงหาทางสามัคคีธรรมโดยติดต่อกับญาติพี่น้องที่เข้มแข็งกว่า (ข้อ 4) หลักการเดียวกันนี้ใช้กับผู้เชื่อที่อ่อนแอกว่า เพื่อรักษาการรับสุขพระคริสต์โดยทางชีวิตคริสตจักร

ภายหลังเชื่อในพระเยซูคริสต์และได้เกิดใหม่โดยพระวิญญาณ เราได้เกิดจากพระเจ้าเพื่อเป็นบุตรของพระองค์ (ยฮ 1: 12-13) ครอบครัวของบิดาจึงหมายถึงคริสตจักร (อฟ. 2:19) หากเราต้องการรับสุขพระคริสต์เป็นมรดกของเรา และมีส่วนร่วมในความอุดมสมบูรณ์หาที่สุดไม่ได้ของพระองค์ เราต้องมีชีวิตคริสตจักรด้วย หากเราสละชีวิตคริสตจักร (การสามัคคีธรรมแห่งชีวิต) เราจะสูญเสียสิทธิในการรับมรดกแห่งการรับสุขพระคริสต์ไปโดยปริยาย

ขอบคุณพระเจ้าที่ได้ทรงเปิดโปงความผิดและความชั่วแห่งชนชาติอิสราเอลให้ปรากฏแก่เรา เพื่อช่วยเราไม่ให้เดินไปในทางแห่งความหายนะ และเป็นเหตุให้คนในโลกเยาะเย้ยพระเจ้าได้ จึงขอรวบรวมความผิดต่างๆที่กล่าวในบทนี้ (เท่าที่จะทำได้) ดังนี้;

ประพฤติฉ้อโกง, พูดมุสา, เป็นคนล่วงประเวณี, เมาเหล้าองุ่น, เฮฮากับพวกเสเพล, ใจร้อนเหมือนเตาอบ, วางอุบายเข้าหาผู้ใหญ่, สังหารผู้พิพากษาและบรรดากษัตริย์, ปะปนอยู่กับคนต่างชาติ, เป็นขนมปิ้งที่ไม่ได้พลิกกลับ (ดื้อที่จะอยู่ในสภาพการที่ไหม้เกรียม มากกว่าที่จะหันหาพระเจ้า), ถูกกินเรี่ยวแรงไปหมดแต่ก็ไม่รู้ตัว, มีความทะนงตน, โฉดเขลาเบาปัญญา, หนีไปจากพระเจ้า, พูดคำมุสาต่อพระเจ้า, มิได้ร้องขอต่อพระเจ้าด้วยใจจริง, คิดกบฏต่อพระองค์, หันกลับแต่ไม่ได้กลับไปยังผู้ใหญ่ยิ่งสูงสุด, ใช้ลิ้นของตนแช่งด่า

และให้เราสำนึกในใจตลอดเวลาว่า พระองค์ได้จดจำความชั่วทั้งหลายของเราไว้ และการกระทำของเราเองได้ห้อมล้อมเราไว้ และปรากฏแจ้งอยู่ต่อพระพักตร์ของพระเจ้าแล้ว (ข้อ 2) เพี่อว่าเราจะได้หันกลับจริงๆ สารภาพความผิดของเรา และละทิ้งการประพฤติชั่วเหล่านั้น และแบกกางเขนติดตามพระองค์ไปทุกวัน

ไม่ใช่เป็นแต่บุตรเท่านั้น แต่เป็นทายาทที่มีคุณสมบัติพอที่จะรับมรดก สมบัติของพระบิดาด้วย (รม 4:14; 8:17; ฆต. 3:29; 4: 7) ทายาทเหล่านี้ถือกำเนิด (ยฮ. 1: 12-13) จากชีวิตนิรันดร์ของพระเจ้า (ยฮ. 3:16) ชีวิตนิรันดร์นี้ทำให้ผู้เชื่อไม่เพียงแต่มีชีวิต และรับสุขกับพระเจ้าในยุคปัจจุบันนี้เท่านั้น แต่ยังให้ได้รับมรดกในยุคที่กำลังจะมาถึง และในชั่วนิรันดร์ ความมั่งคั่งทั้งหมดของสิ่งที่พระเจ้าทรงมี จะเป็นของผู้เชื่อ ดังนั้นจึงมีความหวังในชีวิตนิรันดร์ ชีวิตนิรันดร์ของพระเจ้าคือการรับสุขของเราในวันนี้ และคือความหวังของเราสำหรับวันพรุ่งนี้ ตามความหวังนี้ เราจะกลายเป็นทายาทของพระเจ้าเพื่อได้รับความมั่งคั่งทั้งหมดของพระองค์ชั่วนิรันดร์มาเป็นมรดก นี่คือสิ่งสุดยอดและคือเป้าหมายสูงสุดของความรอดนิรันดร์ของพระองค์โดยชีวิตนิรันดร์ของพระองค์ ซึ่งประทานให้ผู้เชื่อโดยพระคุณในพระคริสต์

การนับจำนวนชาวอิสราเอลใหม่ครั้งนี้ เพื่อจะเตรียมตัวที่จะเข้ารบ (ข้อ2) เพื่อเข้าไปรับมรดกในแผ่นดินงาม (พระคริสต์, ที่สงบสุข) ที่พระองค์ตระเตรียมให้ (ข้อ 56)

“นี่เป็นจำนวน​ชาว​อิสราเอล​ที่​โมเสส​และ​เอเลอาซาร์​ปุโรหิต​นับ​ได้ ณ ที่​ราบ​โมอับ ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​จอร์แดน​ที่​ฝั่ง​ตรงข้าม​กับ​เยรีโค จำนวน​คน​เหล่า​นี้​ไม่​ได้​รวม​อยู่​ใน​จำนวน​ที่​โมเสส​และ​อาโรน​ปุโรหิต​นับ​ใน​ป่ากันดาร​ซีนาย เพราะ​ พระ​ผู้​เป็น​เจ้า ​ได้​กล่าว​ถึง​พวก​เขา​ว่า “พวก​เขา​จะ​ตาย​ใน​ป่ากันดาร” ไม่​มี​ชาย​ใด​เหลือ​สัก​คน​เดียว​นอกจาก​คาเลบ​บุตร​เยฟุนเนห์ และ​โยชูวา​บุตร​ของ​นูน”

‭‭กันดารวิถี‬ ‭26:63-65‬

“เหตุ​ฉะนั้น ตาม​ที่​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ตรัส​ว่า, วันนี้​ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ยิน​พระ​สุ​รเสียง​ของ​พระ​องค์, อย่า​กระทำ​ให้​ใจ​ของ​ท่าน​แข็ง​กะด้าง​ไป, เหมือน​อย่าง​ได้​กระทำ​ให้​พระ​องค์​ทรง​กริ้ว​ใน​วัน​พิสูจน์​ใน​ป่า, ที่​บรรพ​บุรุษ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ชันสูตร​เรา​โดย​ลอง​ดู​เรา, และ​ได้​เห็น​กิจการ​ของ​เรา​ถึง​สี่​สิบ​ปี​นั้น. เพราะ​เหตุ​นั้น​เรา​จง​เคือง​คน​ยุค​นั้น, และ​ได้​ว่า, “เขา​ทั้ง​หลาย​เป็น​คน​ใจ​หลง​ผิด​เสมอ” แต่​เขา​ไม่​รู้จัก​ทาง​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา. เหตุ​ฉะนั้น​เรา​จึง​กริ้ว​ปฏิญาณ​ว่า, “คน​เหล่านั้น​จะ​เข้า​ใน​ที่​สงบ​สุข​ของ​เรา​หา​มิได้.” ดูก่อน​ท่าน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย​จง​ระวัง​ให้​ดี, หาก​ว่า​ใน​พวก​ท่าน​จะ​มี​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​เกิด​ใจ​ชั่ว​ที่​ไม่​เชื่อ, แล้ว​ก็​หลง​ไป​จาก​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​พระ​ชนม์​อยู่. แต่​ว่า​จง​เตือน​สติ​ซึ่ง​กัน​และ​กัน​ทุก​วัน, เมื่อ​ยัง​เรียก​ได้​ว่า​เป็น วันนี้, เกรง​ว่า​ใน​พวก​ท่าน​จะ​มี​คน​หนึ่ง​คน​ใด​ถูก​อุบาย​ของ​ความ​บาป ทำ​ให้​ใจ​แข็ง​กะด้าง​ไป. เพราะว่า​ถ้า​เรา​ยืด​ความ​ไว้วางใจ​ที่​เรา​มี​อยู่​ตอนต้น​ไว้​ให้​มั่นคง​จนถึง​ที่สุด, เรา​ก็​กลาย​มา​เป็น​ผู้​มี​ส่วน​กับ​พระ​คริสต์ ตาม​ที่​ได้​กล่าว​ไว้​ว่า, วันนี้​ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​พระ​สุ​รเสียง​ของ​พระ​องค์, อย่า​กระทำ​ให้​ใจ​ของ​ท่าน​แข็ง​กะด้าง​ไป, เหมือน​อย่าง​ได้​กระทำ​ให้​พระ​องค์​ทรง​กริ้ว​นั้น. ด้วย​ว่า​ใคร​หนอ​ครั้น​ได้​ยิน​แล้ว​ยัง​ได้​ขืน​กระทำ​ให้​พระ​องค์​ทรง​กริ้ว? ก็​ทุก​คน​ที่​โม​เซ​ได้​นำ​ออกมา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุป​โต​มิใช่​หรือ และ​พระ​องค์​ได้​ทรง​พระ​พิโรธ​แก่​ผู้ใด​ถึง​สี่​สิบ​ปี​เล่า? ก็​มิใช่​คน​เหล่านั้น​ที่​กระทำ​บาป และ​ซากศพ​ของ​เขา​ทิ้ง​อยู่​ใน​ป่า​หรือ และ​พระ​องค์​ได้​ทรง​ปฏิญาณ​แก่​ผู้ใด​เล่า​ว่า เขา​จะ​ไม่ได้​เข้า​ใน​ที่​สงบ​สุข​ของ​พระ​องค์? ก็​คือ​คน​เหล่านั้น​ที่​ไม่​เชื่อ​ฟัง​มิใช่​หรือ และ​เรา​ก็​เห็น​ว่า เขา​ไม่​สามารถ​เข้า​ไป​ได้​ก็​เพราะ​ไม่ได้​เชื่อ”

‭‭เฮ็บ​ราย‬ ‭3:7-19

“มาเถิด ให้เรากลับไปหาพระเจ้า เพราะว่าพระองค์ทรงฉีก และจะทรงรักษาเราให้หาย พระองค์ทรงโบยตี และจะทรงพันบาดแผลให้แก่เรา อีกสองวันพระองค์จะทรงให้เราฟื้น พอถึงวันที่สามจะทรงยกเราขึ้น เพื่อเราจะดำรงอยู่ต่อเบื้องพระพักตร์พระองค์ ให้เรารู้จักให้เราพยายามรู้จักพระเจ้า การที่พระองค์เสด็จออกก็แน่นอนเหมือนอรุณ พระองค์จะเสด็จมาหาเราอย่างห่าฝน ดังฝนชุกปลายฤดูที่รดพื้นแผ่นดิน”

‭‭