อู่เหวย คือศิลปะที่ไร้ศิลปะ เป็นหลักการที่ไร้หลักการ ในทำนองเดียวกัน เมื่อบรรลุขั้นสูงสุดตามคำสอนเต๋า บุคคลนั้นจะกลายเป็นคนธรรมดาที่ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเต๋า ไม่รู้แม้กระทั่งคำสอนของเต๋า ปราศจากการเรียนรู้ทั้งปวง การใช้สติปัญญาในการคิดคำนวณก็ถูกมองข้าม และอยู่ในสภาวะที่เหนือกว่าการไม่มีจิตใจโน้มเอียง เมื่อบรรลุขั้นสมบูรณ์สูงสุด ร่างกายและแขนขาจะแสดงออกโดยตัวมันเอง มันจะกระทำไปโดยไม่ถูกสอดแทรกด้วยความคิด ความชำนาญทางเทคนิคต่างๆจะถูกแสดงออกโดยอัตโนมัติ มันถูกแยกขาดสมบูรณ์จากความพยายามอย่างมีเจตนา

ปัญญาเหนือกว่าความรู้ และการเข้าใจอย่างซาบซึ้งเหนือกว่าตรรกะวิทยา เราควรนับถืออำนาจที่น่าเกรงขามของความรู้และตรรกะวิทยา แต่ในขณะเดียวกัน ก็ควรคงไว้ซึ่งทรรศนะเกี่ยวกับความเป็นจริงทั้งในขอบเขตที่อำนาจเช่นนั้นไปถึงและไปไม่ถึง

การทำงานอย่างแข็งขันไม่จำเป็นต้องทำให้เกิดความน่าเบื่อ เมื่อเราทำให้มันเป็นส่วนหนึ่งของรูปแบบการดำเนินชีวิตของเรา พยายามปฏิบัติจนกลายเป็นของธรรมดาและเมื่อเราเข้าไปมีส่วนร่วมกับส่วนที่เป็นธรรมชาติของชีวิตเราแล้ว เราจะพบว่ามันง่ายดายโดยไม่ต้องใช้ความพยายาม เช่นเดียวกับการหายใจอยู่ตลอดเวลาโดยไม่ต้องใช้ความพยายามใดๆเลย อีกทั้งไม่เคยรู้สึกเบื่อหน่ายที่จะต้องหายใจ

แจกันในเรื่องนี้หมายถึงสิ่งใดๆที่เรายึดติด ยิ่งยึดติดมากเท่าไร ยิ่งกลัวสูญเสียมันไปมากเท่านั้น ความว่าจะสูญเสียนี้ ไม่ได้เพิ่งเกิดในขณะที่เริ่มมีการสูญเสีย หากแต่พอเริ่มยึดติดกับสิ่งนั้น เราก็เกิดความกลัวแล้ว

การดื่มแก่นแท้นี้ ต้องทำให้ชีวิตเต็มเปี่ยมด้วยเต๋า ในการนำมันเข้าสู่ปากนั้น ก่อนอื่นเราต้องคลายมือที่กำแน่นออก เราดื่มด้วยจิตใจที่รู้สึกสบายอย่างแท้จริงและปราศจากความกลัว จากนั้นเราผ่อนคลาย ไม่ยึดติดในสิ่งใด เพื่อที่จะสามารถกอบเอาน้ำนั้นขึ้นมาได้มากๆ และนำเต๋าเข้าสู่การดำรงชีวิตได้มากยิ่งขึ้น

เป็นการอุปมาอุปไมยที่ชี้ให้เห็นเข้าใจได้ง่ายเกี่ยวกับพวกเราทุกคนว่าจะเข้าหาชีวิตและความตายอย่างไร

โดยเปรียบเทียบการแต่งงานเป็นตัวแทนของความตาย สำหรับเราความตายก็ดูเหมือนเป็นจุดจบ การดำรงอยู่ทางกายที่เราพอใจนี้จะไม่คงทนตลอดไป ไม่ช้าก็เร็ว เราต้องตาย

นิทานเรื่องนี้สอนเราว่า ไม่จำเป็นต้องรอให้ตายเสียก่อน จึงจะรู้แจ้งในชีวิตและความตาย ปัญญานั้นมีอยู่กับเราที่นี่และเดี๋ยวนี้แล้ว นิทานบอกเราว่า การพยายามต่อต้านความตายนั้น ไม่จำเป็นและไร้ผล ปล่อยให้ความตายดำเนินไปตามธรรมชาติ

เรามักตัดสินผู้อื่นจากลักษณะที่ปรากฏภายนอก บ่อยครั้งที่เราไม่เห็นคุณค่าที่แท้จริงของบุคคลต่างๆที่อยู่รอบตัว การที่เราติดสินหนังสือจากปก เป็นเรื่องน่าขัน เราทุกคนรู้ดีว่าการปรากฏทางภายนอกนั้นเป็นเพียงชั่วคราว ขณะที่แก่นแท้ภายในนั้น คงอยู่ตลอดไป หากแต่เราเพ่งความสนใจอยู่ที่ภายนอกมากเกินไป จึงปฏิบัติกับสิ่งชั่วคราวประดุจว่ามันเป็นของจริง ไม่เพียงแต่ตัดสินหนังสือจากปก เรายังละเลยทุกหน้าภายในหนังสืออีกด้วย

ถ้าต้องการให้หด ต้องขยายเสียก่อน, ถ้าต้องการให้อ่อนแอ ต้องทำให้เข้มแข็งเสียก่อน, ถ้าต้องการให้ตกต่ำ ต้องทำให้ยิ่งใหญ่เสียก่อน, เหล่านี้ คือความกระจ่างแจ้งที่แฝงอยู่

บ้านที่สร้างอย่างดีเลิศจากภายใน จะมีความแข็งแรงอย่างแท้จริงและคงทนต่อการทดสอบของกาลเวลา เช่นเดียวกับผู้ที่ฝังรากลึกทางความรู้สึกนึกคิดและมีพื้นฐานทางจิตใจที่มั่นคง ก็เป็นการสร้างตัวเองจากภายในออกมา พวกเขาจะมีความเข้มแข็งที่แท้จริงและสามารถดำรงอยู่ได้อย่างถาวร

ในเมื่อเรามีโอกาสที่จะสร้างชีวิตให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ เราควรเป็นสถาปนิกที่แท้จริง ผู้กำหนดชะตากรรมของตัวเองด้วยวัตถุก่อสร้างชนิดดีเลิศคือ ความรัก ความกตัญญู ความเบิกบาน ความอ่อนน้อมถ่อมตน และบรรดาเพื่อนร่วมงานที่เต็มไปด้วยประสบการณ์ คือ ปัญญาแห่งปราชญ์ -- เราสามารถสร้างโชคชะตาให้เป็นงานชิ้นเอกที่แท้จริง!

ความเป็นปรปักษ์และผลร้ายมักจะเกิดขึ้นเสมอเมื่อเราสามารถเห็นได้เพียงด้านเดียวของปัญหา ความไม่ลงรอยเกิดขึ้นเมื่อต่างฝ่ายที่โต้เถียงกันต่างก็เชื่อมั่นในความถูกต้องของตัวเอง แต่ละฝ่ายต่างยึดมั่นอย่างดื้อรั้นในมุมมองของตัว ในขณะเดียวกันก็ปฏิเสธที่จะเห็น หรือบางทีก็ไม่สามารถเห็นในอีกด้านหนึ่ง หากเราสามารถมองเห็นได้มากกว่าด้านของเรา เราก็จะสามารถรับรู้มุมมองอีกด้านหนึ่งของผู้อื่นได้เช่นกัน และเราจะสามารถเข้าใจได้ว่าความขัดแย้งนั้นเริ่มต้นขึ้นได้อย่างไร และจะนำไปสู่การแก้ปัญหาได้ดีกว่า