“เขา​จะ​ขับไล่​ท่าน​ไป​เสีย​จาก​วงการ​มนุษย์, ให้​อาศัย​อยู่​กับ​สัตว์​ใน​ทุ่งนา, และ​จะ​ให้​ท่าน​กิน​หญ้า​เหมือน​โค, ครบ​กำหนด​เจ็ด​ปี, เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​เรียนรู้​ว่า​พระ​ผู้​สูงสุด​บงการ​อาณาจักร​ของ​มนุษย์, แล้ว​พระองค์​พอ​พระทัย​จะ​ประทาน​อาณาจักร​แก่​ผู้ใด​ก็​ทรง​ประทาน​ให้แก่​ผู้​นั้น.””

“จง​ให้​ใจ​อ่อน​สุภาพ​ของ​ท่าน​ปรากฏ​แก่​คน​ทั้ง​ปวง. องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ทรง​ใกล้​มาแล้ว.”

‭‭ฟิ​ลิปปอย‬ ‭4:5‬

มิเรียมและอาโรนต่างเป็นญาติทางสายเลือดของโมเซ และเป็นผู้เผยพระวจนะทั้งคู่ คำพูดของพวกเขาในที่นี้บ่งบอกว่าเมื่ออายุมากกว่าโมเซ พวกเขาควรได้รับการยอมรับมากกว่าโมเซ และอิจฉาที่โมเซได้รับความเคารพมากกว่า มิเรียมและอาโรนถือเอาความผิดพลาดที่เห็นได้ชัดของโมเซ ที่ไปแต่งงานกับหญิงชาวคูชีเป็นข้ออ้างในการใส่ร้ายเขา (ข้อ 1); อย่างไรก็ตามปัญหาที่แท้จริงในที่นี่ เกี่ยวข้องกับคำถามว่าใครเป็นผู้พยากรณ์ของพระเจ้า แม้ว่ามิเรียมและอาโรนจะถูกพระเจ้าใช้ให้พูดแทนพระองค์ แต่ก็ไม่ได้เป็นตัวแทนของพระเจ้าเหมือนโมเซ ซึ่งต่อมาได้รับการยืนยันจากพระยะโฮวาว่าโมเซผู้ทาสที่ซื่อสัตย์ เป็นผู้ที่พระเจ้าทรงกำหนดไว้

ในการพูดต่อต้านของมิเรียมและอาโรน กำลังพูดต่อต้านอำนาจของพระเจ้าผู้แต่งตั้งโมเซให้เป็นตัวแทนของพระองค์ในโลก ที่จริงพวกเขาควรจะยอมจำนนต่อโมเซ แต่พวกเขากลับกบฏ

การที่มิเรียมกลายเป็นโรคเรื้อน (มลทิน) ก็คือการอำนาจของพระเจ้าที่จัดการในบ้านของพระเจ้าบนโลก พระเจ้าลงโทษมิเรียม แต่ไม่ใช่อาโรน เพราะมีแนวโน้มว่าผู้หญิงจะชอบเป็นผู้นำและเป็นผู้ยุยงให้เกิดการกบฏนี้ พระเจ้าลงโทษมิเรียมเพื่อเตือนสติผู้หญิงทั้งหลายในหมู่ลูกหลานของอิสราเอล เพื่อที่พวกเขาจะไม่ทำตามมิเรียม (1 กธ. 11: 3; อฟ. 5: 22- 24).

การอธิษฐานเพื่อมิเรียมของโมเซ เป็นสิ่งบ่งชี้เพิ่มเติมถึงความอ่อนโยนของโมเซตามอย่างพระเยซูคริสต์ (ข้อ 3)

แม้ว่าราชานะบูคัศเนซัรได้เห็นนิมิตที่พระเจ้าทรงเปิดเผยในบทที่แล้ว ถึงการล่มสลายแห่งอาณาจักรบาบูโลน และอาณาจักรต่อๆมาของมนุษย์ และให้เห็นว่าอาณาจักรสวรรค์ที่จะมาภายหน้านั้น จะตั้งดำรงอยู่เป็นนิจ แทนที่พระราชาจะแสวงหาแผ่นดินที่จะดำรงอยู่เป็นนิจ แต่กลับไม่สร้างรูปเคารพทองคำ แล้วบังคับให้คนมากราบไหว้แทน แต่ในที่นี้ ให้เราเห็นเพื่อนของดานี้เอลสามคน กับความตั้งใจอันแรงกล้าของเค้าอีกครั้งหนึ่ง ที่ตั้งใจไว้ว่าจะไม่ให้ตัวเป็นมลทิน ครั้งนี้ถึงขนาดยอมที่จะพลีชีพของตน แต่จะไม่ขอปรนนิบัตินมัสการรูปเคารพทองคำ ซึ่งเป็นการขัดต่อรับสั่งของพระราชา ขอบคุณพระเจ้า ผู้ทรงหล่อเลี้ยงเขาเหล่านั้น และเป็นพระผู้ช่วยให้รอด ที่ได้เสด็จมาช่วยเขาทั้งหลาย และไม่ได้ทำให้ไฟที่ร้อนเจ็ดเท่านี้ ทำอันตรายแก่ร่างกาย เส้นผม แม้แต่เสื้อผ้าของเขาด้วย สรรเสริญพระเจ้าผู้เมตตา

ในบทนี้ให้ข้าพเจ้าเห็นว่า พระเจ้าเป็นพระเจ้าผู้ทรงเดชานุภาพทุกประการ เป็นพระเจ้าผู้ทรงสับเปลี่ยนกาลและฤดู ทรงถอดและทรงตั้งกษัตริย์ ทรงประทานสติปัญญาให้แก่นักปราช และความรู้ให้แก่คนที่เข้าใจ ทรงไขสิ่งลึกซึ้งและลึกลับออกให้เห็นแจ้ง พระองค์ทรงทราบอะไรอยู่ในความมืด เพราะความสว่างได้อยู่กับพระองค์ และยังทรงกระทำเรื่องที่ยากเหลือแสนผ่านมนุษย์ได้ คือให้แจ้งความฝันที่กษัตริย์ลืมสนิทนั้น พร้อมกับคำแก้ฝัน แถมยังเป็นความฝันซึ่งครอบคลุมจากเวลานั้น จนถึงปัจจุบัน และไปถึงอนาคต อันเกี่ยวกับอาณาจักรของมนุษย์และอาณาจักรสวรรค์

นอกจากนี้ สิ่งที่เห็นอีกคือ ดานิเอลมีความเชื่อ ความกล้า เข้าเฝ้าทูลขอกษัตริย์ ให้เขามีโอกาสบ้าง แล้วก็กลับไปยังเรือนของตน แจ้งข้อความนี้แก่เพื่อนทั้ง 3 คน เพื่อเขาทั้งหลายจะได้ร่วมใจอธิษฐานขอความเมตตาจากพระเจ้า และเพื่อเขาทั้งหลายจะไม่ได้พินาศไปด้วยกันกับพวกโหรในเมืองบาบูโลนนั้น และพระเจ้าทรงสดับฟังคำอธิษฐาน ได้มาแจ้งแก่ความฝันและแก้ฝันของกษัตริย์ให้แก่ดานิเอล

พวกเราซึ่งอยู่ในปัจจุบันนี้ อยู่ในยุคของอาณาจักรที่ห้า คือมีเท้าเป็นเหล็กปนดิน ซึ่งต่อจากอาณาจักรที่สี่ ที่มีขาเป็นเหล็ก เล็งถึงอาณาจักรโรม ซึ่งแข็งแกร่ง ตีอะไรต่ออะไรหัก ฟาดอะไรต่ออะไรให้ยับบรรลัย ทุบอะไรต่ออะไรให้ป่นปี้ และตีใครต่อใครให้ย่อยยับลง ส่วนอาณาจักรที่ห้าที่พวกเราอยู่วันนี้ เวลาล่วงเลยมาจนถึงโคนนิ้วเท้าแล้ว แม้ว่าจะมีส่วนผสมของเหล็ก (Law and order) แต่ก็ผสมกับดินเหนียว (เสรีภาพในการแสดงออกของมนุษย์) ซึ่งจะเกิดการแตกแยกออกไปจากกัน และหาได้สนิทสนมกลมกลืนกันและกันใหม่ ในยุคนี้แหล่ะที่พระเจ้าแห่งสูงสวรรค์จัดนำอาณาจักรของพระองค์ลงมา ซึ่งจะทำลายอาณาจักรของมนุษย์ลงให้ย่อยยับ และอาณาจักรสวรรค์นั้นจะตั้งดำรงอยู่เป็นนิจ

ท่านเปาโลได้นำตัวเองและพี่น้องหลายคนที่อยู่เบื้องหน้าเป็นแบบอย่าง เพื่อให้พวกเราประพฤติตามแบบท่านและคนทั้งหลายเหล่านั้นที่ประพฤติตามแบบเดียวกัน แบบอย่างเหล่านั้นคือ

- โสมนัสยินดีในองค์พระผู้เป็นเจ้า

- ให้ระวังหมู่สุนัข ระวังคนที่ทำชั่ว ระวังพวกถือพิธีสุนัดภายนอก

- แต่ให้เป็นคนที่ถือพิธีสุนัดภายใน คือนมัสการพระเจ้าในวิญญาณ และไม่ได้ไว้ใจในเนื้อหนัง

- ถือว่าสิ่งใดๆที่เป็นประโยชน์แก่ตนเอง สิ่งนั้นๆเป็นที่ไร้ประโยชน์แล้ว เพราะเห็นแก่ความรู้ถึงพระเยซูคริสต์เจ้าของเรา

- เพราะเหตุพระองค์นั้น เราจึงยอมสละสิ่งสารพัด แล้วถือว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นเหมือนหยากเยื่อ เพื่อเราจะได้พระคริสต์มากขึ้น และจะถูกพบว่าอยู่ในพระองค์

- ได้รู้จักพระคริสต์และฤทธิ์เดชแห่งการเป็นขึ้นจากตาย และร่วมทุกข์กับพระองค์ คือยอมตายเหมือนพระองค์ เพื่อจะได้เป็นขึ้นมาจากตาย

- ไม่ถือว่าตนเองสำเร็จแล้ว แต่ยังคงบากบั่นมุ่งไป เพื่อจะได้พระคริสต์มากขึ้น

- สิ่งที่ผ่านพ้นมาแล้วก็ลืมเสีย แล้วโน้มตัวออกไปข้างหน้า คือบากบั่นมุ่งไปกว่าจะถึงธงชัย และได้รางวัลซึ่งพระเจ้าได้ทรงเรียกเราให้ตะเกียกตะกายขึ้นไปรับโดยอาศัยพระเยซูคริสต์

- เมื่อมีคนคิดเห็นต่างจากที่เราเห็น ก็ไม่เป็นไร พระเจ้าจะทรงโปรดสำแดงสิ่งนั้นให้แก่เขาด้วย แต่ว่าเราดำเนินถึงแค่ไหนแล้ว ก็ให้เราดำเนินจากแค่นั้นต่อไป

- ไม่เป็นศัตรูต่อกางเขนแห่งพระคริสต์ หรือเอาความที่น่าอายขึ้นมาอวด หรือเอาใจใส่ในสิ่งของโลกนี้

- ให้คอยท่าผู้ช่วยให้รอดจะเสด็จมา คือพระเยซูคริสต์

เมื่อพวกเราบ่น พระยะโฮวาทรงไม่พอพระทัย เพราะพระยะโฮวาทรงได้ยิน แล้วทรงพระพิโรธ มีไฟของพระยะโฮวามาไหม้ท่ามกลางเขาที่อยู่ค่ายรอบนอก (ไม่ยอมอยู่ใกล้พระองค์)

‭‭

ต้องระวังคนที่ปะปนมากับเราทั้งหลาย ที่เป็นคนโลภอาหารอย่างมาก (คือคนที่ยอมแพ้ให้กับความอยาก) ทำให้พวกอิสราเอลก็พากันร้องไห้คร่ำครวญไปด้วยว่า “ผู้ใดจะให้เนื้อเรากิน” อาการของคนเหล่านี้คือ รู้สึกว่าตั้งแต่แยกตัวออกมา ทั้งชีวิตของตนแห้งเหือดไปไม่มีอะไรเลย นอกจากมานาที่อยู่ตรงหน้า (เบื่อพระคำ ไม่รู้สึกอยากจะกิน) และทุกวันคิดถึงแต่ก่อน มีความสุขสบายดีอยู่แล้ว จะกินอะไรก็ได้ตามอิสระ คนเหล่านี้หารู้ไม่ว่า เขากำลังดูหมิ่นพระยะโฮวาเพราะมานา (พระวาทะ) ที่พระเจ้าประทานให้แก่เขา และยังบ่นกล่าวโทษต่อพระองค์ว่าทำไมไถ่และแบ่งแยกพวกเขาให้บริสุทธิ์ออกจากนานาประเทศ

เมื่อการต่อต้านของพลไพล่รุนแรงขึ้นบางครั้งเราแบกรับภาระคนเดียวไม่ไหว เมื่อได้ทูลต่อพระองค์ พระองค์ก็จะประทานคนจำนวนหนึ่ง(ไม่มาก) ที่มีชีวิตฝ่ายวิญญาณที่จำเริญเติบโต มายืนอยู่ด้วยกันจำเพาะพระพักตร์พระเจ้า และได้รับพระวิญญาณอย่างเดียวกัน เพื่อร่วมทนการหนักด้วยกันกับเรา

ยังมีหลายครั้งที่เราสงสัยในพระคำของพระเจ้า เพราะตาของเราจับจ้องอยู่กับสิ่งของที่เรามองเห็นได้เท่านั้น เหมือนอย่างโมเซที่คิดว่าจะเอาเนื้อจากฝูงสัตว์มาเลี้ยงคนจำนวนมากมายเช่นนี้ตลอดหนึ่งเดือนได้อย่างไร แต่พระเจ้าตรัสว่า พระหัตถ์ของพระเจ้าไม่ได้สั้น แล้วเราจะได้เห็นว่าพระองค์จะสำเร็จพระคำที่ตรัสไว้แล้วอย่างไร เมื่อได้ยินพระคำของพระองค์เช่นนี้ ก็ให้เรากลับใจ ต้อนรับพระคำของพระองค์ด้วยความเชื่อ

บทสรุปของคนที่ยอมต่อความอยากก็คือ พระเจ้าทรงพระพิโรธแก่เขาเป็นอันมาก และพระองค์ให้บังเกิดโรคระบาดร้ายยิ่งนักกับพวกเขา

พระเจ้าได้ทรงมอบราชายะโฮยาคิม กษัตริย์ประเทศยูดาไว้ในเงื้อมมือของราชานะบูคัศเนซัร เพราะเหตุที่เขาได้กระทำการชั่วจำเพาะพระพักตร์พระเจ้าตามบิดาได้ทำ

ราชานะบูคัศเนซัร ได้รับเอาเด็กชายชาติยิศราเอล ซึ่งเป็นเชื้อพระวงศ์ของกษัตริย์ และขุนนาง เลือกเอาคนหนุ่มที่ไม่พิการ ดูดี และมีสติปัญญาเฉลียวฉลาด เพื่อจะมาปรนนิบัติต่อหน้ากษัตริย์ (ข้อ 3, 5)

ดานิเอลได้ตั้งใจไว้จะไม่ให้ตัวเป็นมลทินด้วยเครื่องเสวยหรือเหล้าองุ่นเสวย เขาได้ (กล้า) ขออนุญาตหัวหน้ากรมวังเพื่อไม่ให้ตัวเขาเป็นมลทินไป

ดานิเอลมีความเชื่อในพระคำของพระเจ้า และขอให้พ่อบ้านทดลองดูท่าน 10 วัน ให้เอาแต่ผักและน้ำมาให้ท่านกิน แล้วหลังจาก 10 วัน จึงเอาไปเปรียบกับคนหนุ่มอื่นๆซึ่งกินอาหารเครื่องเสวย ต่อจากนั้นก็ขอให้พ่อบ้านได้กระทำต่อท่านตามที่ตาของพ่อบ้านเห็น ปรากฏว่า หน้าของพวกท่านเหล่านั้น ดูงามขึ้น และอ้วนกว่าคนหนุ่มอื่นๆ

นอกจากนี้พระเจ้าได้ประทานให้พวกท่านเหล่านั้นมีความรู้ ความฉลาด ในการเรียนวิชาต่างๆให้มีสติปัญญา ถึงขั้นว่าฉลาดกว่าพวกโหร หมอดูทั้งหลายในแผ่นดินของกษัตริย์ถึง 10 เท่า

ท่านทั้งหลายจงมีความคิดอย่างนี้ เหมือนอย่างที่พระเยซูคริสต์ได้ทรงมีด้วย คือ การชูใจ การปลอบโยน การสนิทสนมกับพระวิญญาณ ไม่ทำประการใดในทางทุ่มเถียงกัน หรือชิงดี อวดดี แต่ให้ทุกคนมีใจถ่อมลง ถือว่าคนอื่นดีกว่าตัว และอย่าให้ต่างคนต่างคิดเห็นแก่ประโยชน์ของตนเอง แต่ให้คิดถึงประโยชน์ของคนอื่น ๆ ด้วย

ท่านทั้งหลายจงอุตส่าห์อย่างสุดความสามารถที่จะกระทำให้ความรอดของตนเองบริบูรณ์ด้วยความเกรงกลัวตัวสั่น เพราะพระเจ้าเป็นผู้ทรงกระทำกิจอยู่ภายในท่าน ทั้งให้ท่านมีใจปรารถนาและให้ประพฤติตามชอบพระทัยพระองค์

ท่านทั้งหลายจงกระทำทุกสิ่งให้ปราศจากการบ่น และการทุ่มเถียงกัน เพื่อท่านทั้งหลายจะได้กลายเป็นคนปราศจากตำหนิติเตียน เป็นบุตรของพระเจ้าปราศจากติเตียนในท่ามกลางางคนชาติคดโกงแล้วดื้อด้าน ท่านทั้งหลายจึงปรากฏดุจดวงสว่างต่างๆในโลก คือสำแดงพระคำแห่งชีวิต

ข้อ 35-36 ให้เราเห็นว่าการยกเดินไป (มุ่งหน้าไปของคริสตจักร) เป็นการสู้รบฝ่ายวิญญาณ จึงต้องอธิฐานขอพระเจ้าจอมพลโยธา ทรงลุกขึ้น และให้ศัตรูของพระองค์กระจัดกระจายไป และให้คนทั้งหลายที่ชังพระองค์นั้น อัปราชัย หนีไปจากพระพักตร์ของพระองค์

แม้การมุ่งหน้าไปเป็นการสู้รบ แต่เป้าหมายคือ เพื่อที่จะได้เข้าไปในที่หยุดพัก (พระคริสต์) ข้อ 33

ดังนั้นการเป่าแตรเพื่อส่งสัญญาณจึงเป็นเรื่องสำคัญ (สำหรับรวมพล สำหรับยกเดิน สำหรับออกไปทำศึก สำหรับงานเลี้ยงชุมนุม สำหรับงานเฉลิมฉลอง) จะต้องชัดเจนและถูกต้อง และผู้ที่เป็นปุโรหิต จะทำหน้าที่เป่าแตรนี้