Eigenlijk is hij persoonlijk niet zo geinteresseerd in het privéleven van BN-ers, maar hij heeft wel een liefde voor verhalen vertellen. We spraken over de opkomst van entertainmentnieuws, hoor en wederhoor, de juicekanalen, en waarom iedereen om de Koning lacht.

We zijn het erover eens: het obsessieve streven naar geluk moet stoppen. 'Misschien is het leven gewoon de pijlen ontduiken die op ons worden afgevuurd, af en toe lachen, iets eten en daarna sterven.'

Hij wil een neutrale duider zijn, geen activist, geen wereldverbeteraar. Trouwens, hij kan slecht tegen oorlog. Wil er geen enkele film of documentaire over zien. Luisteren naar dode muzikanten doet hij liever ook niet. Wat hij wel wil? Zichzelf steeds opnieuw uitvinden, relevant blijven.

Natuurlijk gaan we de diepte in, want ze heeft een hekel aan oppervlakkigheid. Dus spraken we over blinde vlekken, aannames, vinkjes en de vorming van identiteit. En over er écht voor de ander zijn.

Ik beloof je: nadat je dit gesprek hebt geluisterd, ga je anders nadenken over de stilte. Over welke rol stilte speelt in de politiek. Ze vertelt wat we kunnen leren van laboratoriummuizen, wat de kunst is van het oneens zijn en over het leven in het algemeen: 'Als je het leven niet moeilijk vindt, dan heb je niet goed opgelet.'

Natuurlijk bespraken we de verkiezingsuitslag. Maar hij gaf ook levenslessen waar politici én niet-politici iets mee kunnen: hoe je fouten klein kunt houden. Hoe je jezelf blijft in een onnatuurlijke beweging. En: sluit je aan en neem inititatief, want zo vind je houvast én liefde.

Hij strijdt tegen wokisme en hij doet dat door het te ridiculiseren. En hij weigert zijn taalgebruik aan te passen, omdat anderen dat opleggen. We belanden in een felle discussie over NOS sport, lukt het ons om aan het eind weer nader tot elkaar te komen?

We spraken over moreel leiderschap en over ons instrumentalistische land. En hoe je troost kunt putten uit het focussen op je zekerheden in tijden van onzekerheid.

We spraken over de schoonheid van ongemak, kwetsbaarheid en over hoe je als comedian heel lang slecht moet durven zijn, totdat de ervaring je beter maakt.

De liefde voor Europa, die kreeg hij van zijn vader mee, tijdens de vele discussies aan de keukentafel. Toen hij ontdekte dat er nog geen partij was die Europa als oplossing zag in plaats van als probleem, besloot hij er zelf één op te richten. De belangrijkste les van de afgelopen twee jaar? Dicht bij jezelf blijven, een cliché, maar dat maakt het niet minder waar.