Op Prinsjesdag ging ze haar badkamer voegen. Dus dat afstand nemen van Den Haag, dat is wel gelukt. We spraken over de democratie, bestaanszekerheid en over de gedupeerden van de toeslagenaffaire: 'Zet 50 ambtenaren in een gymzaal, laat alle gedupeerden langskomen en handel het af!'

Gedichten kunnen troosten, aanzetten tot denken, verwoorden wat je zelf niet kunt zeggen, je doen inzien wat je voelt, én verbinden. Het is haar missie om de poëzie te ontdoen van het hoogdravende. Trouwens, soms is er geen tweede laag. Soms wel, maar als je die niet volledig begrijpt, dan is dat ook niet erg.

Ze dook in de wereld van de juicekanalen en schreef er een roman over die laat zien hoe kwetsbaar BN-ers zijn. Als ze iets te verbergen hebben, maar dat is het voordeel als je Heleen van Royen bent, want dat heeft ze niet. We spraken over 20 jaar schrijverschap, schaamte, seks en jawel ook die oude koe (Oudkerk) halen we even uit de sloot.

Zelf had ze last van trots-schaamte en ze wilde weten waar dat vandaan kwam. Dus onderzocht ze wat trots met ons doet, hoe het ons beperkt of juist motiveert, hoe de politiek het inzet, hoe het ons verdeelt en hoe we het op een constructieve manier kunnen inzetten.

Met een geweldige verhalen garantie. Over een walvis achter het station, hoe hij er als kind voor zorgde dat hij wél een verjaardagsfeestje kreeg, en over zijn onbedwingbare neiging om mensen neer te maaien met zijn blik. Oh en Matthijs komt ook nog even voorbij.

Haar motto? Het leven is een feestje, maar je moet zelf de slingers aantrekken. Want kleding vormt, het verbindt, het verbeeldt. Haar strijd? Meer ruimte! Om te zijn wie je bent, ook al is dat ieder uur weer iemand anders. 

We dragen allemaal iets met ons mee. Aan onszelf de keus of je je eraan wilt ontworstelen of dat je het wilt omarmen. Het is een prachtig thema in haar laatste boek 'Schildpad en ik'. We bespreken de geur van Zweden, haar activisme en waarom we kinderen nooit, maar dan ook nooit mogen onderschatten.

Nadat je dit gesprek hebt gehoord, kun je nooit meer op dezelfde manier naar de film 'Finding Nemo' kijken. Of naar de Zuidas. Of naar ratten in de stad. Want als stadsecoloog ziet hij schoonheid tussen en op de gebouwen die we gedachtenloos passeren.

'I got your back!' Dat is de boodschap die ze aan de kinderen wil geven in haar boek. Trouwens, ook volwassenen zijn gebaat bij het lezen van kinderboeken. Geruststellend als je 's nachts niet kunt slapen en ze zitten boordevol levenslessen. De belangrijkste? Je bent niet alleen.

De dunne scheidslijn tussen de rede en het gevoel, dat houdt hem bezig, zowel in zijn werkende leven als in zijn persoonlijke leven. We spraken over eenzaamheid, zingeving en hoe je soms pas later ontdekt op welke manier je ouders van je hebben gehouden.