MISCHA!

Hij noemde me ooit 'dat meisje', ik noemde hem vervolgens 'boomer'. Hoogste tijd dus voor een gesprek over dingen die niet meer kunnen of juist wel. 'Als je een man bent zoals ik, dan zijn mensen er op uit om je verkeerd te begrijpen.'

Hoe bepaal je of Chinezen écht gelukkig zijn? En in hoeverre kun je als correspondent écht begrijpen waarom ze het regime accepteren? We spraken over Xi Jinping op zijn berg en de steeds onrustiger wordende bodem.

Als je ergens de eerste in bent, dan word je automatisch een rolmodel. Een taak die ze serieus neemt. We spraken over de angst om alles te verliezen in je wens om samen te vallen met jezelf. Hoe je je kracht terug kunt vinden in je nieuwe kwetsbaarheid. En waarom je altijd een aanloop moet nemen om in het water te springen, erop vertrouwen dat je nooit vergeet hoe je moet zwemmen.

Dementie leidt tot geheugenverlies, maar ook tot communicatieverlies. Hij onderzoekt hoe we wél in contact kunnen blijven met mensen met dementie, onder andere door reclamestrategieën toe te passen, zoals 'de ja-kamer' en 'de illusie van de keuze'. En leve de verbeelding, want die verliezen we nooit.

Hilversum, daar vindt ze wat van. Ze vindt het een giftige omgeving waarin vrouwen van kleur niet aan bod komen. Een plek die ze liever weert. Toch is ze naar de studio gekomen. Wel anderhalf jaar te laat, maar toch.

Het geeft haar troost en blijdschap, deze vriendschap met de tv die al op haar achtste begon. Iedere ochtend om 7 uur 34 analyseert ze de kijkcijfers en ziet ze wat de gevolgen zijn van 'een slordige programmering'. Tegelijkertijd weet ze wat écht belangrijk is in het leven: liefde, gezondheid en familie waarmee je samen op de bank van een gezellig tv-programma kunt genieten, liefst eentje waarbij je moet raden wat er in een koffer zit, wie er achter het masker zit of wie de mol is.

Ouder worden vindt hij heerlijk, er vallen steeds meer puzzelstukjes op hun plek. Zijn belangrijkste levensles? Hoop houden tegen beter weten in, want er kunnen ieder moment violen gaan spelen.

Natuurlijk spraken we over muziek. En over de liefde. En over de liefde voor muziek en hoe je die het beste in woorden vat. Of juist niet, want dat vindt hij juist het mooiste aan muziek, dat die je laat voelen wat je niet kunt zeggen.

Hij duikt erin. Soms letterlijk, meestal figuurlijk. In open water, in de flipperkast, in een glas bier, in de wetenschap, in de Mavo-klas. De verbindende factor? Dat is zijn enthousiaste zelf.

Eigenlijk is hij heel begripvol. Zelfs in die mate, dat hij bereid is voorbij de feiten te kijken. Zich te verplaatsen in de burger die niet alles snapt wat er in Den Haag gebeurt - ook dat begrijpt hij - maar die het wel verdient om gehoord te worden.