sr:

1. У почетку створи Бог небо и земљу.

‡Јов 38:4, †Иса. 44:24, Иса. 45:18, *Јован 1:1, Јован 1:3, Рим. 1:20, Кол. 1:16, Јевр. 1:10, Јевр. 11:3

Ћичу шен чуангцао тјенди

en:

1 In the beginning God created the heaven and the earth.

1. Самуилова, глава 30

1. И трећи дан дође Давид са својим људима у Сиклаг, а Амалици беху ударили на јужну страну и на Сиклаг, и развалили Сиклаг и огњем га спалили.

2 Мој. 14:16, 2 Мој. 17:8, 4 Мој. 24:20, 5 Мој. 25:17, 5 Мој. 25:19, 1 Сам. 15:7, 1 Сам. 15:8, 1 Сам. 27:8, 1 Дн. 4:43, Језек. 25:15

2. И беху заробили женскиње које беше онде, и мало и велико; али не беху убили никога, него их беху одвели и отишли својим путем.

Јов 38:11, Псал. 76:10, Иса. 27:8, Авак. 3:2

3. И кад Давид дође са својим људима у град, а то град спаљен огњем, и жене њихове и синови и кћери њихове заробљене.

1 Сам. 27:3

4. И подиже Давид и народ који беше с њим глас свој, и плакаше докле већ не могоше плакати.

4 Мој. 14:1

5. И обе жене Давидове заробише се, Ахиноама из Језраела и Авигеја из Кармила, жена Навалова.

1 Сам. 25:42

6. И Давид беше на муци великој, јер народ говораше да га заспу камењем; јер жалостан беше сав народ, сваки за синовима својим и за кћерима својим; али се Давид охрабри у Господу Богу свом.

2 Мој. 17:4, Псал. 31:24, Псал. 33:18, Псал. 39:7, Псал. 42:5, Псал. 43:5, Псал. 71:4, Псал. 119:81, Псал. 146:5, Плач 3:24, Јоило 3:16, Авак. 3:17, Рим. 4:20

7. И рече Давид Авијатару свештенику сину Ахимелеховом: Узми оплећак за ме. И узе Авијатар оплећак за Давида.

1 Сам. 23:6, 1 Сам. 23:9

8. И упита Давид Господа говорећи: Хоћу ли потерати ту чету? Хоћу ли је стигнути? А Господ му рече: Потерај, јер ћеш зацело стигнути и избавићеш.

1 Сам. 23:2, 1 Сам. 23:4, 1 Сам. 30:19, Псал. 22:4, Псал. 28:6, Псал. 50:15

9. И пође Давид са шест стотина људи што беху с њим, и дођоше до потока Восора; и онде осташе једни.

1 Сам. 30:10

10. А Давид са четири стотине људи потера даље, а двеста људи оста, који сусташе те не могоше прећи преко потока Восора.

1 Сам. 30:21

11. И нађоше једног Мисирца у пољу, и доведоше га к Давиду, и дадоше му хлеба да једе и воде да пије,

Псал. 111:2

12. И дадоше му груду смокава и два грозда сува. И поједавши опорави се, јер три дана и три ноћи не беше ништа јео нити воде пио.

Суд. 15:19, 1 Сам. 14:27

13. Тада му рече Давид: Чији си ти? И одакле си? А он рече: Ја сам родом Мисирац, слуга једног Амалика, а господар ме остави, јер се разболех пре три дана.

Јона 1:8

14. Ударисмо на јужну страну херетејску и на Јудину и на јужну страну Халевову, и Сиклаг спалисмо огњем.

Ис.Н. 14:13, 2 Сам. 8:18, Језек. 25:16, Соф. 2:5

15. А Давид му рече: Би ли ме могао одвести к тој чети? А он рече: Закуни ми се Богом да ме нећеш погубити ни издати у руке мом господару, па ћу те одвести к тој чети.

5 Мој. 23:15

16. И одведе га; и гле, они се беху раширили по свој земљи оној једући и пијући и веселећи се великим пленом који запленише из земље филистејске и из земље Јудине.

2 Мој. 32:6, 1 Сам. 25:36, 2 Сам. 13:28, Иса. 9:3, Дан. 5:1, Лука 12:19, Лука 21:34, 1 Сол. 5:3, Откр. 11:10, Откр. 11:13

17. И Давид их би од вечера до вечера другог дана, те нико не утече, осим четири стотине младића, који седавши на камиле побегоше.

2 Сам. 1:1, Јов 20:5

18. И тако избави Давид све што беху узели Амалици, и обе жене своје избави Давид.

1 Мој. 14:16, 1 Сам. 30:8

19. И ништа не изгубише, ни мало ни велико, ни синове ни кћери, ни шта од плена и од свега што им беху узели; све поврати Давид.

20. Такође узе Давид и остале све овце и волове, које гонећи пред својом стоком говораху: Ово је плен Давидов.

1. Самуилова, глава 29

1. А Филистеји скупише сву војску своју код Афека, а Израиљ стаде у логор код извора у Језраелу.

1 Сам. 4:1, 1 Сам. 28:1, 1 Цар. 20:30, 1 Цар. 21:1

2. И кнезови филистејски иђаху са стотинама и хиљадама; а Давид и његови људи иђаху најпосле с Ахисом.

1 Сам. 28:1, 1 Дн. 12:19

3. И рекоше кнезови филистејски: Шта ће ти Јевреји? А Ахис рече кнезовима филистејским: Није ли ово Давид слуга цара израиљског Саула, који је код мене толико времена, толико година, и не нађох на њему ништа откако је добегао до овог дана?

1 Сам. 27:7, Дан. 6:5, Јован 19:6, 1 Пет. 3:16

4. Али се расрдише на њ кнезови филистејски, и рекоше му кнезови филистејски: Пошљи натраг тог човека, нека се врати у своје место, где си га поставио, и нека не иде с нама у бој, да се не окрене на нас у боју; јер чим би се опет умилио господару свом ако не главама ових људи?

1 Сам. 14:21, 1 Дн. 12:19

5. Није ли то Давид о коме се певало играјући и говорило: Згуби Саул своју хиљаду, али Давид својих десет хиљада?

1 Сам. 18:7, Приче 27:14

6. Тада Ахис дозва Давида, и рече му: Тако био жив Господ, ти си поштен, и мило ми је да ходиш са мном у бој; јер не нађох никаквог зла на теби откако си дошао до овог дана; али ниси по вољи кнезовима.

4 Мој. 27:17, 2 Сам. 3:25, Псал. 121:8, Иса. 37:28

7. Него врати се и иди с миром да не учиниш шта што не би било мило кнезовима филистејским.

8. А Давид рече Ахису: Али шта сам учинио? Шта ли си нашао на слузи свом откако сам код тебе до овог дана, да не идем да се бијем с непријатељима господара свог цара?

9. А Ахис одговарајући рече Давиду: Знам; доиста си ми мио као анђео Божји; али кнезови филистејски рекоше: Нека не иде с нама у бој.

2 Сам. 14:17

10. Него устани сутра рано са слугама господара свог које су дошле с тобом; устаните рано чим сване, па идите.

11. И урани Давид и људи његови, и отиде рано, и врати се у земљу филистејску; а Филистеји отидоше у Језраел.

2 Сам. 4:4, Псал. 37:23, Псал. 73:2, Псал. 91:11, Псал. 119:133, Приче 16:9

1. Самуилова, глава 28

1. И у оно време скупише Филистеји војску своју да завојште на Израиља; и рече Ахис Давиду: Знај да ћеш ићи са мном на војску ти и твоји људи.

1 Сам. 29:1

2. А Давид рече Ахису: Сад ћеш видети шта ће учинити твој слуга. А Ахис рече Давиду: Зато ћу те поставити да си чувар главе моје свагда.

Рим. 12:9

3. А Самуило беше умро, и плака за њим сав Израиљ, и погребоше га у Рами, у његовом граду. И Саул беше истребио из земље гатаре и врачаре.

2 Мој. 22:18, 3 Мој. 19:31, 5 Мој. 18:10, 1 Сам. 25:1, Иса. 57:1, Дела 16:16, Дела 16:19

4. И Филистеји скупивши се дођоше и стадоше у логор код Сунима; скупи и Саул све Израиљце, и стадоше у логор код Гелвује.

Ис.Н. 19:18, 1 Сам. 31:1

5. Саул пак видећи војску филистејску уплаши се, и срце му уздрхта веома.

Јов 15:21, Псал. 48:5, Иса. 57:20, Дан. 5:6

6. И упита Саул Господа, али му Господ не одговори ни у сну ни преко Урима, ни преко пророка.

2 Мој. 28:30, 4 Мој. 12:6, 4 Мој. 27:21, 2 Сам. 22:42, Приче 1:28, Плач 2:9

7. И Саул рече слугама својим: Тражите ми жену с духом врачарским, да отидем к њој и упитам је. А слуге му рекоше: Ево у Ендору има жена у којој је дух врачарски.

8. Тада се Саул преруши обукав друге хаљине, и отиде са два човека, и дође к оној жени ноћу; и он јој рече: Хајде врачај ми духом врачарским, и дозови ми оног ког ти кажем.

5 Мој. 18:11, 1 Дн. 10:13, Иса. 8:19

9. Али му жена рече: Та ти знаш шта је учинио Саул и како је истребио из земље гатаре и врачаре; зашто дакле мећеш замку души мојој да ме убијеш?

10. А Саул јој се закле Господом говорећи: Тако жив био Господ! Неће ти бити ништа за то.

11. Тада рече жена: Кога да ти дозовем? А он рече: Самуила ми дозови.

12. А кад жена виде Самуила, повика гласно, и рече жена Саулу говорећи: Зашто си ме преварио? Та ти си Саул.

13. А цар јој рече: Не бој се; него шта си видела? А жена рече Саулу: Богове сам видела где излазе из земље.

2 Мој. 22:28, Псал. 138:1

14. Он јој опет рече: Какав је? Она му рече: Стар човек излази огрнут плаштем. Тада разуме Саул да је Самуило, и сави се лицем до земље и поклони се.

1 Сам. 15:27, 2 Сол. 2:10

15. А Самуило рече Саулу: Зашто си ме узнемирио и изазвао? Одговори Саул: У невољи сам великој, јер Филистеји завојштише на ме, а Бог је одступио од мене, и не одговори ми више ни преко пророка ни у сну, зато позвах тебе да ми кажеш шта ћу чинити.

1 Сам. 18:12, Приче 5:11, Приче 14:14

16. А Самуило рече: Па што мене питаш, кад је Господ одступио од тебе и постао ти непријатељ?

17. Господ је учинио како је казао преко мене; јер је Господ истргао царство из твоје руке и дао га ближњему твом Давиду;

1 Сам. 15:28

18. Јер ниси послушао глас Господњи, нити си извршио жестоки гнев Његов на Амалику; зато ти је данас Господ то учинио.

1 Сам. 15:9, 1 Цар. 20:42, 1 Дн. 10:13

19. И Господ ће предати и Израиља с тобом у руке Филистејима; те ћеш сутра ти и синови твоји бити код мене; и логор израиљски предаће Господ у руке Филистејима.

20. А Саул уједанпут паде на земљу колики је дуг, јер се врло уплаши од речи Самуилових, и не беше снаге у њему, јер не беше ништа јео сав дан и сву ноћ.

1 Сам. 25:37, Јов 15:20, Псал. 50:21

1. Самуилова, глава 27

1. Али Давид рече у срцу свом: Погинућу кадгод од руке Саулове; нема боље за ме него да побегнем у земљу филистејску, те ће ме се Саул оканити и неће ме више тражити по крајевима Израиљевим; тако ћу се избавити из руку његових.

2. Тада се подиже Давид и отиде са шест стотина људи који беху с њим к Ахису, сину Моаховом, цару гатском.

1 Сам. 21:10, 1 Сам. 25:13, 1 Сам. 30:9, 2 Сам. 2:3, 1 Цар. 2:39

3. И оста Давид код Ахиса у Гату и људи његови, сваки са својом породицом, Давид са две жене своје, Ахиноамом из Језраела и Авигејом из Кармила, женом Наваловом.

4. И кад јавише Саулу да је Давид утекао у Гат, преста га тражити.

5. А Давид рече Ахису: Ако сам нашао милост пред тобом, нека ми даду место у коме граду ове земље, да седим онде, јер зашто да седи слуга твој с тобом у царском граду?

6. И даде му Ахис оног дана Сиклаг. Зато Сиклаг припада царевима Јудиним до данашњег дана.

Ис.Н. 15:31

7. И оста Давид у земљи филистејској годину и четири месеца.

8. И излажаше Давид са својим људима, и удараше на Гесуреје и Герзеје и на Амалике; јер ти народи живљаху од старине у оној земљи од Сура па до земље мисирске.

1 Мој. 25:18, 2 Мој. 17:16, Ис.Н. 13:2, Суд. 1:29, 1 Сам. 15:7

9. И пустошаше Давид ону земљу не остављајући у животу ни човека ни жене, и отимаше овце и волове и магарце и камиле и рухо, и враћајући се долажаше к Ахису.

10. И Ахис питаше: Где сте данас ударали? А Давид говораше: На јужну страну Јудину, и на јужну страну јерамеилску, и на јужну страну кенејску.

1 Дн. 2:9, Псал. 141:3

11. Али не остављаше Давид у животу ни човека ни жене да доведе у Гат говорећи: Да нас не туже говорећи: Тако је урадио Давид. И такав му беше обичај за све време докле беше у земљи филистејској.

1 Сам. 30:2

12. И Ахис вероваше Давиду, и говораше: Баш се омразио с народом својим Израиљем; зато ће ми бити слуга довека.

1. Самуилова, глава 26

1. Опет дођоше Зифеји к Саулу у Гавају говорећи: Не крије ли се Давид на брду Ехели према Гесимону?

1 Сам. 23:19, Псал. 54:1

2. А Саул се подиже и сиђе у пустињу зифску, и с њим три хиљаде људи изабраних из Израиља, да тражи Давида у пустињи зифској.

3. И стаде Саул у логор на брду Ехели према Гесимону крај пута; а Давид оста у пустињи, и опази да Саул иде за њим у пустињу.

4. И посла Давид уходе, и од њих дозна зацело да је дошао Саул.

5. Тада се подиже Давид и дође на место где Саул беше с војском. И Давид виде место где спаваше Саул и Авенир син Ниров војвода његов; а спаваше Саул међу колима а народ лежаше око њега.

1 Сам. 14:50, 1 Сам. 17:55, 2 Сам. 2:8

6. И Давид проговори и рече Ахимелеху Хетејину и Ависају сину Серујином брату Јоавовом: Ко ће сићи са мном к Саулу у логор? А Ависај одговори: Ја ћу сићи с тобом.

Суд. 7:10, 1 Дн. 2:16

7. И тако Давид и Ависај дођоше ноћу к народу; а гле, Саул лежаше и спаваше између кола, и копље му беше чело главе пободено у земљу; Авенир пак и народ лежаху око њега.

8. Тада рече Ависај Давиду: Данас ти даде Бог непријатеља твог у руке; зато сада да га прободем копљем за земљу једанпут, нећу више.

1 Сам. 24:5, Јер. 40:15

9. А Давид рече Ависају: Немој га убити; јер ко ће подигнути руку своју на помазаника Господњег и бити прав?

10. Још рече Давид: Тако жив био Господ, Господ ће га убити, или ће доћи дан његов да умре, или ће изаћи у бој и погинути.

1 Мој. 47:29, 5 Мој. 31:14, 1 Сам. 25:38, 1 Сам. 31:6, Јов 7:1, Псал. 37:13, Псал. 94:1, Псал. 94:23, Приче 20:22, Лука 18:7, Рим. 12:19, Јевр. 10:30, Откр. 18:8

11. Не дао ми Бог да дигнем руку своју на помазаника Господњег! Него узми сада копље што му је чело главе и чашу за воду, па да идемо.

3 Мој. 19:18, 1 Сам. 24:7, 1 Сам. 24:13, Приче 24:29, Рим. 12:17, Рим. 12:19, 1 Пет. 3:9

12. И Давид узе копље и чашу за воду, што беше чело главе Саулу, и отидоше; и нико их не виде и не осети, нити се који пробуди, него сви спаваху, јер беше напао на њих тврд сан од Господа.

1 Мој. 2:21, Јест. 6:1, Иса. 29:10

13. И Давид, прешавши на другу страну, стаде наврх брда издалека; и беше између њих много места.

14. И стаде Давид викати народ и Авенира сина Нировог говорећи: Што се не одазиваш, Авенире? А Авенир се одазва и рече: Који си ти што вичеш цара?

15. А Давид рече Авениру: Ниси ли ти јунак? И ко је као ти у Израиљу? Зашто ниси чувао цара господара свог? Јер је ишао један из народа да убије господара твог.

16. Ниси добро радио. Тако да је жив Господ, заслужили сте смрт што нисте чували господара свог, помазаника Господњег. Ето, гледај, где је копље царево и чаша за воду што му беше чело главе?

17. Тада Саул позна глас Давидов, и рече: Је ли то твој глас, сине Давиде? А Давид рече: Мој је глас, царе господару!

1 Сам. 24:17

18. Још рече: Зашто господар мој гони слугу свог? Јер шта сам учинио? И како је зло у руци мојој?

1 Сам. 24:10, 1 Сам. 24:12, Псал. 7:3

19. Зато сада царе господару мој, послушај речи слуге свог. Ако те Господ дражи на мене, нека му је угодан принос твој; ако ли синови човечији, проклети су пред Господом, јер ме изагнаше данас да се не држим наследства Господњег, и рекоше: Иди, служи туђим боговима.

2 Мој. 15:17, 5 Мој. 4:20, 5 Мој. 4:28, 5 Мој. 9:26, 1 Сам. 16:14, 1 Сам. 16:23, 1 Сам. 18:10, 2 Сам. 14:16, 2 Сам. 16:11, Псал. 106:4, Псал. 120:5, Иса. 19:25

20. Али сада да не падне крв моја на земљу далеко од очију Господњих, јер цар Израиљев изађе да тражи буву једну, као кад ко гони јаребицу по планини.

1 Сам. 24:12, 1 Сам. 24:15

ויהי כי החל האדם לרב על פני האדמה ובנות ילדו להם׃

הפרק 5

זה ספר תולדת אדם ביום ברא אלהים אדם בדמות אלהים עשה אתו׃

2 זכר ונקבה בראם ויברך אתם ויקרא את שמם אדם ביום הבראם׃

3 ויחי אדם שלשים ומאת שנה ויולד בדמותו כצלמו ויקרא את שמו שת׃

4 ויהיו ימי אדם אחרי הולידו את שת שמנה מאת שנה ויולד בנים ובנות׃

5 ויהיו כל ימי אדם אשר חי תשע מאות שנה ושלשים שנה וימת׃

6 ויחי שת חמש שנים ומאת שנה ויולד את אנוש׃

7 ויחי שת אחרי הולידו את אנוש שבע שנים ושמנה מאות שנה ויולד בנים ובנות׃

8 ויהיו כל ימי שת שתים עשרה שנה ותשע מאות שנה וימת׃

9 ויחי אנוש תשעים שנה ויולד את קינן׃

10 ויחי אנוש אחרי הולידו את קינן חמש עשרה שנה ושמנה מאות שנה ויולד בנים ובנות׃

11 ויהיו כל ימי אנוש חמש שנים ותשע מאות שנה וימת׃

12 ויחי קינן שבעים שנה ויולד את מהללאל׃

13 ויחי קינן אחרי הולידו את מהללאל ארבעים שנה ושמנה מאות שנה ויולד בנים ובנות׃

14 ויהיו כל ימי קינן עשר שנים ותשע מאות שנה וימת׃

15 ויחי מהללאל חמש שנים וששים שנה ויולד את ירד׃

16 ויחי מהללאל אחרי הולידו את ירד שלשים שנה ושמנה מאות שנה ויולד בנים ובנות׃

17 ויהיו כל ימי מהללאל חמש ותשעים שנה ושמנה מאות שנה וימת׃

18 ויחי ירד שתים וששים שנה ומאת שנה ויולד את חנוך׃

19 ויחי ירד אחרי הולידו את חנוך שמנה מאות שנה ויולד בנים ובנות׃

20 ויהיו כל ימי ירד שתים וששים שנה ותשע מאות שנה וימת׃

21 ויחי חנוך חמש וששים שנה ויולד את מתושלח׃

22 ויתהלך חנוך את האלהים אחרי הולידו את מתושלח שלש מאות שנה ויולד בנים ובנות׃

23 ויהי כל ימי חנוך חמש וששים שנה ושלש מאות שנה׃

24 ויתהלך חנוך את האלהים ואיננו כי לקח אתו אלהים׃

25 ויחי מתושלח שבע ושמנים שנה ומאת שנה ויולד את למך׃

26 ויחי מתושלח אחרי הולידו את למך שתים ושמונים שנה ושבע מאות שנה ויולד בנים ובנות׃

27 ויהיו כל ימי מתושלח תשע וששים שנה ותשע מאות שנה וימת׃

28 ויחי למך שתים ושמנים שנה ומאת שנה ויולד בן׃

29 ויקרא את שמו נח לאמר זה ינחמנו ממעשנו ומעצבון ידינו מן האדמה אשר אררה יהוה׃

30 ויחי למך אחרי הולידו את נח חמש ותשעים שנה וחמש מאת שנה ויולד בנים ובנות׃

31 ויהי כל ימי למך שבע ושבעים שנה ושבע מאות שנה וימת׃

32 ויהי נח בן חמש מאות שנה ויולד נח את שם את חם ואת יפת׃

הפרק 4

והאדם ידע את חוה אשתו ותהר ותלד את קין ותאמר קניתי איש את יהוה׃

2 ותסף ללדת את אחיו את הבל ויהי הבל רעה צאן וקין היה עבד אדמה׃

3 ויהי מקץ ימים ויבא קין מפרי האדמה מנחה ליהוה׃

4 והבל הביא גם הוא מבכרות צאנו ומחלבהן וישע יהוה אל הבל ואל מנחתו׃

5 ואל קין ואל מנחתו לא שעה ויחר לקין מאד ויפלו פניו׃

6 ויאמר יהוה אל קין למה חרה לך ולמה נפלו פניך׃

7 הלוא אם תיטיב שאת ואם לא תיטיב לפתח חטאת רבץ ואליך תשוקתו ואתה תמשל בו׃

8 ויאמר קין אל הבל אחיו ויהי בהיותם בשדה ויקם קין אל הבל אחיו ויהרגהו׃

9 ויאמר יהוה אל קין אי הבל אחיך ויאמר לא ידעתי השמר אחי אנכי׃

10 ויאמר מה עשית קול דמי אחיך צעקים אלי מן האדמה׃

11 ועתה ארור אתה מן האדמה אשר פצתה את פיה לקחת את דמי אחיך מידך׃

12 כי תעבד את האדמה לא תסף תת כחה לך נע ונד תהיה בארץ׃

13 ויאמר קין אל יהוה גדול עוני מנשא׃

14 הן גרשת אתי היום מעל פני האדמה ומפניך אסתר והייתי נע ונד בארץ והיה כל מצאי יהרגני׃

15 ויאמר לו יהוה לכן כל הרג קין שבעתים יקם וישם יהוה לקין אות לבלתי הכות אתו כל מצאו׃

16 ויצא קין מלפני יהוה וישב בארץ נוד קדמת עדן׃

17 וידע קין את אשתו ותהר ותלד את חנוך ויהי בנה עיר ויקרא שם העיר כשם בנו חנוך׃

18 ויולד לחנוך את עירד ועירד ילד את מחויאל ומחייאל ילד את מתושאל ומתושאל ילד את למך׃

19 ויקח לו למך שתי נשים שם האחת עדה ושם השנית צלה׃

20 ותלד עדה את יבל הוא היה אבי ישב אהל ומקנה׃

21 ושם אחיו יובל הוא היה אבי כל תפש כנור ועוגב׃

22 וצלה גם הוא ילדה את תובל קין לטש כל חרש נחשת וברזל ואחות תובל קין נעמה׃

23 ויאמר למך לנשיו עדה וצלה שמען קולי נשי למך האזנה אמרתי כי איש הרגתי לפצעי וילד לחברתי׃

24 כי שבעתים יקם קין ולמך שבעים ושבעה׃

25 וידע אדם עוד את אשתו ותלד בן ותקרא את שמו שת כי שת לי אלהים זרע אחר תחת הבל כי הרגו קין׃

26 ולשת גם הוא ילד בן ויקרא את שמו אנוש אז הוחל לקרא בשם יהוה׃

הפרק 3

והנחש היה ערום מכל חית השדה אשר עשה יהוה אלהים ויאמר אל האשה אף כי אמר אלהים לא תאכלו מכל עץ הגן׃

2 ותאמר האשה אל הנחש מפרי עץ הגן נאכל׃

3 ומפרי העץ אשר בתוך הגן אמר אלהים לא תאכלו ממנו ולא תגעו בו פן תמתון׃

4 ויאמר הנחש אל האשה לא מות תמתון׃

5 כי ידע אלהים כי ביום אכלכם ממנו ונפקחו עיניכם והייתם כאלהים ידעי טוב ורע׃

6 ותרא האשה כי טוב העץ למאכל וכי תאוה הוא לעינים ונחמד העץ להשכיל ותקח מפריו ותאכל ותתן גם לאישה עמה ויאכל׃

7 ותפקחנה עיני שניהם וידעו כי עירמם הם ויתפרו עלה תאנה ויעשו להם חגרת׃

8 וישמעו את קול יהוה אלהים מתהלך בגן לרוח היום ויתחבא האדם ואשתו מפני יהוה אלהים בתוך עץ הגן׃

9 ויקרא יהוה אלהים אל האדם ויאמר לו איכה׃

10 ויאמר את קלך שמעתי בגן ואירא כי עירם אנכי ואחבא׃

11 ויאמר מי הגיד לך כי עירם אתה המן העץ אשר צויתיך לבלתי אכל ממנו אכלת׃

12 ויאמר האדם האשה אשר נתתה עמדי הוא נתנה לי מן העץ ואכל׃

13 ויאמר יהוה אלהים לאשה מה זאת עשית ותאמר האשה הנחש השיאני ואכל׃

14 ויאמר יהוה אלהים אל הנחש כי עשית זאת ארור אתה מכל הבהמה ומכל חית השדה על גחנך תלך ועפר תאכל כל ימי חייך׃

15 ואיבה אשית בינך ובין האשה ובין זרעך ובין זרעה הוא ישופך ראש ואתה תשופנו עקב׃

16 אל האשה אמר הרבה ארבה עצבונך והרנך בעצב תלדי בנים ואל אישך תשוקתך והוא ימשל בך׃

17 ולאדם אמר כי שמעת לקול אשתך ותאכל מן העץ אשר צויתיך לאמר לא תאכל ממנו ארורה האדמה בעבורך בעצבון תאכלנה כל ימי חייך׃

18 וקוץ ודרדר תצמיח לך ואכלת את עשב השדה׃

19 בזעת אפיך תאכל לחם עד שובך אל האדמה כי ממנה לקחת כי עפר אתה ואל עפר תשוב׃

20 ויקרא האדם שם אשתו חוה כי הוא היתה אם כל חי׃

21 ויעש יהוה אלהים לאדם ולאשתו כתנות עור וילבשם׃

22 ויאמר יהוה אלהים הן האדם היה כאחד ממנו לדעת טוב ורע ועתה פן ישלח ידו ולקח גם מעץ החיים ואכל וחי לעלם׃

23 וישלחהו יהוה אלהים מגן עדן לעבד את האדמה אשר לקח משם׃

24 ויגרש את האדם וישכן מקדם לגן עדן את הכרבים ואת להט החרב המתהפכת לשמר את דרך עץ החיים׃