اسکندر پس از شکست دادن دارا بر تخت او نشست و پیش از هر چیز به بزرگان ایران اطمینان داد که جاه و قدرشان نزد او محفوظ است

در این نشست خواندیم که چطور زال و مهراب کابل‌خدای همدیگر را در ملاقات اول پسندیدند و تحسین کردند اما چون مهراب از نسل ضحاک بود زال دعوت او به سفره‌اش را نپذیرفت.

وقتی مهراب به خانه رفت و با سیندخت از بر و بازو و یال و برز زال گفت، دخترش رودابه ندیده مهر او را به دل گرفت و عشق زال و رودابه از اینجا آغاز شد.

دارا با این که در جنگ دست برتر را داشت و اسکندر را به ستوه آورده بود، در روز آخر جنگ به دست همان دو سرهنگ خیانتکار، که خوانده بودیم نزد اسکندر پیام فرستادند که ما دارا را خواهیم کشت، کشته شد.

اسکندر از شنیدن خبر مرگ دارا غمگین شد و پشیمان شد که با توطئه آن دو سرهنگ موافقت کرده است و به بالین دارا رفت و آخرین وصیت‌هایش را شنید.

در انتهای جنگ هم اندرز طولانی‌ای می‌خوانیم درباره بی‌وفایی دنیا و مرگ که عاقبت همه چیز است.

#اسکندرنامه #نظامی_گنجه‌ای #نظامی #نظامی_گنجوی #اسکندر #دارا

داستان زال و رودابه از آنجا آغاز می‌شود که به سام جهان‌پهلوان که فرزندی نداشته است، مژده می‌دهند که پسری در پرده‌سرایش زاییده شده است که

تنش نقره‌ی پاک و رخ چون بهشت / بر او بر نبینی یک اندام زشت از آهو همان کش سپیدست موی / چنین بود بخت تو ای نامجوی

جهان پیش چشم سام تیره و تار شد و گفت که کودک را ببرند و پای کوه قاف بیندازند تا خوراک ددان شود.

از قضا سیمرغ که به شکار آمده بود کودک را دید و مهرش به دلش افتاد و او را برگرفت و با کودکان خود بزرگ کرد.

چند سال بعد سام که خوابی دیده بود به جستجوی پسرش آمد و جوان رشید و شاهواری دید در خانه سیمرغ و او را با خود به شهر برد.

منوچهر شاه هم زال را دید و پسندید و سفارش او را به پدرش کرد. در غیاب سام که به جنگ دیوان به کرگساران می‌رفت، زال شاه زابلستان شد.

در ادامه جنگ به خونخواهی ایرج، قارن حدس زد که ممکن است سلم بخواهد بسوی الان‌دژ عقب‌نشینی کند و با حیله‌ای دژ را گرفت و خراب کرد.

در این میان کاکوی نبیره‌ی ضحاک هم از دزهوخت کنگ به یاری سلم آمده بود و منوچهر با رد کردن تقاضای قارن خود به جنگ این دو رفت و هر دو را کشت و سر سلم را برای نیای خود فریدون فرستاد.

فریدون مدت کوتاهی بعد درگذشت و دوران ۱۲۰ ساله پادشاهی منوچهر آغاز شد.

آخرین بخش امرای خراسان از تاریخ گردیزی

منوچهر به انتقام خون ایرج به سوی سلم و تور لشکر کشید و تور که دید در جنگ رودررو حریف شاه جوان نیست خواست به او شبیخون بزند اما نقشه‌اش لو رفت و وقتی به آوردگاه رسید دید که منوچهر و لشکرش آماده جنگ اند.

دو شاه با هم به جنگیدن برخاستند و در نهایت تور که پشت داد و خواست بگریزد نیزه‌ای از منوچهر خورد و کشته شد.

دارا با بزرگان ایران رایزنی کرد و یکی از نوادگان زنگه شاوران به نام فریبرز جرات کرد و با جنگیدن با اسکندر مخالفت کرد ولی دارا خشمگین شد و برخروشید و مفصل در باب شجاعت و جنگاوری خودش و زبونی اسکندر سخن راند!

فریبرز از مشورتی که داده بود پشیمان شد و عذر خواست و پندش را رفع و رجوع کرد.