Μαρία Μπακοδήμου Podcast

Πόσα πράγματα έχεις αφήσει στην άκρη επειδή κάποιος σου είπε ότι άργησες; Και πόσες φορές αυτός ο κάποιος ήσουν εσύ;

Μια αλλαγή δουλειάς. Μια σχέση που δεν σε καλύπτει πια. Οι σπουδές που ήθελες, κάτι που αγαπούσες και όλο περίμενε να έρθει η σειρά του. Κάποτε σου έλεγαν «πού πας τώρα;». Κάποια στιγμή έμαθες να το λες και μόνη σου.

Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για τις φράσεις που βάζουν ημερομηνία λήξης στις επιθυμίες μας. Για τα «καλύτερα χρόνια» που βιαστήκαμε να θεωρήσουμε περασμένα. Και για το «γιατί δεν το έκανα νωρίτερα;» που μπορεί να μας στερήσει ακόμη και τη χαρά ότι τελικά το κάναμε.

Μοιράζομαι τη δική μου απόφαση να ξαναγίνω αρχάρια και ψάχνουμε πώς ένα «θέλω» που αναβάλλεις μπορεί να γίνει μια πρώτη, συγκεκριμένη κίνηση.

Εσύ τι θα ήθελες να ξεκινήσεις, αν δεν χρειαζόταν πρώτα να απολογηθείς για το πότε;

Ξυπνάς το πρωί και σου είναι δύσκολο να σηκωθείς γρήγορα.
Όχι γιατί έχεις κατάθλιψη.
Απλώς τίποτα δεν σε τραβάει.

Η μέρα ξεκινά, αλλά δεν περιμένεις κάτι από αυτήν.
Δεν έχεις τίποτα να σε ενθουσιάζει . Δεν σε καίει κάτι. Δεν υπάρχει αυτό το μικρό «ανυπομονώ».

Και κάπου εκεί αρχίζεις να νοσταλγείς έναν άνθρωπο που ήξερες καλά:

τον εαυτό σου όταν πεινούσε για ζωή.

Το νέο επεισόδιο λέγεται «Η ΠΕΙΝΑ» και είναι για το πώς ξαναβρίσκουμε εκείνη την όρεξη να θέλουμε, να μαθαίνουμε, να παίζουμε, να δοκιμάζουμε.

Γιατί μπορεί να μη βαρέθηκες τη ζωή.
Μπορεί απλώς να έχεις καιρό να μπεις πραγματικά μέσα της.

Όταν όλα ανατρέπονται, δεν χρειάζεσαι αμέσως νέο πλάνο ζωής. Χρειάζεσαι πρώτα να σταθείς.

Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για τις στιγμές που η ζωή αλλάζει χωρίς να μας ρωτήσει: έναν χωρισμό, μια διάγνωση, μια επαγγελματική αποτυχία, μια απώλεια, ένα “δεν βγαίνει” εκεί που είχες δώσει τα πάντα.

Πώς στηρίζεις τον εαυτό σου όταν πέφτει το έδαφος κάτω από τα πόδια σου;
Πώς κάνεις διαλογή ζωής αντί για πανικό;
Και πώς φτιάχνεις νέο σχέδιο χωρίς να προδώσεις τον εαυτό σου;

Ένα επεισόδιο για την ευελιξία, την ανθεκτικότητα και τη δεύτερη ζωή που αρχίζει όταν το παλιό σχέδιο δεν υπάρχει πια.

Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για ,τις επιθυμίες που δεν τελειώνουν, τον ηδονικό διάδρομο που κάνει τη χαρά μας να σβήνει γρήγορα και μας ρίχνει στην παγίδα του «ποτέ - τίποτα δεν είναι αρκετό». Κι έτσι περνάμε τη ζωή μου τρέχοντας πίσω από κάτι που νομίζουμε ότι θα μας κάνει ευτυχισμένους. Όμως μερικές φορές δεν πεινάμε για το αντικείμενο.Πεινάμε για το αίσθημα που φανταζόμαστε ότι θα μας δώσει.Δεν θέλουμε μόνο τη σχέση· θέλουμε να νιώσουμε ότι αξίζουμε.Δεν θέλουμε μόνο την επιτυχία· θέλουμε να νιώσουμε ασφαλείς.Δεν θέλουμε μόνο την αναγνώριση· θέλουμε να ησυχάσει εκείνη η παλιά φωνή που ψιθυρίζει πως δεν είμαστε αρκετοί.

Χρήμα, πλούτος. Λέξεις που άλλους τους εμπνέουν και άλλους τους σφίγγουν στο στομάχι. Κι αν τελικά δεν είναι θέμα ποσού, αλλά θέμα νοοτροπίας;

Με τον Θάνο Μπελαλίδη ανοίγουμε ένα επεισόδιο που δεν μιλάει για “κόλπα” και συνταγές, αλλά για τις πεποιθήσεις που κουβαλάμε: ότι το χρήμα είναι κακό, ότι “το σύστημα είναι στημένο”, ότι πρέπει να αποδείξουμε την αξία μας αγοράζοντας ακριβά πράγματα. Μιλάμε για το ρίσκο σαν θαύμα — και σαν φόβο. Για το τι κάνεις όταν ο μισθός τελειώνει πριν τον μήνα. Γιατί οι άνθρωποι με νοοτροπία πλούτου πρώτα επενδύουν (σε χρόνο, γνώση, υγεία, σχέσεις) και μετά καταναλώνουν.

Και πάμε και πιο βαθιά: τη φτώχεια της μοναξιάς, την αδυναμία να κάνουμε σχέσεις όταν ζούμε μόνιμα σε mood επιβίωσης, και την ανάγκη μιας καθαρής επανεκκίνησης. Ένα επεισόδιο για να δεις αλλιώς το χρήμα — αλλά κυρίως, να δεις αλλιώς εσένα.

Σήμερα θα μιλήσουμε για κάτι που δεν είναι “το τέλος” — είναι μια μετάβαση. Και όπως κάθε μετάβαση, αν την αφήσεις στο σκοτάδι, σε φοβίζει. Αν όμως της ρίξεις φως, γίνεται δύναμη.

Η εμμηνόπαυση δεν είναι απλώς “σταμάτησε η περίοδος”. Είναι μια ολόκληρη αλλαγή στο σώμα και στο νευρικό μας σύστημα, που μπορεί να επηρεάσει την ενέργεια, τον ύπνο, τη διάθεση, τη λίμπιντο, το δέρμα — αλλά και πράγματα που δεν φαίνονται με την πρώτη ματιά: την καρδιά, τα οστά, τον μεταβολισμό. Και το πιο άδικο; Μας έμαθαν να το περνάμε σιωπηλά, σαν να είναι κάτι που “πρέπει να αντέξεις”.

Όχι. Σήμερα το κάνουμε αλλιώς.

Σήμερα καταρρίπτουμε το ταμπού, κόβουμε τη ντροπή, και μιλάμε με γνώση και εργαλεία. Γιατί η ενημέρωση δεν είναι απλά πληροφορία — είναι προστασία. Είναι πρόληψη. Είναι επιλογή. Είναι το σημείο που παίρνεις πίσω το τιμόνι.

Μαζί μου είναι η ενδοκρινολόγος Ειρήνη Λαμπρινουδάκη, πρόεδρος της Ελληνικής εταιρείας Κλιμακτηρίου κι εμμηνόπαυσης , για να μας δώσει πρακτικά βήματα και καθαρότητα: τι αλλάζει, τι είναι μύθος, τι είναι αλήθεια, τι επιλογές έχουμε — από τον τρόπο ζωής μέχρι τις ιατρικές λύσεις, πάντα με ασφάλεια και εξατομίκευση.

Αυτό το επεισόδιο είναι μια υπενθύμιση: δεν “χάνεις” τη ζωή σου στην εμμηνόπαυση. Μπορείς να τη χτίσεις ξανά, πιο συνειδητά, πιο δυνατά, πιο δικά σου.
Πάμε να ξεκινήσουμε — με αλήθεια, χωρίς φόβο.

Αν νιώθεις ότι η ζωή σου είναι ένα μόνιμο “τρέχω και δεν φτάνω”, δεν είσαι μόνος/η. Το χάος δεν είναι τεμπελιά ούτε αδυναμία χαρακτήρα. Συνήθως είναι το αποτέλεσμα πολλών πραγμάτων μαζί: υποχρεώσεις, άγχος, αποφάσεις που μένουν στη μέση, ένα μυαλό που δεν προλαβαίνει να ξεκουραστεί.

Και κάπου εδώ έρχεται η λέξη “τάξη”. Όχι σαν τελειότητα. Όχι σαν ψυχαναγκασμός. Αλλά σαν συνθήκη ζωής.
Γιατί η τάξη δεν είναι να έχεις τα πάντα υπό έλεγχο — είναι να έχεις χώρο. Χώρο στο πρόγραμμα, στο σπίτι, στο κεφάλι σου. Είναι το σημείο όπου ξέρεις τι έχει προτεραιότητα, τι μπορεί να περιμένει, και τι δεν χρειάζεται πια να το κουβαλάς.

Όταν υπάρχει τάξη, μειώνεται ο θόρυβος. Παίρνεις καλύτερες αποφάσεις. Νιώθεις πιο ασφαλής μέσα στην ημέρα σου. Και ξαφνικά έχεις ενέργεια για τα σημαντικά: τις σχέσεις σου, τη δουλειά σου, το σώμα σου, εσένα.

Στο σημερινό επεισόδιο θα δούμε πώς βάζεις τάξη στο χάος χωρίς να πιεστείς και χωρίς να γίνεις “τέλειος/α”. Με απλά βήματα που σε βοηθούν να ξαναβρείς ρυθμό, καθαρό μυαλό και μια καθημερινότητα που να σε στηρίζει.

Στο σημερινό επεισόδιο μιλάμε με τον Μάριο Βογιατζή, αναλυτή συμπεριφοράς, και ιδρυτή του Ινστιτούτου Γλώσσας Σώματος, για τη μη λεκτική επικοινωνία: όλα αυτά που “λέμε” χωρίς λέξεις—με βλέμμα, στάση σώματος, τόνο φωνής, παύσεις και μικροεκφράσεις.

Θα δούμε γιατί συχνά το σώμα αποκαλύπτει την αλήθεια πριν προλάβει να τη “ντύσει” ο λόγος, πώς να διαβάζεις πιο καθαρά τους άλλους χωρίς να βγάζεις βιαστικά συμπεράσματα, και πώς να ευθυγραμμίζεις το μήνυμά σου ώστε να ακούγεσαι πιο σίγουρος/η και αυθεντικός/ή.

Άκου το μέχρι το τέλος, γιατί θα δούμε πώς μπορείς να αναγνωρίζεις τα σήματα που στέλνεις χωρίς να το καταλαβαίνεις και να τα χρησιμοποιείς για να επικοινωνείς πιο καθαρά, πιο ήρεμα και πιο αποτελεσματικά στην καθημερινότητά σου.

Ή αλλιώς: άσε τις γνώμες των άλλων, διάλεξε τον εαυτό σου και κάνε ότι πραγματικά θες.

Αυτό είναι το επεισόδιο-υπενθύμιση ότι η γνώμη των άλλων είναι θόρυβος — όχι πυξίδα. Μιλάμε για το πώς η ανάγκη για αποδοχή μάς κλέβει ενέργεια, επιλογές και ζωή, και πώς ξαναπαίρνεις το τιμόνι με πρακτικά εργαλεία: όρια με στυλ, “small brave moves” και ένα 7ήμερο challenge για να ξεκινήσεις τη χρονιά με πράξεις, όχι με υποσχέσεις.

Αν σε κουράζει να ζεις για τα μάτια των άλλων, πάτα play.
Φέτος δεν ζητάμε άδεια. Φέτος επιλέγουμε εμάς. 🌙

Δεν γεννηθήκαμε με τη φωνή που λέει «δεν είσαι αρκετός» – τη μάθαμε στην πορεία, από λέξεις, βλέμματα, συγκρίσεις και “ιδανικές” ζωές στο Instagram. Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για το πώς η αυτοαμφιβολία φυτρώνει στο κενό ανάμεσα σε αυτό που είμαστε και σε αυτό που νομίζουμε ότι πρέπει να είμαστε, και πώς μπορούμε να τη μικραίνουμε με μικρά, ρεαλιστικά βήματα, με αποδείξεις αντί για affirmations, με ανθρώπους που μας ψηλώνουν αντί να μας μικραίνουν. Αν αμφιβάλλεις για το πόσο μακριά μπορείς να φτάσεις, θα σου θυμίσει πρώτα πόσο μακριά έχεις ήδη φτάσει.