می‌خوانیم

نثر هنوز به همان اندازه جذاب است کما اینکه اشاره‌های آخوندی فراوان دارد

نثر راحة الصدور تا اینجا جذابتر از چیزی است که انتظار داشتیم و چون ظاهرا ابن راوندی عالم دینی بوده متن اشاره‌های مذهبی بیشتر و غلیظتری دارد

مقدمهٔ نصراله منشی به مدح بهرامشاه و ذکر افتخارات خودش و جدش محمود غزنوی می‌پردازد.

نصراله منشی هم در مقدمه‌اش شکر خدا می‌کند و نعت رسول الله و از حکمت نعمت سلطنت می‌گوید و یادآوری می‌کنه که اگر سلطان نبود چه هرج و مرج می‌شد

درخشانترین بیت‌های این جلسه آن چند بیت است که نظامی به فردوسی ادای دین می‌کند و خودش را مانند گوهرشناسی میشناسد که خرده ریزهای یک گنج را جمع می‌کند. در اشاره به فردوسی او را «چابک‌اندیش» می‌خواند که تعبیری است که اسدی طوسی برای او بکار برده است (ممنون از سامان برای اشاره به این نکته)

پیشگفتار هفت پیکر و فصلی که در نعت حضرت رسول و شرح معراج گفته کمی خشک و خسته کننده است. قبل از شروع این دوره پیشنهاد شد که مقدمه‌ها را رد کنیم و متون را از بخش اصلی شروع کنیم ولی در نهایت تصمیم گرفتیم که مثل سابق از اول تا آخر واو به واو بخوانیم.

از امروز ۱۸ مرداد ۱۴۰۰ ترکیب جلسه‌های متن‌خوانی ما تغییر می‌کند. مهمترین تغییر این است که به جای یک متن، سه متن را همزمان می‌خوانیم.

متن‌هایی که از امشب خواندنشان را شروع می‌کنیم:

کلیله و دمنه

راحة الصدور

هفت پیکر

اوضاع قلاع اسماعیلیه در زمان امامت طولانی علاء‌الدوله آشفته شد و پس از مرگ او از دست پسرش رکن‌الدین کار چندانی بر نیامد و تسلیم هولاکو شد و در نهایت به اشاره منکو قاآن کشته شد

بعد از حسن صباح بزرگ امید و بعد از او پسرش محمد فرمانروای الموت شدند.

محمد و بزرگ امید به رسم حسن صباح حکومت کردند و عامل به احکام شریعت بودند. پسر محمد، حسن معروف به علی ذکره السلام (بعدا معروف به قیام قیامت) یک روز هفدهم ماه رمضان منبر را رو به قبله گذاشت و جشن اعلام کرد و گفت دیگر قیامت شده و عمل به ظاهر دین لازم نیست.

او کلا چهار سال امامت کرد تا به دست شوهر خواهرش کشته شد.

بعد از او پسر ۱۹ ساله‌اش محمد امام شد و راه پدر را ادامه داد اما پس از او پسرش جلال الدین حسن که بر سر کار آمد دوباره احکام شریعت را برقرار کرد و به سلاطین ایران و خلیفه بغداد نامه نوشت و صلح کرد و اظهار کرد که اسلام آورده است و از حاکمان گیلان زن گرفت و زمان حمله چنگیز هم به او اظهار «ایلی» کرد و در حمله اول مغول اسماعیلیان از دستبرد آنان در امان بودند. بعد از یازده سال امامت جلال الدین پسر ۹ ساله‌اش علاءالدین امام شد

در این قسمت، عطاملک جریان تقیسم اسماعیلیان به دو شاخه نزاری و مستعلیه را (البته از دید یک سنی متعصب) شرح می‌دهد و بعد زندگینامه مختصری از حسن صباح نقل می‌کند و دوران فرمانروایی او در الموت را تا مرگش شرح می‌دهد.