“จงอุทิศตัวในการอธิษฐาน จงเฝ้าระวังในเรื่องนี้ด้วยการขอบพระคุณ และอธิษฐานเผื่อเราด้วย เพื่อว่าพระเจ้าจะทรงเปิดประตูให้เราสำหรับพระวจนะนั้น คือให้กล่าวความล้ำลึกของพระคริสต์ (ข้าพเจ้าถูกล่ามโซ่ก็เพราะเหตุนี้) เพื่อว่าข้าพเจ้าจะได้ชี้แจงเรื่องนี้ตามที่ข้าพเจ้าควรจะกล่าวนั้น จงปฏิบัติต่อคนภายนอกด้วยสติปัญญา โดยใช้โอกาสให้เป็นประโยชน์ จงให้ถ้อยคำของท่านทั้งหลายประกอบด้วยเมตตาคุณเสมอ ปรุงด้วยเกลือให้มีรส เพื่อท่านจะได้รู้ว่าควรจะตอบแต่ละคนอย่างไร”

นิมิตที่ดานิเอลเอเห็น เกี่ยวข้องกับอาณาจักรของมนุษย์ที่เกิดขึ้นและล่มสลาย ตั้งแต่อาณาจักรบาบิโลน มาดาย-เปอร์เซีย กรีก โรมัน จนถึงทุกวันนี้ ในบทนี้ยังเกี่ยวข้องกับช่วง 3 ปีคึ่งสุดท้ายด้วย และภายหน้าอาณาจักรของพระเจ้าก็จะมาตั้งอยู่บนแผ่นดินโลก และพระคริสต์กับผู้บริสุทธิ์ของพระองค์ก็จะร่วมปกครองในแผ่นดินนั้น

เราได้เป็นขึ้นจากความตายกับพระคริสต์แล้วหรือยัง? ถ้าคำตอบคือใช่ เราเป็นขึ้นจากความตายเมื่อใด? แล้วประสบการณ์จริงในทุกๆวันของเรา เรารู้ได้อย่างไรว่าเรายังเป็นขึ้นมากับพระคริสต์อยู่? และเกี่ยวข้องอย่างไรกับการตั้งความคิดของเราวันนี้? ผู้เชื่อจะประสบการณ์การถอดทิ้งคนเก่าและสวมใส่คนใหม่อย่างไร? คนใหม่คืออะไร? เพื่อพวกเราจะเป็นผู้ที่ประดับตัวด้วยพระเยซูคริสต์ เป็นผู้ที่ไม่ขาดเสื้อผ้าขาวสำหรับสวม หรือจะให้ความเปลือยเปล่าของตนเองปรากฎ ซึ่งนำไปถึงความอับอายขายหน้า แล้วต้องพลาดการถูกรับไปเมื่อพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราจะเสด็จมา มาร่วมกันแสวงหาคำตอบของคำถามเหล่านี้ได้ในพระคำของพระเจ้าที่ตรัสแก่คริสตจักรทั้งหลาย

หลังจากการกระทำผิดของพวกอิศราเอลในบทก่อนหน้านี้ เมื่อมาถึงบทนี้จึงได้พูดถึงการถวายเครื่องบูชาเผาคือการเป็นอยู่ไม่ใช่ตัวเองอีกต่อไป แต่คือพระคริสต์ และการถวายเครื่องบูชาปฏิญาณตัว คือการอุทิศตนด้วยใจสมัครและได้ปฏิญาณตัวว่าจากกระทำตามพระคำของพระเจ้า ไม่ตามอำเภอใจ ไม่ตามใจรักชอบ ไม่ตามที่ตาตนเองมองเห็นว่าดี เขาเหล่านั้นยังต้องนำเครื่องบูชากระยาหาร และเครื่องบูชาดื่มมาถวายอีกด้วย ซึ่งก็คือการรับสุขพระเยซูคริสต์เป็นอาหารซึ่งลงมาจากสวรรค์ทุกวัน เพื่อให้เรามีอุปนิสัยมนุษย์ที่ครบสมบูรณ์ของพระองค์เพิ่มพูน และให้เรามีกำลังที่จะกระทำตามพระคำของพระเจ้า ส่วนเครื่องบูชาดื่มคือการเทตัวเองออก คือการพลีชีพฝ่ายจิต (ในบางยุคสมัยรวมถึงฝ่ายร่างกาย ดู ฟป. 2:17, 2 ตธ. 4:6) ของตน พระคำตอนนี้ครอบคลุมทั้งพวกอิสราเอลและคนต่างชาติที่อยู่ในแผ่นดินงามด้วย

ในบทนี้ยังได้พูดถึงการทำผิดต่อพระคำของพระองค์ใน 2 ลักษณะคือ; การทำผิดโดยไม่รู้ โดยไม่ตั้งใจ, กับการกระทำผิดทั้งๆที่รู้ แต่ก็ยังบังอาจทำ ซึ่งเป็นการสบประมาทต่อพระเจ้า ดูหมิ่นและหักล่วงต่อพระคำของพระองค์ คนนั้นจะต้องถูกตัดออกเสียจากท่ามกลางพลเมืองของตัว ดังตัวอย่างของคนที่ไปเก็บฟืนในวันซะบาโต

ศูนย์กลางของบทนี้คือ คำอธิษฐานของมนุษย์ที่เพื่อการงานของพระเจ้า ผ่านช่องทางอธิษฐานของผู้เชื่อที่ซื่อสัตย์ของพระองค์ พระเจ้าทรงกระทำงานร่วมกับพวกเราผู้ที่พระเจ้าได้เลือกสรรเพื่อการเสด็จมาของพระคริสต์ พระเจ้าทรงปรารถนาที่จะกระทำการของพระองค์ แต่มนุษย์จำเป็นต้องอธิษฐานเผื่อการงานของพระองค์บนโลกนี้ แต่กลยุทธ์ของซาตานคือทำลายคำอธิษฐานที่เพื่อการงานของพระเจ้าบนโลกนี้ ความตั้งใจของเหล่าอัครเสนาบดีและเจ้าเมืองต่างๆคือจะทำลายดานิเอล เหตุที่ดานิเอลเป็นทั้งคนเก่งและคนดี แตกต่างจากคนอื่นๆเพราะท่านมีพระวิญญาณอันเลิศอยู่ในท่าน แต่ความตั้งใจของซาตานผู้ที่อยู่เบื้องหลังคือ การตัดช่องทางการอธิษฐานที่พระเจ้าใช้เพื่อทำการงานของพระองค์บนโลกนี้

ดานิเอลได้อ่านคำทำนายของเยเรมีย์ว่าด้วยชนชาติอิสราเอลจะรับใช้กษัตริย์แห่งบาบิโลนเป็นเวลาเจ็ดสิบปี (9: 2b; ยรม. 25:11) เพื่อยืนอยู่ฝ่ายพระคำนี้ ท่านจึงอธิษฐานหลายครั้ง เพื่อให้คำทำนายนี้สำเร็จและเพื่อการกลับมาของเชลย ท่านจะไม่ปล่อยให้อะไรมาหยุดหรือทำลายการอธิษฐาน ท่านรู้ว่าคำอธิษฐานของท่าน เพื่อสำเร็จการงานของพระเจ้าบนโลก ดังนั้นการดำรงซึ่งชีวิตแห่งการอธิษฐานของท่านจึงเป็นเรื่องที่จริงจัง

การต่อสู้กับความใคร่ของเนื้อหนังนั้น ไม่ใช่ทำตามคำสอนข้อบังคับของมนุษย์ เช่นอย่าหยิบ อย่าชิม อย่าถูกต้อง หรือการบังคับตัวเองให้มานมัสการ การทำทีถ่อมใจ การทรมานกาย สิ่งเหล่านี้ล้วนไม่มีประโยชน์ในการต่อสู้กับความต้องการของเนื้อหนัง แต่คือการได้รับชีวิตของพระเยซูคริสต์เจ้า และดำเนินตามชีวิตของพระองค์ โดยหยั่งรากและก่อร่างสร้างขึ้นในพระองค์ (ยึดเอาพระคริสต์และจำเริญเข้าสู่พระองค์ผู้เป็นศรีษะ ศีรษะนั้นเป็นเหตุให้กายทั้งหมดได้รับการบำรุงเลี้ยงและต่อติดสนิทกัน และวัฒนาขึ้น) และตั้งมั่นคงในความเชื่อ คือโดยกางเขนนั้น เราทั้งหลายได้ตายแล้วจากความผิดทั้งหลายของเรา และได้รับสุนัดที่มือมนุษย์ไม่ได้ทำ คือได้ถอดทิ้งกายแห่งเนื้อหนังเสียแล้ว และถูกฝังไว้กับพระองค์ในเวลาที่รับบัพติสมา และได้ร่วมเป็นขึ้นมากับพระองค์ นอกนั้นโดยกางเขนนั้น ได้ลบข้อกำหนดที่เป็นลายลักษณ์อักษร ที่ขัดขวางเรามาถึงพระคริสต์ และ ได้ทรงทำลายผู้มีบรรดาศักดิ์และผู้มีฤทธิ์ และได้เอาชัยชนะต่อมันแล้ว

พลไพร่ไม่มีความเชื่อว่าพระเจ้าผู้ทรงสัญญา ว่าจะประทานแผ่นดินงาม ก็จะทรงช่วยเขารบชนะ และที่สุดก็จะพาพวกเขาเข้าไปอาศัยในแผ่นดินนั้นได้ด้วย เขาพากันบ่น (สบประมาทพระเจ้า v. 11) ว่า ตายในอียิปต์หรือตายในป่านี้ยังจะดีเสียกว่าตายในสนามรบ แม้ว่ายะโฮซูอะกับคาเลบจะพูดหนุนเตือนน้ำใจเขาเพียงใด แต่พวกเขายังคิดจะฆ่าคนทั้งสองนั้นด้วยก้อนหิน พระเจ้าจึงกริ้วปฏิญาณว่าเขาเหล่านั้น (เว้นแต่ยะโฮซูอะกับคาเลบ) จะไม่ได้เข้าไปในแผ่นดินงานนั้น พระองค์ทรงตรัสสั่งให้เขาเดินวนไปในป่า 40 ปีและเขาจะพากันล้มตายในป่า ส่วนคนสำรวจอีก 10 คนนั้นที่พูดใส่ร้ายถึงแผ่นดินนั้น จะต้องตายด้วยโรคภัยต่อพระพักตร์พระเจ้า เมื่อพวกเขาได้ยินพระเจ้าตรัสดังนั้นแล้ว วันรุ่งขึ้นเขาก็ระดมพลขึ้นไปเพื่อจะรบกับชาวแผ่นดินคะนาอัน ซึ่งเป็นการขัดคำสั่งของพระเจ้าอีก โมเสสได้มาเตือนพวกเขาว่า พระเจ้าไม่ได้สถิตอยู่ด้วยแล้ว พวกเขาจะพากันพินาศ แต่พวกเขาไม่ฟัง ขัดขืนพระดำรัส บังอาจขึ้นไปรบ สุดท้ายก็ต้องล้มตายเป็นอันมาก

ดังนั้นอาณาจักรของพระเจ้าจึงเป็นที่ๆพลไพล่ของพระเจ้าต้องนอบน้อมเชื่อฟังพระดำรัสของพระองค์ ไม่กระทำตามที่ตาเราเห็นว่าดี หรือตามที่เราเห็นภายนอก

ก่อนที่ดานิเอลจะแปลข้อความที่เขียนบนฝาผนัง เขาได้เตือนราชาเบลชัสซาร์ถึงประสบการณ์ของราชาเนบูคัดเนสซาร์ผู้เป็นบิดา ดานิเอลถือว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับราชาเนบูคัดเนสซาร์ผู้พ่อเป็นบทเรียนไม่เพียงแต่สำหรับตัวเนบูคัดเนสซาร์เท่านั้น แต่ยังรวมถึงลูกหลานทุกคนด้วย ราชาเบลชัสซาร์ควรได้เรียนรู้บทเรียนจากประสบการณ์ของเนบูคัดเนสซาร์ อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้เรียนบทเรียนนั้น และเป็นเหตุให้เขาต้องรับผลกรรม

สิ่งที่พระราชาทำในบทนี้คือ ยกตัวเองขึ้นเหนือพระเจ้าแห่งสรวงสวรรค์ เมื่อเมาเหล้าองุ่นแล้ว จึงสั่งให้เอาภาชนะที่ใช้สำหรับการนมัสการพระเจ้าในพระวิหารบริสุทธิ์ที่เยรูซาเล็ม และนำมาใช้ในการบูชาสรรเสริญรูปเคารพ แทนที่จะสรรเสริญพระเจ้าผู้ทรงกำชีวิตของพระราชาไว้ในอุ้งพระหัตถ์และบงการวิถีทางทั้งปวงของพระราชา สิ่งที่กระทำไปนั้นยังถือเป็นการดูถูกความบริสุทธิ์ของพระเจ้าอีกด้วย

สิ่งนี้ทำให้จักรวรรดิบาบิโลนต้องสิ้นสุดลง พระเจ้าทรงใช้อาณาจักรบาบิโลนเพื่อจุดประสงค์ในการนำพลไพร่อิสราเอลที่ตกต่ำไปเป็นเชลย และเมื่อใกล้สิ้นเจ็ดสิบปีแห่งการเป็นเชลยพระเจ้าทรงบันดาลให้ชาวมีเดียและชาวเปอร์เซียกลายเป็นหนึ่งเดียวกันเพื่อจุดประสงค์ในการยุติอาณาจักรบาบิโลนและปลดปล่อยผู้คนของพระองค์จากการเป็นเชลยในบาบิโลน (เอสรา 1: 1-4) นี่คือภาพให้เห็นว่ากษัตริย์และราชอาณาจักรทั้งปวงอยู่ภายใต้การปกครองของพระเจ้าของเราอย่างไร

คริสเตียนผู้หนึ่งไม่อาจหยุดอยู่เพียงแค่เชื่อในพระเยซูคริสต์และมีความรักต่อสิทธชนทั้งปวงเท่านั้น ท่านเปาโลและพี่น้องที่ร่วมปรนนิบัติจึงไม่หยุดอธิษฐานและทูลขอเพื่อให้ท่านเต็มเปี่ยมด้วยความรู้เรื่องพระประสงค์ของพระองค์โดยสรรพปัญญาและความเข้าใจฝ่ายวิญญาณ เพื่อพวกท่านจะดำเนินชีวิตอย่างที่สมควรต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า และจะเป็นที่ชอบพระทัยของพระองค์ทุกประการ คือให้ท่านเกิดผลในการดีทุกอย่าง และเจริญขึ้นในความรู้ถึงพระเจ้า ให้พวกท่านมีกำลังด้วยฤทธานุภาพทั้งสิ้น ตามอานุภาพแห่งสง่าราศีของพระองค์ เพื่อให้ท่านมีความเพียร และมีความอดทนไว้นานในทุกสิ่งด้วยความยินดี และให้ท่านขอบพระคุณพระบิดาผู้ทรงทำให้พวกท่าน สามารถมีส่วนในมรดกของสิทธชนในความสว่าง คือในพระเยซูคริสต์ผู้ทรงเป็นพระฉายของพระเจ้าผู้ไม่ทรงปรากฏแก่ตา ทรงเป็นบุตรหัวปีเหนือทุกสิ่งที่ทรงสร้าง ย้ำอีกครั้งหนึ่งว่าพระองค์ทรงอยู่ก่อนทุกสิ่งและทรงสร้างทุกสิ่ง ทุกสิ่งดำรงอยู่ได้ (ยึดโยงเข้าด้วยกัน)โดยพระองค์ พระองค์เป็นศีรษะของกายคือคริสตจักร เป็นเอกเป็นต้นในสรรพสิ่งทั้งปวง และความบริบูรณ์ทั้งสิ้นของพระเจ้าล้วนอยู่ในพระองค์ และโดยพระองค์ พระเจ้าทรงให้ทุกสิ่งคืนดีกับพระองค์เอง ไม่ว่าสิ่งนั้นจะอยู่บนแผ่นดินโลกหรืออยู่บนสวรรค์ โดยทรงทำให้เกิดสันติภาพโดยพระโลหิตแห่งกางเขนของพระองค์ แม้ว่าเมื่อก่อนนี้พวกท่านถูกตัดขาดจากพระเจ้า และเป็นศัตรูในใจโดยการทำชั่วต่างๆ แต่บัดนี้พระเจ้าโปรดให้คืนดีกับพระองค์เองโดยความตายของพระกายที่เป็นเนื้อหนังของพระคริสต์ เพื่อจะถวายพวกท่านเป็นผู้บริสุทธิ์ ไร้มลทิน และปราศจากตำหนิเฉพาะพระพักตร์ของพระองค์ แต่ท่านทั้งหลายจะต้องดำรงอยู่ในความเชื่ออย่างแน่วแน่ มั่นคงและไม่โยกย้ายไปจากความหวังในข่าวประเสริฐที่ท่านได้ยิน ซึ่งได้ประกาศแก่มนุษย์ทุกคนทั่วใต้ฟ้า นอกจากนี้พระคริสต์นี้ยังเป็นความมั่งคั่งแห่งข้อลับลึกของพระเจ้าที่ถูกปิดซ่อนไว้มาหลายยุคหลายชั่วอายุ แต่เดี๋ยวนี้ได้ทรงโปรดให้เห็นประจักษ์แก่สิทธชนของพระองค์ พระคริสต์ผู้สถิตอยู่ในเรา กลายมาเป็นความหวังของเรา ที่จะนำเราเข้าสู่สง่าราศีและถูกถวายให้เป็นคนดีรอบคอบในพระคริสต์ ให้เราประกาศและเตือนสติกันและกันด้วยข้อความเหล่านี้

ในวันนี้ ผู้นำของแต่ละครอบครัวมีความสำคัญมากในการนำพาลูกหลานให้มุ่งหน้าไปสู่พระคริสต์ผู้เป็นแผ่นดินงาม ดังตัวอย่างในบทนี้จะเห็นได้ว่า ผู้นำแต่ละตระกูลทั้ง 12 คนที่ส่งไปสอดแนม แม้ว่าพวกเขาทั้งหมดล้วนเห็นด้วยว่า แผ่นดินนั้นดีจริง มีน้ำนมน้ำผึ้งไหลบริบูรณ์ แต่คนส่วนใหญ่มากกว่า 80% กลับมีท่าทีถอดใจ และไม่กล้าที่จะเข้าไปในแผ่นดินซึ่งพระเจ้าได้ทรงสัญญาไว้ว่าจะประทานให้ (ข้อ 1) บ้างก็ว่าพวกเราอ่อนแอ (ข้อ 31) บ้างก็ว่ามีกำแพงล้อมรอบใหญ่โตนัก (ข้อ 28) อุปสรรคเยอะมาก บ้างก็ว่าแผ่นดินนั้นรายล้อมด้วยพวกศัตรูมากมาย (ข้อ 29) คนที่นั่นน่ากลัว เป็นคนกินคน รูปร่างใหญ่โต พวกเราเหมือนกับตั๊กแตน แต่คาเลบเป็นคนหนึ่งที่ได้ประเล้าประโลมใจคนทั้งปวงว่า ขอให้เราทั้งหลายขึ้นไปตีเอาเมืองนั้น เพราะพวกเรามีกำลัง สามารถชนะต่อสู้พวกเขาได้ คาเลบมองเห็นอะไร ที่คนอื่นๆมองไม่เห็น ทุกคนมีพระเจ้าเหมือนกัน แต่คาเลบมีจิตใจที่แตกต่างจากคนอื่นๆ คาเลบมีใจแบบนั้นได้อย่างไร และวันนี้เราจะมีใจแบบนั้นได้อย่างไร