Mitote

Daha korku hakkında bir bölüm çekmiştik. Ancak korku ve kaygı arasındaki farktan bu kadar net bahsetmemiştik. Bir de tabii aradan geçen zaman zarfında öğrendiğimiz yeni bilgileri ve edindiğimiz farkındalıkları da bu bölümün iki kavramı ile harmanladık. Sonuç olarak korku akuttur ve o anda mevcut olan gerçek bir tehlike karşısında hissedilen bir duygu iken kaygı psikolojik zaman içinde yaşayan insanın gerçekte var olmayan - ve kendini korumak için daha çok kendi kafasında yarattığı- tehlike olasılıklarına verdiği stres tepkisidir. Toplum olarak bu ilüzyonla yaşıyoruz ve kendimizi hasta ediyoruz. Her duygu gibi geçici olan korku ve kaygının geçip gitmesine izin verebilirsek eğer bu duyguları kronik hale getirmekten kurtulabiliriz. Ama nasıl diye sorarsanız nacizane yanıtı bu bölümde. Bu arada bölümün sonunda Dr. Gabor Mate'nin 16 Mayıs'ta Türkiye'de olacağı duyurusunu paylaştık, ilgilenenleriniz bu etkinliğe kayıt olup katılabilir.

Anlaşılmak insan için bir ihtiyaç mıdır? Anlaşılmadığını düşünen insan neden yalnız ve mutsuz hisseder? Böyle hissetmesinin nedeni kendisini bilmemesi ve anlayamaması olabilir mi? Peki bu yüzden yaşadığı hayal kırıklıklarına son vermek için neler yapabilir? Tüm bunları bu bölümde konuştuk.

Aktif dinlemek konuşmaktan belki de daha önemli ve zor olan bir süreç. Zira aktif dinlerken işitmenin ötesine geçilerek dinleyiciyi tekrar etme, vurgulama, yansıtma, empati kurma, netleştirme, özetleme, duygusal durumunu okuma ve bunu yansıtma teknikleri kullanılır. Tüm bu teknikleri kullanabilmek de bir beceri gerektirir ve bu beceri de her beceride olduğu gibi geliştirilebilir. Bu beceriyi geliştirmekte güçlük çekenler daha çok konuşmayı, monolog yapmayı tercih edenlerdir. Bu insanlar bir takım travmaları ve şemaları dolayısıyla anlaşılmadıklarını düşünürler ve anlaşılmak için daha çok kendilerini ifade etme gereği duyarlar. Aktif dinlenilmeye ihtiyaçları vardır aslında. Belki de aktif dinlenilme sayesinde anlaşıldıklarını hissederler ve bir gün onlarda savunmasız bir biçimde aktif dinlemeyi başarabilirler.

Shakespeare'in dediği gibi "Olmak ya da olmamak. İşte bütün mesele bu." Ol'mak varılacak bir hedef değil, kendi içinde sürekli devinim içinde olan bir süreçtir. Bunun idrakine varmak için bu yayında anlattığımız ol'mak kavramının kurucu unsurlarının ayırdına varmak gerekir. Bu bölümde bu unsurlardan bahsettik ve en önemlisi, olmanın sahip olmakla bir ilgisi bulunmadığını anlatmaya çalıştık.

Her birimizin özellikle yetişkinlik dönemimizdeki ilişki ve iletişim problemlerimizin kökeninde bağlanma kuramı ile bu kuramın ortaya koyduğu bağlanma stilleri yatmaktadır. Anılan kurama, bağlanma stillerine ve nedenlerine bu bölümde giriş yaptık. Bu kuram ile ilgili olarak edinecek olduğunuz düşünsel farkındalık aksiyona geçmeniz halinde sizi ve hayatınızı dönüştürebilir.

Biz bir yetişkin çocuk toplumuyuz. Yetiştirdiğimiz çocukların büyük bir kısmı da onları yetiştiren ebeveynleri gibi yetişkin çocuklar. Yetişkin çocuk kavramı, psikolojide yetişkin görünümüne sahip çocukları tanımlamak için kullanılmaktadır. Adı üstünde büyümüş ama çocuk kalmış insanlar bunlar. Çocuk gibi egoist, dürtü kontrolü ve empati yeteneği zayıf, aktif dinleyemeyen, ait olma bilinci yüksek, bilinçlenememiş ve bireyselleşememiş insanlardan müteşekkil bir toplumun karnesinde daha çok zayıf notun olması şaşırtıcı olmamalıdır. Dahası gelişimsel psikoloji bağlamında gelişirken çocuğun azalan narsisizminin yerini alması beklenen bilinçlenmenin tam olarak yeşeremediği bu insanların psiko sosyolojik açıdan analizi içinde önemli mesajlar barındırmaktadır. Bu bölümde size bunları aktarabilmiş isek ne mutlu bize.

Kendin olarak var olmak için öncelikle kim olduğunu bilmeli ve gönlünün muradını keşfetmelisin.

İnsanın içi biliyor aslında, hayatta her şey gelip geçici, dolayısıyla başımıza gelen her şey için bu da geçer dememiz kadar doğal bir şey yok. Buna karşın, çoğumuz iyi ya da kötü, başımıza gelen şeyler karşısında büyük bir dinginlikle "Bu Da Geçer" diyemiyoruz. Çünkü bu da geçmez kültürü içine doğduk ve bu kültür içerisinde bir balık gibi yaşıyoruz. Ancak bunu değiştirmek elimizde. Hiçbir duygunun ya da durumun kalıcı olmadığını bilirsek, hayatımızda olup biten şeyler ile bu kadar özdeşleşmez, her birinin varlığına olduğu kadar yokluğuna da kabulle yaklaşabilir ve içinde bulunduğumuz anın bilgeliğine kendimizi teslim edebiliriz. Bu sayede insan kendini hayatın istediği şekilde dönüştürmeye başlayabilir ve ne olursa olsun bu da geçer diyebilir.

Kendinize nazik davranın!

Cesaret bir insanın tüm benliği ile korktuğu anlarda bile önce içsel sonra dışsal yolculuğuna ısrarla ve yılmazlıkla devam edebilmesi demektir. Korktuğumuzu öncelikle kendimize itiraf edebildiğimiz müddetçe cesaretimizi toplayabilir ve hayatın bizden beklediklerine kulak verebiliriz. Böylelikle ve özellikle kişisel tekamülümüz için kendimizle yüzleşme cesareti gösterebilir ve kendi içimizde bir devrim yaratabiliriz.