เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเวลานี้ มีผลกระทบต่อจิตใจของพี่น้องหรือไม่? เป็นเหตุให้การถวายเครื่องบูชากระยาหารและเครื่องบูชาดื่มต่อพระเจ้านั้นขาดไปหรือไม่? ถ้าใช่ ให้เราอธิษฐานขอต่อพระเจ้า เพื่อสันติสุขที่เหลือจะเข้าใจได้ จะคุ้มครองและรักษาใจและความคิดของเราทั้งหลาย ไว้ในพระเยซูคริสต์ เพื่อ พระเจ้าจะทรงประทานฝนต้นฤดูอย่างเต็มขนาดและฝนปลายฤดูตกลงมา และบันดาลให้พวกเราเกิดผลทดแทนสำหรับเราจะได้นำเครื่องบูชากระยาหารและเครื่องบูชาดื่มมาถวายกับพระเจ้า

“นัก​มึน​เมา! ​จง​ตื่น​ขึ้น​และ​ร้องไห้คร่ำ​ครวญ; นัก​ดื่ม​เหล้าองุ่น​เก่ง​จง​โหยหวน, ด้วยว่า​เหล้าองุ่น​หวาน​ปาก​ได้​ถูก​กัน​ไป​เสีย​จาก​ปาก​ของ​เจ้า​แล้ว. เพราะ​เหตุ​ว่า​มี​พล​เมือง​ประเทศ​หนึ่ง​ได้​บุกรุก​เข้า​มา​ยัง​ประเทศ​ของ​เรา​แล้ว; มัน​มี​กำลัง​เข้มแข็ง​และมี​มากมาย​เหลือ​ที่​จะ​นับ​ได้; ฟัน​ของ​มัน​ดุจ​ฟัน​สิงห์โต, และ​กราม​ของ​มัน​ดุจ​กราม​สิงห์โต​ตัวเมีย. มัน​ได้​ทำลาย​เถา​องุ่น​ของ​เรา​เสีย, และ​ได้​ลอก​เปลือก​ต้น​มะเดื่อ​ของ​เรา​ออก​เสีย; มัน​ได้​ลอก​เปลือก​ออก​จน​เกลี้ยง​และ​ร่วงหล่น​ไป​หมด; กิ่งก้าน​ก็​ดู​ขาว​โพลง

นา​ก็​ร้าง, แผ่น​ดิน​ก็​เศร้า​สลด; เพราะ​ธัญญาหาร​ได้​ถูก​ทำลาย​เสีย, น้ำ​องุ่น​ใหม่​ก็​เหือดแห้ง​ไป, และ​น้ำมัน​ใหม่ก็​หมดลง​ขาด​ไป. ชาวนา​ก็​อับอาย, และ​ชาวสวน​องุ่น​ก็​คร่ำ​ครวญ, เนื่องด้วย​ข้าวสาลี​และ​ลูกเดือย; เพราะ​เหตุ​ว่า​พืชผล​อัน​ควร​ได้​เกี่ยว​ใน​นา​ก็​พินาศ​เสียแล้ว. เถา​องุ่น​ก็​เหี่ยวแห้ง, และ​ต้น​มะเดื่อ​เทศ​ก็​ทรุดโทรม​ไป; ต้น​ทับทิม​และ​ต้น​อินทผลัม​และ​ต้น​แอ​ปเปิล, แม้ว่า​สรรพ​ต้นไม้​ใน​ทุ่ง​ก็​เหี่ยวแห้ง​ไป: ความยินดี​ก็​เหี่ยวไป​จาก​มนุษย์​โลก. ท่าน​ปุโรหิต​ทั้ง​หลาย​เอ๋ย, จง​คลุม​ตัว​ด้วย​ผ้า​เนื้อ​หยาบ​และ​พิลาป​ร่ำไร, เหล่า​ผู้​ปรนนิบัติ​ที่​แท่น​เอ่ย​จง​ร้องไห้; มา​เถอะ​ท่าน​ผู้​ปรนนิบัติ​พระเจ้า​จง​นอน​คลุม​ตัว​ด้วย​ผ้า​เนื้อ​หยาบ​ตลอด​คืน; ด้วยว่า​เครื่องบูชา​ธัญญาหาร​และ​เครื่องบูชา​ดื่มได้​ถูก​กัน​ไม่​ให้​มา​ถึง​วิหาร​แห่ง​พระเจ้า​ของ​ท่าน.

น่า​สังเวช​เมื่อ​คิดถึง​วัน​นั้น! เพราะว่า​วัน​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​จวน​จะ​ถึง​อยู่​แล้ว, และ​จะ​มา​เหมือน​อย่าง​ความ​พินาศ​อัน​มา​จาก​พระเจ้า​ผู้​ทรง​ฤทธิ์. การ​กีดกัน​อาหาร​ออก​ไป​เสีย​นั้น​ประจักษ์แจ้ง​ต่อหน้า​เรา​แล้ว​มิใช่​หรือ? และ​ความ​ชื่นชมยินดี​ก็​ศูนย์​จาก​วิหาร​พระเจ้า​ของ​เรา​เช่นเดียวกัน​มิใช่​หรือ?

โอ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​วิงวอน​ร้องขอ​ต่อ​พระองค์; เหตุ​ว่า​ทุ่งหญ้า​แห่ง​ที่ราบสูง​ถูก​ไหม​เสีย​หมด​แล้ว, และ​เปลวไฟ​ได้​ไหม้​ต้นไม้​ใน​ทุ่งนา​เสีย​สิ้น. แม้​สัตว์​เดียรัจฉาน​ใน​ป่า​ก็​หอบ​กระหาย​หา​พระองค์; เพราะ​เหตุ​ว่า​ธาร​ว่า​แห้ง​เสียแล้ว, และ​ทุ่งหญ้า​แห่ง​ที่ราบสูง​ถูก​ไหม้​เสีย​หมด​แล้ว”

ข้อที่สำคัญก็คือเรามีมหาปุโรหิตเช่นนี้ คือพระเยซูคริสต์ผู้ประทับในฟ้าสวรรค์ที่เบื้องขวาพระที่นั่งแห่งพระเจ้าผู้ทรงเดชานุภาพ มหาปุโรหิตผู้นี้ปฏิบัติในสถานบริสุทธิ์และในพลับพลาแท้ฝ่ายสวรรค์ ซึ่งพระเจ้าเป็นผู้สร้าง พระองค์ได้ทรงนำตัวพระองค์เองถวายแก่พระเจ้าเป็นเครื่องบูชา พระองค์ได้ทรงเป็นคนกลางแห่งพันธสัญญาอันประเสริฐกว่าเก่า เพราะได้ทรงตั้งขึ้นโดยพระสัญญาอันดีกว่าเก่าเท่าใด บัดนี้พระองค์ก็ได้ตำแหน่งอันเลิศกว่าเก่าเท่านั้น”

คำสัญญาไมตรีอันประเสริฐกว่าเก่านี้ก็คือ คำสัญญาไมตรีใหม่ซึ่งพระองค์จากกระทำแก่เราทั้งหลาย คือพระองค์จะเอาบัญญัติของพระองค์ใส่ไว้ในจิตใจของเรา และเขียนไว้ที่หัวใจของเรา และเราทุกคนไม่ว่าจะเป็นผู้น้อยหรือผู้ใหญ่ ก็จะรู้จักพระองค์สิ้นทุกคน และพระองค์จากกรุณาต่อการอธรรม การบาปและการล่วงพระบัญญัติของเรานั้น พระองค์จะไม่ระลึกถึงต่อไปอีกเลย ฮาเลลูยา! สรรเสริญพระเจ้า ขอบพระคุณพระองค์!

วันนี้พระเยซูคริสต์ทรงเป็นเมืองลี้ภัย (คุ้มห้าม) ซึ่งพระเจ้ากำหนดไว้ให้คนบาปที่พลาดพลั้งทำผิดสามารถหลบหนีเพื่อลี้ภัยได้ พระเจ้าทรงมอบพระเยซูคริสต์ให้อยู่ในมือของคนบาป (กิจการ 2:23; รม. 4:25) ซึ่งประหารพระองค์โดยไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ (ลูกา 23:34; 1 กธ. 2: 8) หากคนบาปคนใดกลับใจสารภาพอย่างแท้จริง พระเจ้าจะถือว่าเขาเป็นคนบาปที่พลาดพลั้งทำผิดโดยไม่เจตนาและจะให้อภัยเขา (ลูกา 24:47; กิจการ 2:38) คนเช่นนี้อาจหนีไปหาพระคริสต์ และจะไม่ออกมาจากพระคริสต์นี้ตลอดชีวิต แต่ถ้าใครปฏิเสธกิตติคุณนี้และไม่กลับใจ พระเจ้าจะถือว่าเขาเป็นคนบาปโดยเจตนา และเป็นผู้ที่ถูกกำหนดให้พินาศ (ข้อ 16 ยอห์น 3: 16-18)

ขอให้พี่น้องทุกท่านกลับมาหาพระยะโฮวาพระเจ้าของท่าน ด้วยว่าท่านได้พลาดล้มลงไปก็เพราะความผิดของท่านเอง เมื่อท่านหันกลับมาหาพระองค์จงนำคำวิงวอนมาด้วย คือจงทูลพระองค์ว่าขอโปรดทรงยกความผิดของข้าพเจ้าทั้งหมด และโปรดทรงรับพวกข้าพเจ้าทั้งหลายด้วยพระกรุณา ข้าพเจ้าทั้งหลายจะนำผลแห่งริมฝีปากของข้าพเจ้ามานมัสการพระองค์เป็นสักการะบูชาต่างโค

ข้าพเจ้าทั้งหลายจะอาศัยอยู่ในร่มของพระองค์ ขอพระองค์ช่วยรักษาให้ข้าพเจ้าหายจากการเอาแต่ใจตัวเอง เพราะเหตุพระองค์ได้ทรงรักพวกข้าพเจ้าอย่างเต็มใจ และเพราะความพิโรธของพระองค์ผ่านพ้นพวกข้าพเจ้าไปแล้ว พวกข้าพเจ้าจะไม่ขอเกี่ยวข้องกับรูปเคารพอีก พระองค์ได้ยินพวกข้าพเจ้าทั้งหลายแล้ว และคอยดูพวกข้าพเจ้าทั้งหลายอยู่ พระองค์เป็นเหมือนต้นสนที่เขียวสด ผลของพวกข้าพเจ้าทั้งหลายจะพบได้ในตัวของพระองค์

ผู้มีปัญญา! จงเข้าใจในเรื่องเหล่านี้เถิด ผู้ที่เฉลียวฉลาด! จงรู้จักเรื่องเหล่านี้เถิด ด้วยว่าทางของพระยะโฮวาเป็นทางที่ถูกต้อง และผู้ชอบธรรมก็จะเดินไปในทางนั้น แต่ผู้ที่จะทำผิด หากจะเข้าไปเดินในทางนั้น ก็จะสะดุดล้มลง

ออกจากอียิปต์เข้าสู่แผ่นดินงาม หยุดจากการงานของตนเข้าสู่ที่สงบสุข ออกจากประถมโอวาท และก้าวหน้าไปถึงความสมบูรณ์ (6:1) ออกจากการประพฤติที่ตาย และเข้ามาใกล้พระเจ้า (19) ออกจากบัญญัติแห่งเนื้อหนัง มุ่งสู่ฤทธิ์เดชแห่งชีวิตอันไม่รู้สิ้นสุด ออกจากการร่วมตายกับพระองค์ที่ไม้กางเขน มุ่งสู่การรับสุขร่วมกันกับพระองค์บนบัลลังก์สวรรค์ ทั้งหมดนี้โดยทางพระเยซูคริสต์ผู้เป็นมหาปุโรหิตเป็นนิตย์ตามอย่างมัลคีเซเด็ค และเป็นผู้รับประกันแห่งคำสัญญาอันดีกว่า พระองค์จึงทรงสามารถช่วยทุกคนที่มาหาพระเจ้าทางพระบุตร ให้ได้รับการช่วยให้รอดโดยไม่มีอะไรขีดคั่น (25)

อาณาเขตของแผ่นดินงามถูกล้อมรอบด้วย 2 ทะเล คือทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและทะเลเดดซี และ 1 แม่น้ำจอร์แดน ทั้ง 2 ทะเลและ 1 แม่น้ำเล็งถึงการร่วมตายกับพระคริสต์ สิ่งนี้ชี้ว่าการรับสุขพระคริสต์ เกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับการร่วมตายกับพระองค์ การรับสุขพระคริสต์ ต้องอยู่ในอาณาบริเวณแห่งการวายพระชนม์ของพระองค์ (อ่านประกอบ ฟิลิปปอย 3: 7-11) การที่แผ่นดินงามโผล่สูงขึ้นมาจากผืนน้ำที่กั้นพรมแดนทั้งสองข้าง เล็งถึงดินแดนที่สูงกว่า ซึ่งหมายถึงพระคริสต์ผู้ฟื้นคืนพระชนม์และเสด็จขึ้นสู่สวรรค์ กลายเป็นพระวิญญาณผู้ประทานชีวิต ทรงเสด็จเข้าสู่ภายในเรา (ยฮ. 20:22) และในการเสด็จสู่สวรรค์ของพระองค์ เราได้นั่งกับพระองค์ในสวรรค์สถานรับสุขความอุดมสมบูรณ์ของพระองค์ (อฟ. 2: 6; กซ. 3: 1-4)

การแบ่งแผ่นดินให้เป็นมรดกของแต่ละตระกูลไว้อาศัยอยู่ ก็โดยการจับฉลาก ซึ่งคือส่วนที่พระยะโฮวาจะบัญชาให้แก่แต่ละตระกูล (ข้อ 13) แต่พระเจ้าก็ต้องการมนุษย์ผู้มีใจสอดคล้องกับพระทัยของพระองค์ มาร่วมงานกับพระองค์ในการแบ่งแผ่นดินเมืองนี้ด้วย มนุษย์ที่จะมาร่วมงานกับพระองค์คือ เป็นปุโรหิต, เป็นกษัตริย์, และเป็นผู้ใหญ่แล้ว พระองค์ทรงรู้จักเขา และทรงเรียกชื่อเขาแต่ละคน คนเหล่านี้แบ่งแผ่นดินเมืองคะนาอันสอดคล้องกับฉลากซึ่งพระยะโฮวาทรงกำหนดไว้

4. เราเป็นยะโฮวาห์พระเจ้าของเจ้า ตั้งแต่ประเทศอายฆุบโตมา เจ้าก็มิได้รู้จักพระเจ้าอื่นนอกจากเรา แล้วนอกจากเราก็ไม่มีผู้ช่วยให้รอด

6. ในที่อุดมเขาได้กินอิ่ม ครั้นเขากินอิ่มแล้ว ใจเขาก็ทะนงตนขึ้น ดังนั้นเขาจึงได้ละลืมเราเสีย

9. โอ้อิสราเอล! เจ้าถูกทำลาย เพราะเจ้าต่อสู้เราผู้ที่ช่วยเหลือเจ้า

14. เราจะไถ่เขาออกจากเอื้อมมือแห่งหลุมฝังศพ เราจะไถ่เขาออกจากอำนาจแห่งความตาย โอความตาย! พิษสงของเจ้าอยู่ที่ไหน โอหลุมฝังศพ! ความพินาศของเจ้าอยู่ที่ไหน จะไม่มีวันให้เราเปลี่ยนใจได้เลย

ให้เราออกจากประถมโอวาทของพระคริสต์ (การกลับใจเสียใหม่จากการประพฤติที่ตายแล้ว, ความเชื่อในพระเจ้า, คำสอนว่าด้วยบัพติศมา, การวางมือ, การเป็นขึ้นมาจากตาย, และการพิพากษาปรับโทษเป็นนิจ) และให้เราก้าวหน้าไปถึงความบริบูรณ์

ให้เราทุกคนสำแดงความพากเพียรเช่นเดียวกันจนถึงที่สุดปลาย เพื่อจะได้ความหวังใจอย่างบริบูรณ์ เพื่อจะไม่เป็นคนเงื่องหงอย แต่ให้ตามเยี่ยงอย่างคนเหล่านั้นที่อาศัยความเชื่อและอดทนคอยด้วยความเพียร จึงได้รับทำสัญญาเป็นมรดก

และให้เรายึดเอาคำที่ได้ทรงสัญญาไว้นั้นให้มั่น จึงจะได้รับการชูใจมากมาย และยึดความหวังซึ่งมีอยู่ตรงหน้าเรา ความหวังนั้นเรายึดไว้ต่างสมอของจิตใจ เป็นความหวังทั้งแน่นอนและมั่นคงและได้ทอดไว้ในที่บริสุทธิ์ที่สุด (ในวิญญาณ)

สำหรับบทนี้ถ้าอ่านอย่างผิวเผินก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรสำคัญ เป็นเพียงแค่บันทึกการเดินทางจากที่หนึ่งไปถึงที่หนึ่ง และจากที่นึงไปอีกที่หนึ่ง หรืออาจจะคิดว่าทำไมพระคัมภีร์จะต้องมีบทนี้บันทึกไว้ด้วย แต่เมื่อกลับมาอ่านอีกรอบหนึ่ง จึงมาสะดุดที่ข้อ 2 “ตามรับสั่งพระยะโฮวา โมเซได้จดเขียนระยะทางทั้งหลายที่เขาเดินนั้น” ถ้าสิ่งนี้เป็นรับสั่งจากพระเจ้า นั่นหมายความว่าต้องมีความสำคัญอย่างแน่นอน และยิ่งเมื่อได้กลับไปทบทวนเส้นทางที่เขาเดินมาแต่ละที่ (ดู อซด. 12 เป็นต้นมา) ก็พบว่า พระเจ้าทรงนำพาพลไพร่ของพระองค์อย่างไรและมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นบ้าง และพลไพร่มีปฏิกิริยาต่อเหตุการณ์นั้นอย่างไร และพระองค์ทรงมาช่วยเขาอย่างไร ก็ได้แต่ขอบคุณพระเจ้าสำหรับการบันทึกเหตุการณ์เช่นนี้ไว้ เพื่อจะเตือนสติเราทั้งหลายผู้อยู่ในปัจจุบันนี้ ผู้ซึ่งกำลังอยู่ในการสุดปลายของแผ่นดินโลก เพื่อให้เราระวังตัวให้ดี กลัวว่าจะหลงผิดไป

“มิใช่​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ได้​แล้ว, หรือ​ลุ​โสดา​แล้ว แต่​ข้าพ​เจ้า​บาก​มั่น​มุ่ง​ไป เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ฉวย​เอา​ตาม​อย่าง​ที่​พระ​เยซู​คริสต์​ได้​ทรง​ฉวย​เอา​ข้าพ​เจ้า​ไว้​นั้น. ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ข้าพ​เจ้า​ไม่​ถือ​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ได้​ฉวย​ไว้​ได้​แล้ว แต่​มี​อย่าง​เดียว คือ​ว่า​สิ่ง​เหล่านั้น​ที่​ผ่าน​พ้น​มา​แล้ว​ข้าพ​เจ้า​ก็​ลืม​เสีย, และ​โน้ม​ตัว​ออก​ไป​หา​สิ่ง​เหล่านั้น​ที่​อยู่​ข้างหน้า, คือ​ข้าพ​เจ้า​กำลัง​บาก​มั่น​มุ่ง​ไป​กว่า​จะ​ถึง​ธง​ชัย, และ​ได้​รางวัล ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​เรียก​เรา​ให้​ตะ​เกียก​ตะกาย​ไป​รับ​โดย​พระ​เยซู​คริสต์. เหตุ​ฉะนั้น​ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​ผู้​เป็น​ผู้ใหญ่​แล้ว​มี​ใจ​คิด​อย่าง​นั้น อย่างไรก็ตามเราถึงแค่ไหนแล้ว ก็ให้เราดำเนินจากตรงนั้นต่อไป ขอให้เราคิดเห็นอย่างเดียวกัน” (ฟิ​ลิปปอย‬ ‭3:12-15ก, 16)

“เหตุ​ฉะนั้น​โดยการช่วยของพระเจ้า ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​หันกลับ​ไป​หา​พระเจ้า​ของ​ท่าน: จง​ประพฤติ​ตาม​ความ​เมตตา​ปราณี​และ​ความ​ยุ​ต​ติ​ธรรม, และ​คอยท่า​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เสมอ”

‭‭​โฮ​เซ​อา‬ ‭12:6‬

“โอ! ยิศ​รา​เอล, จง​กลับ​มา​หา​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน, ด้วยว่า​ท่าน​ได้​พลาด​ล้ม​ลง​ไป​ก็​เพราะ​ความผิด​ของ​ท่าน​เอง. เมื่อ​ท่าน​หันกลับ​มา​หา​พระ​ยะ​โฮ​วา​จง​นำ​คำ​วิงวอน​มา​ด้วย: คือ​จง​ทูล​พระองค์​ว่า, “ขอ​โปรด​ทรง​ยก​ความผิด​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้งหมด, และ​โปรด​ทรง​รับ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ด้วย​พระ​กรุณา; ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​นำ​ผล​แห่ง​ริมฝีปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​มา​เป็น​เครื่องสัก​การ​บูชา​ต่าง​โค.”

‭‭​โฮ​เซ​อา‬ ‭14:1-2‬

“โอ​บรรดา​ชน, พระองค์​ได้​ทรง​แจ้ง​ให้​ทราบ​แล้ว​ว่า​อะไร​น่ะ​ดี: พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระ​ประสงค์​อะไร​จาก​ท่าน​เล่า​ นอกจาก​กระทำ​การ​ยุตติ​ธรรม,และ​รัก​ความ​เมตตากรุณา, และ​ดำเนินชีวิต​อย่าง​นอบน้อมเคียงคู่​กัน​ไป​กับ​พระเจ้า​ของ​ท่าน?”

‭‭มี​คา‬ ‭6:8‬

“จงสงบอยู่ต่อพระเยโฮวาห์ และเพียรรอคอยพระองค์อยู่ อย่าให้ใจของท่านเดือดร้อนเพราะเหตุคนที่เจริญในทางของเขา หรือเพราะเหตุคนที่คิดอ่านการชั่วสำเร็จ”

‭‭บพส.‬ ‭37:7‬

“แต่​ผู้​ที่​คอยท่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ได้​รับ​กำลัง​เพิ่ม​ขึ้น; เขา​จะ​กาง​ปีก​บิน​ขึ้น​ไป​ดุจ​นก​อินทรี; เขา​จะ​วิ่ง​ไป, และ​ไม่​รู้จัก​อ่อนเปลี้ย, เขา​จะ​เดิน​ไป, และ​ไม่​รู้จัก​อิดโรย”

‭‭ยะ​ซา​ยา‬ ‭40:31‬