نان روزانۀ ما

معمولاً گناهان مهلک به ما حمله‌ور نمی‌شوند، آن‌ها به‌سوی ما می‌خزند.‏

هر آن‌چه‌ که از‌دست می‌دهیم جایی خالی به‌جا می‌گذارد که فقط حضور خدا می‌تواند آن‌را پر کند.‏

با تحمل کردن بارهای یکدیگر، بار قابل‌تحمل می‌شود.‏

در آینۀ کلام خدا بنگر و خود را همان‌گونه که هستی خواهی دید.‏

وقتی رنج و محنت پیش می‌آید شخصیت درونی ما فاش می‌شود.‏

افرادی که قلب خود را به خداوند داده‌اند، قلبی برای مردم دارند.‏

آن‌چه‌ که از خدا می‌دانیم ما را تشویق می‌کند تا در آن‌چه نمی‌دانیم بر او اعتماد کنیم.‏

اعتراف، توبۀ حقیقی را آشکار می‌کند.‏

مقدار حقیقی ثروت ما آن گنج‌هایی است که در آسمان اندوخته‌ایم.‏

منتظران خداوند قوت تازه خواهند یافت.‏