Als Yara naar haar werk gaat, laat ze haar zoontje Noa (1) achter bij haar stiefvader Jamilo. Hij is de vriend van haar moeder en samen hebben zij ook een jong zoontje. Zo kunnen ze leuk samen spelen, maar als ze thuiskomt ontdekt Yara dat er niet alleen gespeeld is.

Noa heeft namelijk krassen in zijn nek en blauwe plekken op zijn arm. Ze maakt foto’s van de verwondingen, maar laat het verder rusten. Als ze een week later, na weer een dag oppassen door Jamilo, opnieuw blauwe plekken ziet, confronteert ze hem ermee. Hij zegt dat het kwam door het spelen en stelt haar daarmee gerust. Maar een week later is het wéér raak: Noa heeft twee gebroken ribben en een gebroken arm. Jamilo wordt opgepakt en zit drie dagen in voorarrest.

In de rechtbank moet Jamilo dat uitleggen. Hij zegt dat hij geen verwondingen heeft gezien en dat er gewoon is gespeeld. Volgens hem mocht Yara hem vanaf het begin niet en probeert ze hem zwart te maken.

Rechtbankverslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Het is al erg genoeg hoe ver het is gekomen. Moeder Yara verdient dus een pluim voor het feit dat ze heeft ingegrepen. Hoe moeilijk dat ook zal zijn geweest, want Jamilo was toch de vriend van haar moeder. Daardoor is de cirkel van geweld doorbroken.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.