mustafaphotographer

Ders Çıkarılacak Hikaye. İnce Düşünceli Padişah...

Yaradan Rabbin adıyla oku!

Ben sana mecburum bilemezsin

Ağaclar sonbahara hazırlanıyor

Sevmek kimi zaman rezilce korkuludur

Fatih'te yoksul bir gramofon çalıyor

Belki Haziran'da mavi benekli çocuksun

Ne vakit bir yaşamak düşünsem

Peygamber Efendimize Aşık bir padişah, şair. İsmi Avi yani Fatih Sultan Mehmed.

Ben Sultan Fatihim, önündeyim İstanbul’un.

Yoksa gül yüzünü güldürmeyen sultanlığı istemem, İstanbul’u istemem.

Ben bir garip yunusum, yazdığım sensin, yandığım sen.

Senden gayrı bir aşka ben kalemi istemem, kağıdı istemem.

Ben senin ümmetinim, sensin benim efendim.

Ben hiç böylesini görmemiştim

Kanatları efkârıma dokunan

Martılar konuyor omuzlarıma

Sırtımda toprak kokan

Afrika’dan çalınmış elbisemle

Ellerim sandığın gibi hoyrat değildir

Burnumda barut kokusu

Kulaklarımda çığlık

Hangi köşesinde kim bilir

Sitemkâr yeryüzünün

Gözyaşı gölcükleri arasından sessizce

Geliyorum o mağrur evinize

İtiraf ediyorum

Atalarımdan kalan

Bir avuç sevgiyle geçindiğimi

Uzanıp öpesim geliyor bulutları

Bulutların ötesinde gözlerin

Gölgende serinliyor çöl mahkûmları

Oysa göklerdedir benim tarihim

Denizi düşler ya insan

Suya dokunuşunu kalbin

Bütün tepelerinle sarmışsın beni

Vadilerimle boynu bükük

Bir damlanın düşmesini bekliyorum ömrüme

Toprağın mirasıyım

Rüyalarım bu yüzden kuraktır bazen

Bazen buram buram çiçek kokulu

Yağmur ölesiye vurgundur bana

Karanlıklar ülkesinden süzülen

Dantelli bir akşamdır ufuklarıma çöken

Kirpiğim uzaklarda ağlıyor

Her gülüşüm bir şeftali çiçeği

Her çiçeğe bakamıyorsa kalbim

Hep susuzluk değildir taşıdığım

Ayaklarım yanıltmasın

Yeminliyim, giremem her kapıdan

Martılar en temiz yalnızlığıdır

Kirlenen denizimin

Cemrelidir ellerin, menevişlidir

Aynalara yüklemişsin nazını

Tazeleyip ruhumu iksirinle

Düşürmüşsün beni sensizliğine

Sana tutundukça sarsılıyorum

Seni düşündükçe esaretteyim

Bu yürekten daha ağır

Yük taşımadı yeryüzü hamalları

Tut ki bir ben değilim

Annem, babam, o meczup kardeşimle

Karanlığı döşek yapıp

Gökleri yorgan diye çekiyorum üstüme

Tut ki yoksulluğun müptelasıyım

İstiyorsan, dökeyim avuçlarına içimin elmasını

Kalbim yakut bir kolye gibi gerdanını süslesin

Gözlerimden zümrüt küpeler yapıp

Kulaklarına takayım

İpekli yollarıyla

Gümüş penceresi, kapılarıyla

İstiyorsan, saraylar kondurayım gönlümden

Harfler kurşun, heceler kan

Kuşlar, ağaçlar, rüzgâr

Tanık oluyorlar bir kalpten

Amansızca kovulduğuna pervanelerin

Şimdi ne düya var, yağmur ve bahar

Ne de gözlerin var

Şair, Lavinia şiirini yazdıktan sonra şiir yarışmalarından birine göndermeye karar verir. Şiir o kadar çok beğenilir ki yarışmayı birincilikle kazanır.

Sonuçlar açıklandıktan hemen sonra şairden şiirini kürsüde okuması istenir. Asaf bu teklifi geri çevirmez.

Şiiri okuduğu salondaki misafirler arasında Asaf’ın âşık olduğu o kız da vardır. Nedendir bilinmez ancak şiir okunduğunda kız salonu terk eder… O güzel şiiri dinlemeden gitmiştir Lavinia. Ölüm çiçeği…

Uğruna şiir yazılan bu kadın olağanüstü cazibesiyle yaşadığı dönemin entelektüelleri ve sanatçıları arasında çok gezmiş, epey kalp çalıp can yakmış olan Mevhibe Meziyet Beyat’dır….

Her yerde onun güzelliği, tatlılığı, zekası konuşuluyor, herkes onun kahkahasının peşinden koşuyormuş. Şiirlere ve hikayelere girecek kadar etkilemiş genç yazar ve şairleri…

Ancak Mevhibe Hanım’ın Özdemir Asaf’a karşı en ufak bir ilgisi yoktur. Asaf’a yıllar sonra dillere destan olacak bir şiir yazdıran bu aşk, karşılıksız ve umutsuzdur…

Talih, Özdemir Asaf’la Lavinia’yı hiçbir zaman bir araya getirmemiş, yalnızca şiirde ve şairin yüreğinde yaşatmıştır.

Peki kimdir bu unutulmaz şiire ilham veren kadın?

2 Mayıs 1925’te İstanbul’da doğmuş hepimizin Lavinia diye tanıdığı Mevhibe Beyat. Eski bir valinin kızı olan Beyat, Güzel Sanatlar Akademisini bitirdikten sonra resim öğretmenliği ve stilistlik yapmış. O kadar güzel bir kadınmış ki bu sebepten bir çok erkeğin kalbini yakmış.

Mevhibe Hanım’ın en yakın dostları arasında olan Melda Kaptan, arkadaşına olan bu yoğun ilgi hakkında yazmış olduğu kitabında şunları söylemiş:

LAVİNİA ŞİİRİ TAMAMI

Sana gitme demeyeceğim.

Üşüyorsun ceketimi al.

Günün en güzel saatleri bunlar.

Yanımda kal.

Sana gitme demeyeceğim.

Gene de sen bilirsin.

Yalanlar istiyorsan yalanlar söyleyeyim,

İncinirsin.

Sana gitme demeyeceğim,

Ama gitme, Lavinia.

Adını gizleyeceğim

Sen de bilme, Lavinia.

Bir Amentü tutuldu dilime. Amentü nedir bilir misiniz? "inanmak" demek. Allah', Peygamber'e, kitaplarına, meleklerine inanmak demek.... İsmet ÖZEL 'in güzel şiiri Amentüyü sizler için seslendirdim. Keyifli Dinlemeler.