رژیم آخوندی که با راه‌اندازی مجدد گشت ارشاد می‌خواست به بسیجیان سیلی خورده ولایت روحیه بدهد، طی روزهای گذشته تلاش کرده تا کارکرد این گشت سرکوبگر را برای تحمیل حجاب اجباری با روشهای سرکوبگرانه غیرمستقیم اعمال کند. روز ۴مرداد خبرگزاری قضاییه جلادان نوشت: «در پی انتشار تصاویری در فضای مجازی در خصوص عدم رعایت حجاب از سوی کارمندان خانم شرکت طاقچه در محیط کار، در این رابطه پرونده قضایی تشکیل شد». در همین روز سایت حکومتی اعتماد آنلاین نوشت: «دادستان عمومی و انقلاب شهرستان دماوند از بازداشت مدیر و کارمند بانک در دماوند به‌علت ارائه خدمات به خانم بی‌حجاب با دستور مدعی العموم خبر داد». در ادامهٔ خبر، از قول دادستان جنایتکار آمده است: «در صورت عدم توجه شخص بی‌حجاب نسبت به تذکر داده شده و اصرار بر منکر ارتکابی، لازم است بلافاصله با پلیس فراجا تماس گرفته و موضوع به ضابطین اطلاع داده شود». در خوزستان دادستان قضاییه جلادان با اشاره به مقاومت اجتماعی در برابر حجاب اجباری که آن را «ناهنجاری اجتماعی و عدم رعایت شئونات اسلامی» می‌نامید، گفت: با این موارد «به‌نحو مقتضی برخورد می‌شود، اماکن تجاری و مراکز خرید و فروش چنان‌چه طبق مقررات در فعالیت خود، عمل نکنند، پلمب خواهند شد. با وجود این‌که در این قبیل اقدامات سرکوبگرانه برای تحمیل حجاب «گشت ارشاد» که آخوندها در بکارگیری آن دچار مخمصه هستند حضور فعالی ندارد، اما عفو بین‌الملل طی گزارشی به تاریخ ۲۶ژوئیه ۲۰۲۳ (۴مرداد۱۴۰۲) نوشت: مقامات رژیم ایران روشهای ظالمانه پلیسی و سرکوب شدید زنان و دختران ایرانی را به‌دلیل سرپیچی از قوانین تحقیرآمیز حجاب اجباری دو برابر کرده‌اند. زنان بی‌شماری از دانشگاهها تعلیق یا اخراج شده‌اند، از شرکت در امتحانات نهایی و از دسترسی به خدمات بانکی و حمل ونقل عمومی محروم گردیده‌اند. صدها کسب و کار به اجبار تعطیل شده‌اند. تشدید سرکوب ماهیت مشکوک ادعاهای قبلی مقامات رژیم ایران مبنی بر انحلال گشت ارشاد را آشکار می‌کند». به این ترتیب، رژیم آخوندی نه تنها از جامعهٔ ایران و زنان میهنمان تودهنی خورده، بلکه در سطح بین‌المللی نیز روشهای غیرمستقیم سرکوب و تحمیل حجاب اجباری همان مهر «گشت ارشاد» را بر پیشانی دارد و «ماهیت مشکوک ادعاهای قبلی رژیم مبنی بر انحلال گشت ارشاد» به کلی بی‌اعتبار شده است. از همین روست که دبیرکل عفو بین‌الملل در همان بیانیه ۴مرداد تأکید می‌کند «جامعه بین‌المللی نباید در حالی که مقامات رژیم ایران ظم خود را علیه زنان و دختران تشدید می‌کنند، بی‌تفاوت و بدون اقدام باشند. پاسخ دولتها نباید محدود به اظهارات و بیانیه‌های عمومی و علنی و دخالت‌های دیپلماتیک باشد، بلکه باید شامل پیگیری مسیرهای قانونی برای حسابرسی از مقامات رژیم ایران به‌خاطر نقض گسترده و سیستماتیک حقوق‌بشر علیه زنان و دختران باشد». بنابراین، آنچه برای خلیفه خون‌ریز ولایت باقی مانده، هم‌چنان تلو‌تلو خوردن پس از قیام و مخمصه گشت ارشاد است که سلیمی نمین از مهره‌های امنیتی و مطبوعاتی قدیمی خامنه‌ای آن را به این شکل تصویر کرده است: «اظهارات در مورد بازگشت ونهای ارشاد متناقض است. به نظر می‌رسد هیچ‌کس دلش نمی‌خواهد تبعات بازگشت این ون‌ها و رویارویی با زنان را برعهده بگیرد. رؤسای دولت، مجلس و قوه قضاییه صراحتاً بازگشت گشت ارشاد را تکذیب کرده یا یکی به نعل و یکی به میخ بر رویکرد فرهنگی و نه انتظامی در حوزه حجاب تأکید کرده‌اند». پیش‌تر نیز یک عضو دیگر مجلس ارتجاع با وحشت از قیام گفته بود: «ما شهریور ۱۴۰۱ و آن اتفاقات را پشت سرگذاشته‌ایم و این رفتار بسیار عجیب است. کسانی‌که دلسوز کشور و آینده آن هستند به‌خوبی می‌دانند که ما نتیجه این رویه‌ها و آسیب‌های آن را دیده‌ایم. بسیاری از کارشناسان حقوقی نیز معتقدند که گشت ارشاد موازین حقوقی و قانونی لازم را ندارد» (معین‌الدین سعیدی ـ ۲۵تیر).

زنده یاد دکتر منوچهر هزارخانی درمقالهٔ ارزشمندش پس از عملیات فروغ جاویدان، با تأکید براین‌که «شتابزدگی خمینی در اعلام پذیرش قطعنامۀ ۵۹۸ و اصرارش در اجرای فوری آن را به چیزی جز احساس سرنگونی قریب‌الوقوع رژیمش نمی‌توان تعبیر کرد»، می‌نویسد: «هدف رژیم از پذیرش قطعنامه، پیش از هر چیز اجرای آتش‌بس و بسته شدن مرزها بود تا نیروهای ارتش آزادیبخش ملّی امکان ورود به خاک میهن را پیدا نکنند. شک نباید کرد که این خواست خمینی مورد تأیید "شیطان بزرگ"هم بود. نگاهی به اظهارنظرهای سیاستمداران و سخنگویان رسمی آمریکا در مورد توقّع خویشتنداری از"همهٔ‌طرفهای درگیر"ـ و نه دو طرف درگیر ـ مؤید این نظر است. همین بند و بست و زمینه‌چینی برای قفل کردن نیروهای مقاومت به بهانهٔ "آتش بس"است که گاه از آن به‌عنوان"توطئه" یاد می‌شود. به هرحال، به امید دست یافتن به این ریسمان نجات بود که خمینی تلخی نوشیدن زهر را برخود هموارکرد». هزارخانی در ادامه اضافه می‌کند «جنبش انقلابی ایران، در لحظهٔ حساسی که استعمار و ارتجاع برای خنثی کردنش هم‌پیمان شده بودند، با دست زدن به‌عملیات "فروغ جاویدان"، در میدان نبرد برای دفاع از شرف انقلاب و حیثیت یک ملّت حاضر شد و در مقابله با دشمنان مردم ایران از همهٔ هستی خود مایه گذاشت. این حضور انقلابی در صحنهٔ نبرد، به‌عنوان نمایش درخشانی از شایستگی، غرور و افتخار ملّت ایران، تا ابد در تاریخ به جا خواهد ماند» (ماهنامه شورا شماره ۴۳و۴۴ -مردادوشهریور۶۷). آری، در آن نمایش درخشان «شایستگی و غرور و افتخار ملت ایران» ارتش آزادیبخش با فرماندهان و رزمندگان دلاور و فداکارش و به‌ویژه با طلایه‌داران جاودانه فروغش نشان داد که جنگ مردم ایران و فرزندان رشید میهن با استبداد خون‌آشام دینی حسابش از جنگ رژیم و عراق جداست. به این ترتیب، عملیات فروغ جاویدان با خیز متهورانه تا دروازه کرمانشاه– عمقی که هرگز در طول جنگ ۸ساله با عراق سابقه نداشت- شعله‌های نبرد آزادیبخش برای سرنگونی بدترین دشمن ایران و ایرانی و جایگزینی راه‌حل مردمی و آلترناتیو دموکراتیک را در عمق خاک میهن برافروخت و لرزهٔ سرنگونی را بر سراپای رژیم خمینی افکند؛ آن‌چنان‌که بعد از ۳۵سال زوزه‌های وحشت سردمداران و سرکردگان رژیم با بلندترین صداها هم‌چنان به‌آسمان بلند است. ارتش آزادیبخش نشان داد در جنگ مردم ایران با استبداد خون‌آشام دینی که از ۳۰خرداد ۱۳۶۰شروع شده تا سرنگونی این رژیم و جایگزینی راه‌حل مردمی و آلترناتیو دموکراتیک آتش‌بسی وجود نداد و ارتش آزادیبخشی در کار است که آمادهٔ فدای حداکثر برای نیل به آرمان آزادی است. آن چنان که سرکردگان دشمن نیز ناگزیر اعتراف کردند: «من یک کلمه نمی‌گویم مذبوحانه جنگیدند، ترسو بودند، نیروهای سازمان مجاهدین خلق جانانه جنگیدند. زیر آتش شدید راکتها و موشکهای ضد زره، زیر موشکهای نیروی هوایی که از همه طرف ریخته بودند روی سرشان، می‌جنگیدند». عملیات فروغ جاویدان در صحنهٔ نظامی و جنگ رویاروی با تمامیت رژیم نشان داد که این مقاومت و این ارتش آزادیبخش تنها هماورد و نیروی سرنگون کنندهٔ رژیم است. بی‌سبب نیست که سناتور لیبرمن در سخنرانیش در اجلاس ایران آزاد می‌گوید: «باور کنید شما در شورای ملی مقاومت، سازمان مجاهدین و مبارزان مقاومت در تهران، بیش از هر دولتی در جهان، از جمله دولتهای قدرتمندی مانند دولت من و دولتهای اروپایی، رژیم را می‌ترسانید، چرا که شما نمایندهٔ مردم ایران هستید و مبرم‌ترین تهدید برای بقای این رژیم هستید. کما این‌که خمینی با شم ضدانقلابی خود خوب تشخیص داد که فروغ جاویدان برایش جنگ بود و نبود است. بنابراین تمام دار و ندارش را به‌صحنه آورد... همهٔ ادارات، حتی مجلسش را تعطیل کرد. حوزه‌های آخوندی را تعطیل کرد و همهٔ افراد آنها و همهٔ امکانات دولتی و عمومی را به‌جبهه فرستاد. خودش هم پیام داد و گفت امروز تمامی اسلام با تمامی کفر روبه‌رو شده و به‌نیروهایش گفت که وجب به‌وجب باید بجنگید! رژیم که به‌خوبی از خطر پیوستن مردم به ارتش آزادی خبر داشت، در وحشت از پیوستن جوانان به رزمندگان تا ۴۸ساعت خبر حرکت ارتش آزادیبخش را از مردم پنهان می‌کرد و آن را حملهٔ ارتش عراق جلوه می‌داد؛ اما مردم منطقه همین که واقعیت را فهمیدند به روی خواهران و برادران و فرزندان مجاهدشان آغوش گشودند و صدها نفر در صحنه به‌ارتش آزادیبخش پیوستند و دوشادوش رزمندگان آزادی جنگیدند. به‌اعتراف سرکردگان رژیم حضور جوانهایی که از نقاط مختلف کشور خود را به کرمانشاه رسانده بودند، فضای شهر را عوض کرده بود. رژیم صدها نفر از آنها را دستگیر کرد و بسیاری از آنها را همراه با سربازانی که از رویارویی با رزمندگان ارتش آزادیبخش خودداری کرده بودند، اعدام کرد. افزون بر اینها، گذشت سال‌ها نشان داد که فروغ جاویدان یک واقعهٔ مربوط به‌گذشته نیست. یک الهامبخش جاودان است. به‌کانون‌های شورشی در سراسر ایران پیام مبارزه به‌هر قیمت را می‌دهد و پیوسته مردم و جوانان و زنان را فرامی‌خواند که قدم در راه آزادی بگذارند و برای به‌دست آوردن آزادی از فدای جان خود پروا نداشته باشند. درباره فروغ جاویدان، حق مطلب همان است که مسعود رجوی در سخنانش در ۳مرداد ۱۳۸۹ خطاب به مجاهدان اشرفی گفت: «شما با جاودانه فروغهایتان میزی را که ارتجاع چیده بود و بسا طمعها برانگیخته بود برهم زدید و فروپاشاندید. راه بر راه‌حل‌های ارتجاعی و استعماری بسته شد؛ البته با آتشفشان آن خونهای پاک و والا. او می‌خواست به‌سرعت مقاومت ایران را به این وسیله دور بزند و نابود کند. قتل‌عام زندانیان سیاسی از قبل تصمیم‌گیری شده بود؛ از زمانی که تصمیم به آتش‌بس گرفت. اما در همین ایام به اجرا گذاشته شد. به این ترتیب، او می‌خواست با آتش‌بس شما را قربانی صلحی بکند که پرچمش را خودتان برافراشته بودید. اما شما با آن پیشدستی و با آن تعرض عظیم و با آن حماسهٔ جاودان در تاریخ ایران، خودتان را تثبیت و اثبات کردید؛ منظورم از خودتان، پیامی است که حامل آن بودید».

به‌گواه اغلب کارشناسان حکومتی و غیرحکومتی معادلهٔ اقتصاد در نظام آخوندی با زیرمجموعه‌های فقر و فساد و گرانی و شاخص «رکورد ۸۰سالهٔ تورم» در دولت رئیسی (بهارنیوز ـ ۳مرداد ۱۴۰۲)، معنا و پاسخ سیاسی دارد. یک کارشناس حکومتی با اشاره به معادلهٔ فساد حکومتی گفت: «پروژه مولدسازی مصداق بارز فساد کلاسیک در عرصه‌های اقتصادی و عمومی است. در علوم اقتصادی در خصوص فساد از معادله‌ای رونمایی می‌شود که مولدسازی مصداق بارز آن است. می‌گویند، فساد مساوی است با انحصار به‌علاوه صلاحدید، منهای پاسخگویی. این معادله‌ای است که فساد در بطن آن شکل می‌گیرد و منابع عمومی را غارت می‌کند» (راغفر ـ روزنامه اعتماد ۲۸تیر ۱۴۰۲). اگر رئیسی جلاد در نمایش انتخابات با وعدهٔ ۴میلیون مسکن و کاهش نرخ دلار و مهار تورم از صندوق و پستوی خامنه‌ای بیرون آمد، هدف تحکیم پایه‌های نظام ولایت در برابر قیام بود نه مبارزه با فقر و فساد و گرانی!اگر امروز خودیهای خامنه‌ای هم به‌ورشکستگی دولت جلاد اعتراف می‌کنند، در وحشت از شرایط انفجاری جامعه و پیآمد شکست یک «سیاست» در برابر ارتشی از گرسنگان است. روزنامهٔ حکومتی آرمان امروز (۳مرداد) نوشت: «یک کارگر حداقل‌بگیر باید بیش از ۱۷۰ سال کار کند و بخشی از درآمد خود را هر ماه پس‌انداز کند تا بتواند یک آپارتمان ۸۰ متری خریداری کند و این در حالیست که در واقعیت چنین معادله‌ای به‌دیوار بسته برمی‌خورد چرا که یک کارگر بی‌خانه که مستأجر است، اصولاً توان پس‌انداز ماهانه ندارد؛ همان اجاره‌خانه را «اگر» بتواند بپردازد خیلی هنر کرده است». این در حالی است که متوسط قیمت هر متر ملک مسکونی در تهران از ۴۷ میلیون تومان زمستان سال گذشته به ۶۵میلیون تومان در بهار و ابتدای تابستان امسال رسیده است. پیش‌بینی کارشناسان اقتصادی رژیم حاکی از آن است که «رشد قیمت مسکن در سال۱۴۰۲ در حدود ۴۰ ـ۵۰درصد خواهد بود» (خبرگزاری حکومتی ایلنا ۲مرداد ۱۴۰۲).روز یکشنبه دوم مرداد بسیاری از اعضای دستچین شده مجلس ارتجاع که دو سال قبل از مدافعان پروژهٔ خامنه‌ای ـ رئیسی بودند، در وحشت از شرایط انفجاری جامعه، دولت جلاد را زیر سؤال بردند: جلال رشیدی با اشاره به این‌که زمان به نفع نظام نیست گفت: «آقای دولت حواست هست که مرغ شده کیلویی ۱۲۰هزار تومان؟آقای رئیس جمهور دو سال قبل به‌شما گفتم... حواست جمع باشد زمان خیلی سریع‌تر از آن چیزی که فکر می‌کنی دارد می‌گذرد».در همین روز آخوند حسینی‌کیا هم هراس‌آلود گفت: «آقای رئیس‌جمهور! گرانی بیداد می‌کند به فریاد بازار برسید امروز صدای مردم درآمده است». آخوند صفری نیز با اشاره به سیاست نابود سازی کشاورزی و کشاورزان در ایران گفت: «آقای رئیسی ما متوجه نمی‌شویم در دولت شما چه خبر است و چه کسانی دارند تصمیم‌گیری می‌کنند؟ مهمترین موضوعی که امروز در استان گیلان همه را به چالش انداخته بحث واردات بی‌رویه برنج است» (مجلس آخوندی ۲مرداد).واردات برنج و چای و نابودی کشاورزان، همچنین صادرات لبنیات و افزایش بی‌سابقهٔ قیمت مواد غذایی، مسکن و دارو... اگر چه با یک برنامهٔ مشخص و بر اساس منافع غارتگران پیش می‌رود اما علائم آشکار شکست یک سیاست و گسترش شرایط انفجاری در جامعه است. شرایطی که هر آن با هر جرقه ممکن است به آتشفشان تبدیل شود. مهدی نصیری مسئول سابق روزنامه کیهان که سرش به‌سنگ سخت واقعیت‌های اجتماعی خورده است، با اشاره به‌شکست سیاست یکدست‌سازی و شرایط انفجاری جامعه می‌گوید: «به نظر من این یک ترکیبی از انشقاق در رأس حاکمیت رقابتها می‌تواند باشد بعد عنصر خیابان ممکن است در آن لحظه به ماجرا افزوده بشود با توجه به آمادگی که افکار عمومی دارد یک اتفاق، یک حادثه، یک تصمیم غلط می‌تواند چنین جرقه‌ای بزند» (یوتوپ ـ ۳مرداد ۱۴۰۲).