Met het plotselinge vertrek van VVD-Kamerlid Han ten Broeke heeft Me Too nu ook het Binnenhof bereikt.

Het is belangrijk dat het hart van onze democratie voor iedereen een veilige werkplek is. Er zijn weinig plaatsen waar zoveel macht en invloed geconcentreerd is en dus ook de kans op machtsmisbruik.

De vraag is vervolgens: hoe moet de journalistiek hiermee omgaan?

Onder de meeste parlementaire journalisten was altijd consensus over de rol die seksuele relaties moesten spelen in onze berichtgeving over de parlementaire democratie. Anders dan in bijvoorbeeld Engeland, waar de tabloids dag in, dag uit de grootste chocoladeletters afdrukten als er weer een politicus zo dom was geweest op een onbewaakt ogenblik zijn broek te laten zakken, vonden we in Nederland: als het politiek niet relevant is, dan is het journalistiek ook niet van belang.

Ik geef een fictief voorbeeld. Een SGPer die naar de hoeren gaat, is al snel politiek kwetsbaar, want seks voor het huwelijk mag niet in die kringen en seks tijdens het huwelijk alleen met je echtgenoot. Hoe geloofwaardig is zon SGPer dan nog als blijkt dat hij dames van lichte zeden bezoekt? En een politicus die in zijn retoriek keer op keer het belang van het gezin als hoeksteen van de samenleving benadrukt, maakt zich ook kwetsbaar.

Geruchten over schuinsmarcheerderij van ministers, Kamerleden, assistenten en andere Binnenhofbewoners deden het altijd goed op de terrassen rond het Haagse Plein. Weet je dat die-en-die na de ministerraad altijd..? Oh ja? Interessant, vertel eens verder? En hoe zat het ook alweer met dat Kamerlid en die griffier tijdens dat feest in Nieuwspoort? Hoogst vermakelijk, maar voor de krant niet relevant.

Ook de kwestie-Han ten Broeke was het niet waard om over te berichten. Een drama voor de betrokkenen, maar alweer vijf jaar geleden onderling geschikt en door beiden achter zich gelaten.

Het werd een affaire nadat journalist Ton F. van Dijk erover berichtte en Ten Broeke door zijn fractievoorzitter Klaas Dijkhoff tot aftreden werd gedwongen. Die journalist beschrijft minutieus hoe hij aan zijn verhaal komt, maar nergens waaróm hij het verhaal wilde vertellen.

Resultaat: twee mensen die het achter zich hadden gelaten - publicitair en persoonlijk in de kreukels, een veeg op het blazoen van Halbe Zijlstra die door de journalist is aangewezen als de bron die het verhaal bevestigde. En een uitglijder van Dijkhoff, die wat nergens voor nodig was zijn voorganger Zijlstra een trap na gaf met de woorden dat onder zijn bewind Ten Broeke niet nog vijf jaar jaar in de Kamer zou zijn gebleven.

Kunnen we het op het Binnenhof gauw weer over de inhoud gaan hebben?

See omnystudio.com/listener for privacy information.