Michelin bekroonde chef Dimitri Proost met een eerste ster voor zijn restaurant Haut. Op een plek in Oostende die soms boven de wolken uittorent. Zo is dat ook met zijn passie voor koken. Hij streeft naar perfectie, maar ondervond aan den lijve wat de keerzijde is. Een reis naar Japan als tiener bracht zijn carrière op gang, al vergeet hij ook de strontzakjes van zijn bomma niet. Dimitri tovert de wereld op je bord, maar zelf eet hij liefst brood en boter. Neemt en eet van een nieuwe Oostende Bonsoir.

Emma Baes is nog maar dertig, en toch al zes jaar een ankerpunt in Oostende. Want al zes jaar is zij de bezielster van de bar 'Et Alors’: die warme ontmoetingsplek pal op de zeedijk, waar je ook elke avond, vanop de eerste rij, de zon in de Noordzee ziet wegzakken. Al op haar vijftiende stond Emma op eigen benen, en sindsdien is ze altijd met veel lef en vertrouwen haar hart blijven volgen. 

Toni Coppers is met zijn reeksen over politiecommissaris Liese Meerhout en privédetective Alex Berger al jarenlang onze meest geliefde misdaadauteur. In de warme weemoed van Oostende komt hij graag thuis, én vindt hij ook een geliefd decor voor zijn boeken.

In deze aflevering van ‘Oostende Bonsoir’ vertelt hij onder meer hoe hij als kind de eindigheid van dit leven al diep in de ogen heeft gekeken, en hoe dat hem een leven lang als mens en als schrijver is blijven begeleiden.

Als matroos in Oostende tekende kunstenaar Willy Bosschem zijn eerste cartoon voor De Zeewacht, en 73 jaar later doet hij dat nog altijd elke week voor De krant van West-Vlaanderen. Als persattaché en curator was hij decennialang een vaste waarde in het Kursaal, en ’s nachts werkte hij intussen aan zijn eigen kunst. Willy Bosschem is vijfennegentig en nog altijd kijkt hij liever vooruit dan achterom. Tenzij dan misschien naar die ene keer toen hij met Edith Piaf in zijn armen door de gangen van het Kursaal liep.

Frances Lefebure schreef een boek over hoe ze moeder werd en wat dat deed met de rouw om haar moeder. Een boek waarin ze ook schrijft dat de geboorte van haar zoon Saul niet voelde als een bevalling, maar als een operatie. Er valt nog wat te winnen in hoe ziekenhuizen omgaan met bevallende moeders. Toch is Frances niet bitter. Ze is dankbaar dat ze zacht kon blijven. Er zit veel heil en genezing in alles voelen. Maak kennis met Frances 2.0 in een nieuwe Oostende Bonsoir.

Jan Mortelmans is de bezieler van het Ostend Beach Festival. Een festival op het Klein Strand dat bij het begin van de zomer jaarlijks duizenden dance-fans naar Oostende lokt. Als student ontwikkelde Jan zijn gave om vinylplaten met elektronische muziek te mixen en daarmee mensen blij te maken. Zo blij dat hij zijn diploma in een platenhoes stopte en het er nooit meer uithaalde. DJ Yamo was geboren. De muziek is een constante in het leven van Jan, net als Oostende, de stad van zijn hart. 

Eric Goens stelde op de laatste dag van Filmfestival Oostende ‘2050’ voor, een klimaatfilm die hij maakte op Antarctica. Geen geheven vingertje, wel een ode aan de natuurpracht en -kracht van het eindeloos mooie Zuidpoolgebied. En bij uitbreiding de aarde: “We zijn niet de heersers van deze bol, we zijn in het beste geval de tuinkabouters ervan.” Eric is een kastaar met impact op vele terreinen. Een man zonder plan B, die net zo gelukkig wordt van een vervallen groene balisto in een sneeuwstorm als van koken voor zijn gezin. Alleen van hijgend door Koksijde trappen als tiener, met een bakfiets vol kranten, nee, daar werd hij niet gelukkig van.

Nieuwe aflevering van Oostende Bonsoir met de Master van de 17de editie van het FFO Charlotte Vandermeersch. We kennen haar natuurlijk al langer als actrice in theater, tv-series en films, maar sinds ze samen met haar man Felix Van Groeningen de veelbekroonde langspeelfilm De acht bergen maakte, staat ze ook nadrukkelijk op de kaart als regisseur. Én er is muziek, want ze werkt intussen ook nog eens volop aan een plaat. Een rijk parcours, en een leven dat ze vastberaden zoekend aflegt, met vele reizen op haar eentje, tot zelfs diep in het Amazonewoud. En áltijd met alle zintuigen open, zeker sinds die ene cruciale les die ze in de lagere school kreeg van haar leraar Marc De Bel.

Al jaar en dag loodst de vertrouwde stem van Kirsten Lemaire je door de namiddag bij Studio Brussel. Plaatjes kiezen en connectie maken met luisteraars, het is haar passie en dat voel je. Maar er is meer, want niet voor niets zit ze in een whatsappgroepje met de naam ‘Oh My God Yes’. Voluit ja zeggen tegen het leven, daar hoort een tattoo bij van een strandcabine, slechtziend dansen op het Reading festival en bij gelegenheid een funky wijntje. En dan is er ook de badass oma, het lichtend voorbeeld voor Kirsten.

Nu het jaareinde en de feestdis er weer aankomen én de garnaalkroket daar ongetwijfeld opnieuw een glansrol zal spelen, komt Wim Quinet langs. Hij is de begeesterend kracht achter het Oostendse Revi Food, dat dagelijks maar liefst tienduizend garnaalkroketten draait, en dat is dan nog maar één van de vele gerechten. 

Wim Quinet zat als kind al naast vader René toen die nog eigenhandig de garnaalkroketten draaide. Hij zag het bedrijf van zijn ouders groeien, zwaar vallen én ook weer opstaan, en sinds tien jaar staat hij er zelf aan het roer. Met een zorgvuldige dosis lef, veel zin voor duurzaamheid, en vooral heel veel liefde begeleidt hij Revi Food naar de wereld van morgen.