Stel je voor: je bent zes jaar oud. Je verstopt je onder je stapelbed. Je pakt de poot vast, je huilt, je schreeuwt. "Sorry juf, ik ga normaal doen." Je wordt onder dat bed vandaan getrokken. Je vader (die de taal niet spreekt, die niet begrijpt wat er echt gebeurt) zegt: "School weet het beter." En dan word je naar een school gebracht waar je in je ooghoeken ziet hoe een kind door vier volwassenen op de grond wordt gedrukt. Je bent zes. En vanaf dat moment geloof je dat er iets mis is met jou.

In deze aflevering van Open Sessies zit Alper tegenover Ismail Aghzanay. Hij is 34 jaar, vader van twee, onderwijsprofessional, spreker, dagvoorzitter en programma leider van Impact School. Ismail groeide op in Rotterdam-Zuid, in een gezin met zeven kinderen en twee liefdevolle maar analfabete ouders die het financieel niet breed hadden. Op zijn zesde werd hij uit het reguliere onderwijs geplaatst en gelabeld als "onhandelbaar". Wat volgde was een route van het speciaal onderwijs, via VMBO basis, MBO niveau twee tot vier, tot de lerarenopleiding Engels op het HBO. Vandaag staat hij op podia door het hele land en verandert hij het onderwijs van binnenuit.

Dit gesprek is belangrijk omdat het laat zien wat er gebeurt als een systeem een kind een label geeft in plaats van een kans. Ismail vertelt hoe 23 jaar lang geen enkel compliment binnenkwam, totdat één docente, mevrouw Bento, op het juiste moment de juiste woorden vond. Je hoort hoe een zes-jarige trauma meeneemt tot in zijn volwassenheid. Waarom hoge verwachtingen niet alleen woorden zijn maar handelingen. En waarom de vraag "wat had jij anders kunnen doen?" krachtiger is dan elk oordeel over een kind.

In deze aflevering bespreken we: het moment dat Ismail op zijn zesde werd weggerukt uit het reguliere onderwijs, hoe het label "onhandelbaar" zijn zelfbeeld jarenlang bepaalde, opgroeien in armoede in Rotterdam-Zuid zonder het te beseffen, mevrouw Bento en het moment dat hij voor het eerst huilde bij een compliment, het Pygmalion effect en de kracht van hoge verwachtingen, waarom 70.000 thuiszitters een systeemprobleem zijn en geen kindprobleem, vaderschap en de zoontje die zei "Papa, blijf jij vandaag thuis?", het verschil tussen feedback geven en oprecht adviseren, en waarom intentie het vertrekpunt is van alles.

Timestamps:00:00 — Introductie: Welkom Ismail00:13 — "Ik begin met mijn kinderen", waarom dat bijzonder is01:46 — Vaderschap en bewust aanwezig zijn04:03 — "Kinderen krijgen is geen vanzelfsprekendheid"06:37 — "Papa, blijf jij vandaag thuis?", het moment dat hem raakte09:01 — Opgroeien in Rotterdam-Zuid met zeven kinderen11:38 — Armoede zonder het te weten14:21 — Baraka in het minimale hebben18:03 — Het onderwijs van Ismail: de diepe laag18:44 — Op zijn 6e weggerukt: "Ik werd onder mijn bed vandaan getrokken"20:43 — De nieuwe school: een kind gefixeerd door vier docenten22:27 — "Het was overleven"25:27 — VMBO basis advies: "Ik mag naar een normale school!"26:06 — "23 jaar lang kwam niets binnen", geen enkel compliment landde27:16 — Mevrouw Bento: de docente die alles veranderde28:46 — Voor het eerst huilen bij een compliment31:00 — Hoge verwachtingen: het Pygmalion effect35:07 — Politiek, uitsluiting en de zesjarige Ismail die terugkomt38:57 — 70.000 thuiszitters: wie bepaalt de norm?44:15 — "Luisteren, luisteren en nog een keer luisteren"50:11 — Onbewuste vooroordelen en waarom ze gevaarlijk zijn51:45 — Laat kinderen vallen, pleidooi voor weerstand55:34 — Take home: intentie als vertrekpunt1:00:32 — Primeur: het 5-stappenmodel voor oprecht adviseren

Als dit gesprek je raakt, laat het ons weten in de comments. Abonneer je op het kanaal zodat je geen enkele sessie mist. En volg Alper op Instagram voor meer content over psychologie, groei en identiteit: @coach.alper

Stel je voor: je bent dertien jaar oud, je bent op vakantie in Turkije en je wordt midden in de nacht aangereden door een auto. Je probeert op te staan, kijkt naar je voet en je ziet dat het helemaal niet klopt wat je ziet. Vanaf dat moment is je leven niet meer hetzelfde. Je puberteit wordt overgeslagen. Je klasgenoten worden in één keer kinderachtig. En een gipskamer vol vrolijke mensen wordt de plek waar je droom wordt geboren.In deze aflevering van Open Sessies zit ik tegenover Enes Tütüncü. Enes is 34 jaar, geboren Haarlemmer, opgegroeid in Heemskerk, vader van twee zoons en sinds 2017 eigenaar van Fysiotherapie Transvaalbuurt in Amsterdam. Enes is iemand die als dertienjarige zijn complete toekomst zag verschuiven door één klap. Hij wilde dokter worden. Hij werd fysiotherapeut en uiteindelijk collega van de man die hem ooit leerde lopen. Dat is geen toeval. Dat is een belofte die hij op zijn veertiende aan zichzelf deed en twintig jaar later inloste.Dit gesprek is belangrijk omdat het laat zien hoe een trauma niet alleen kan breken, maar ook kan vormen. Je hoort wat het betekent om vijf jaar ouder te voelen dan je fysieke leeftijd. Hoe een moeder in een ambulance door religieuze kracht een kind wakker praat. Waarom de eerste generatie gastarbeiders zelf nooit genoeg tijd heeft gehad om te genieten van wat ze opbouwden. En waarom "Keep calm and trust Allah" voor Enes geen spreuk is, maar een levensfilosofie.In deze aflevering bespreken we onder andere: het auto-ongeluk in Turkije op zijn dertiende, hoe een gipskamer vol clini-clowns zijn carrièredroom veranderde, een jaar naar school in een rolstoel, de overgeslagen puberteit en het gevoel ouder te zijn dan leeftijdsgenoten, de rol van religie en zijn moeders kracht tijdens de ambulancerit, hoe hij collega werd van zijn eigen fysiotherapeut, het vaderschap als spiegel voor wat zijn eigen ouders hebben opgeofferd, de botsing tussen de oude en nieuwe generatie rond investeren versus genieten, waarom mannen vaak niet leren over emoties praten en de mindset van "doe je best, de rest ligt niet bij jou".Timestamps:00:00 — Introductie: Welkom Enes00:12 — Wie is Enes: fysiotherapeut in de Transvaalbuurt02:47 — Van dokter willen worden naar fysiotherapeut03:07 — Het auto-ongeluk in Turkije op zijn dertiende03:30 — De gipskamer: waar zijn droom verschoof05:07 — Collega worden van zijn eigen fysiotherapeut09:00 — De overgeslagen puberteit: "Ik voelde me vijf jaar ouder"10:00 — Een jaar met de rolstoel naar school11:22 — De doods-ervaring: wakker worden op asfalt van 40 graden13:13 — Emotioneel moment: wat zijn ouders hebben opgeofferd19:14 — Over vaders en communicatie23:27 — "Waarom zou je geld uitgeven voor rust?" — oude vs nieuwe generatie31:40 — Religie als houvast na het ongeluk34:49 — Een engel met een handicap: de litteken als herinnering46:35 — "Mijn ouders hebben nooit gezegd: ik hou van je"51:12 — Take home: doe je best, de rest ligt niet bij jou55:08 — "Keep calm and trust Allah"58:16 — Het gebed als pitstop in een hectische dagAls dit gesprek je raakt, laat het ons weten in de comments. Abonneer je op het kanaal zodat je geen enkele sessie mist. En volg Alper op Instagram voor meer content over psychologie, groei en identiteit: @coach.alper

Stel je voor: je haalt havo-vwo op je Cito-toets, maar je krijgt een VMBO-kader advies. Je wordt het zwarte schaap van de familie genoemd. Je flirt met criminaliteit en dan zegt iemand tegen je: "Schrijven is niet voor iedereen." Twintig jaar later schrijf je columns voor Trouw en De Correspondent, maak je radioprogramma's voor de NTR en Omroep Zwart en sta je elke week voor de klas op het MBO, precies de plek waar ooit niemand je zag zitten.

In deze aflevering van Open Sessies zit Alper tegenover Karim Amghar. Karim is 37 jaar, vader van vier, columnist, auteur, radiomaker, MBO-docent en toezichthouder. Karim is iemand die waarschijnlijk op het ADHD-spectrum zit maar die diagnose bewust niet wil weten, omdat hij heeft geleerd om met zijn eigen hoofd om te gaan op zijn eigen manier. Hij is een verhalenverteller in alles wat hij doet, van de Raad van Toezicht tot de hardloopschoenen die hij om middernacht aantrekt als zijn hoofd niet stil wordt.

Dit gesprek is belangrijk omdat het laat zien hoe onder-advisering en onderwaardering een giftige cocktail vormen die levens kan breken, maar ook hoe diezelfde pijn het vuur kan aansteken voor een leven vol impact. Je hoort hoe een wijkagent op de fiets het verschil maakte, waarom weerstand geen vijand is maar een groeimiddel en waarom we moeten stoppen met het inkopen van gemak dat we zelf hebben weggewerkt.

In deze aflevering bespreken we onder andere: hoe Karim omgaat met zijn drukke hoofd zonder officiële diagnose, de rol van hardlopen als mentale reset, de onder-advisering die hem op het VMBO deed belanden terwijl hij havo-vwo scoorde, de wijkagent Slim die met de fiets langskwam en zijn hand op Karims schouder legde, hoe hij via een toelatingstoets op het HBO belandde en zijn bachelor in drie jaar haalde, zijn schrijfproces in drie stappen dat ontstond uit niet kunnen slapen, de kracht van verhalen vertellen in alles wat hij doet, het Trevor Noah-inzicht over hoe het systeem ons vraagt de village te verlaten om die vervolgens terug te kopen en de orchidee-metafoor over waarom weerstand essentieel is voor groei.

Timestamps:

00:00 — Introductie: Welkom Karim Amghar

00:07 — Wie is Karim? Radiomaker, columnist, auteur, docent

01:01 — ADHD: "Ik heb de diagnose bewust niet willen weten"

02:50 — Hardlopen als mentale reset: soms om middernacht

05:06 — De basisschool: druk maar niet vervelend druk

06:20 — Onder-advisering: havo-vwo gescoord, VMBO-kader gekregen

07:37 — Flirten met criminaliteit: de giftige cocktail

07:55 — Wijkagent Slim: de man die het verschil maakte

09:20 — Van MBO-uitval naar HBO in drie jaar

10:24 — "Niks van wat ik nu doe heb ik ooit bedacht"

13:01 — Herinneringen kwijt: "Ik kan mijn jeugd niet goed meer voor me halen"

14:42 — Waarom hij nooit iemand onderschat op het MBO

16:41 — Schrijven met ADHD: het drieluik-proces

18:57 — "Schrijven is niet voor iedereen, Karim", de afwijzing

22:22 — Verhalen vertellen als rode draad

23:03 — Het moeilijkste moment: onder-advisering en heftige puberteit

25:28 — De orchidee-metafoor: groeien door weerstand

27:01 — Waarom Karim geen smartwatch draagt

29:08 — Dertien marathons zonder schema

32:16 — Trevor Noah: "Het systeem vraagt ons de village te verlaten"

34:11 — Take home: omarm weerstand, het laat je groeien

35:39 — Omring je met mensen die hoge verwachtingen hebben

Als dit gesprek je raakt, laat het mij weten in de comments. Abonneer je op het kanaal zodat je geen enkele sessie mist. En volg Alper op Instagram voor meer content over psychologie, groei en identiteit: @coach.alper

#OpenSessies #KarimAmghar #CoachAlper #Podcast

Stel je voor: je bent vijf jaar oud en je ziet je vader voor het eerst. Hij woont in een ander land, spreekt een taal die je niet kent en leeft in een flat in de Bijlmer. Vlak naast de gebouwen die net zijn ingestort. Een paar maanden later zit jij zelf in een Nederlands klaslokaal waar je geen woord verstaat. Zonder taal, zonder vrienden, zonder houvast.In deze aflevering van Open Sessies ontmoet Alper Ferhat Dursun. Ferhat is 33 jaar, vader van twee, voorzitter van een islamitisch jongerencentrum in Amsterdam-West, boekhouder en bijna klaar met zijn master Strategic Product Design in Eindhoven. Ferhat is iemand die al twintig jaar lang een stichting draagt die al meer dan 35 jaar bestaat. Niet voor de status, niet voor de erkenning, maar omdat hij als veertienjarige werd geraakt door een leraar die hem zijn geloof echt liet begríjpen. Dat gevoel heeft hij nooit meer losgelaten.Dit gesprek is belangrijk omdat het laat zien hoe religie, identiteit en gemeenschap niet tegenover elkaar staan, maar elkaar versterken. Je hoort hoe een kind zonder Nederlands in één jaar zijn citotoets van VMBO naar gymnasium-niveau bracht. Hoe een eerste generatie vader zijn leven opofferde zodat zijn kinderen konden leven. En hoe een jonge man besloot om niet alleen voor zichzelf te bouwen, maar voor de generatie na hem.In deze aflevering bespreken we onder andere: hoe Ferhat op zijn zesde naar Nederland kwam en zonder taal de basisschool begon, het schooladvies dat lager uitviel dan zijn citoscore, de rol van religie als kompas en grensbewaker in het leven van een jongeman, hoe het jongerencentrum van weekendschool uitgroeide tot een plek met 3D-printers en workshopruimtes, waarom Turkse en Marokkaanse moslims te weinig rolmodellen hebben in de media, zijn visie op AI als hulpmiddel om jezelf te versterken in plaats van te vervangen, het taboe op hulp vragen binnen de Turkse cultuur, en de opoffering van de eerste generatie gastarbeiders die zelden wordt uitgesproken.Timestamps:00:00 — Introductie: Welkom Ferhat01:03 — Op zijn zesde naar Nederland: de eerste herinneringen02:35 — Zonder taal op de basisschool: hoe leer je Nederlands als kind?03:22 — Van VMBO-advies naar gymnasium-citoscore06:54 — Thuis: drie zussen als drie halve moeders08:12 — Religie en cultuur: hoe centraal stond het geloof?09:43 — "Mijn religie maakt mij een beter persoon"13:51 — Van werktuigbouwkunde naar Strategic Product Design16:38 — AI als versterking, niet als vervanging20:19 — Twintig jaar vrijwilliger bij het jongerencentrum23:41 — Het gebrek aan rolmodellen voor Turkse moslims25:21 — Van Koran lezen naar geloof begrijpen: het keerpunt30:16 — "Als jij het niet doet, wie dan?" — de motivatie achter het jongerencentrum35:34 — Het moeilijkste moment: vaderschap als mooiste uitdaging42:16 — Advies aan een achttienjarige: heldere doelen en prioriteiten44:10 — Het taboe op hulp vragen binnen de Turkse cultuur48:50 — Rolmodel: zijn vader en de opoffering van de eerste generatie54:17 — Take home message: elke dag een beter persoon wordenAls dit gesprek je raakt, laat het ons weten in de comments. Abonneer je op het kanaal zodat je geen enkele sessie mist. En volg Alper op Instagram voor meer content over psychologie, groei en identiteit: @coach.alper#OpenSessies #FerhatDursun #CoachAlper #Podcast

Stel je voor: je bent een van de weinigen in een collegezaal van honderd man die een hoog cijfer scoort. En in plaats van felicitaties hoor je iemand roepen: "Hoe kan hij dat hebben gedaan?" Niet omdat je gespiekt zou hebben. Maar omdat je er anders uitziet. Omdat je moslim bent. Omdat je Marokkaans bent.In deze aflevering van Open Sessies zit Alper tegenover Youssef Zerri. Hij is 35 jaar, geboren en getogen Amsterdammer, en tegenwoordig teamleider en natuurkundedocent op dezelfde school waar hij ooit zelf leerling was. Youssef is iemand die al op jonge leeftijd ontdekte dat hij het liefst anderen helpt. Niet vanuit een hulpverlenersrol, maar vanuit de klas. Vanuit het moment dat je een leerling ziet groeien en uiteindelijk met een diploma naar buiten ziet lopen, met jouw handtekening erop.Dit gesprek is belangrijk omdat het laat zien hoe discriminatie niet altijd zichtbaar is op het moment zelf. Hoe je als jongeman in een collegezaal kunt zitten, presteren, en toch het gevoel krijgt dat je jezelf elke dag moet bewijzen. Niet vanwege je kennis, maar vanwege je achtergrond. Youssef vertelt hoe hij die ervaring heeft omgezet in iets positiefs: teruggaan naar zijn oude school, niet als leerling, maar als leider. Een gesprek over veerkracht, identiteit en de kracht van terugdoen voor je gemeenschap.In deze aflevering bespreken we onder andere: hoe Youssef van bouwkunde in Delft naar sterrenkunde aan de VU ging en daar te maken kreeg met structurele uitsluiting, wat het betekent om als Marokkaans-Nederlandse man in een witte academische omgeving te staan, hoe hij de correlatie ontdekte tussen natuurkunde en de Koran, de impact van Corona en AI op het gedrag van jongeren in de klas, zijn visie op leiderschap zonder afstand en waarom genoegdoening niet op je bankrekening hoeft terug te zien.Timestamps:00:00 — Introductie: Welkom Youssef01:05 — Hoe ben je teruggekomen op je oude school?02:58 — Studie bouwkunde in Delft: de eerste stap03:26 — Overstap naar natuurkunde aan de VU04:27 — Discriminatie op de universiteit: "Wil je moslim zijn als je natuurkunde doet?"07:59 — Waar haal je voldoening uit als teamleider?09:12 — Leiderschap zonder afstand: autoritair vs. autoriteit10:09 — De impact van corona en AI op het onderwijs15:22 — Het grootste probleem van leerlingen na school19:22 — Opvoeding, cultuur en arbeidsethos21:51 — Het moeilijkste moment in zijn leven25:25 — Discriminatie herkennen achteraf: een soort mini-trauma29:31 — De mooiste momenten: diploma's uitreiken34:15 — Advies aan zijn jongere zelf36:07 — Religie en wetenschap in de klas39:16 — Wat betekent groei voor jou?40:59 — Inspiratie: de Profeet Mohammed als leraar42:03 — Advies aan de kijkers: gun elkaar wat je jezelf guntAls je dit gesprek raakt, laat het ons weten in de comments. Abonneer je op het kanaal zodat je geen enkele sessie mist. En volg Alper op Instagram voor meer content over psychologie, groei en identiteit: @coach.alper

Ze zeiden dat hij geen leraar kon worden.

Hij had een taalachterstand. Een vmbo-advies. En een omgeving die hem vertelde dat het mbo waarschijnlijk het hoogst haalbare was voor iemand zoals hij.

Jaren later schreef hij een onderwijsboek dat op de lerarenopleiding wordt gebruikt. Werd hij verkozen tot leraar van het jaar. En stond hij oog in oog met de persoon die hem ooit had afgeschreven, die nu trots vertelde dat Emin een oud-student van zijn school was.

Maar dat eindpunt vertelt niet het hele verhaal.

Want tussen dat vmbo-advies en leraar van het jaar zat vijftien jaar. Vijftien jaar lang tussen twee culturen zoeken naar wie je bent. Twee keer een cultuurshock doorleven, eerst als kind dat naar Turkije verhuist voor de fabriek van opa, dan als tiener die weer terugkomt en merkt dat Nederland inmiddels een vreemd land is geworden. Vijftien jaar lang het gevoel hebben dat je net begint te aarden en dan alles opnieuw moet beginnen.

En dan, op je 25e, een burnout. Terwijl je dacht dat je eindelijk alles onder controle had.

In deze aflevering van Open Sessies spreek ik met Emin Kececi, leraar, verbinder, Rotary-voorzitter en iemand die zijn leven heeft gebouwd op één belofte aan zijn ouders: als jullie in mij investeren, zorg ik dat ik teruggeef aan de mensen die dezelfde kansen niet krijgen.

In deze aflevering bespreken we:

- Twee cultuurshocks en vijftien jaar zoeken naar identiteit, van Hilversum naar Turkije en terug

- Hoe bewijsdrang ontstaat als je jarenlang het gevoel hebt dat je er niet bij hoort

- Burnout op 25: herstellen zonder psycholoog, met Tony Robbins en zijn vader als soefi-gids

- Waarom hij leerlingen begint met een tien en wat dat doet met de relatie in de klas

- De cijfercultuur in Nederland: waarom een zes ook gewoon goed genoeg is

- Hoe vergeven het grootste levensgeluk is

- Zijn droom: biculturele gemeenschappen die verenigen in plaats van versplinteren

- Zijn take home message: "Check in bij je hart"

Timestamps:

00:00 – Welkom & introductie Amin

00:51 – Het standbeeld van Atatürk en de droom leraar te worden

01:36 – Naar Turkije voor opa's fabriek en twee cultuurshocks

05:56 – Vijftien jaar tussen wal en schip: bewijsdrang en leegte

08:01 – Wat hij het meest heeft gemist: liefde en begrip

09:12 – Psychologisch perspectief: trauma, emotionele verwaarlozing en loyaliteitsconflict

13:25 – Burnout op 25 en herstel in vier maanden

15:05 – Zonder relatie geen prestatie: lesgeven vanuit verbinding

18:32 – De cijfercultuur doorbreken: beginnen met een tien

22:22 – Dankbaarheid als dagelijkse gewoonte

31:16 – De droom: verenigen in plaats van versplinteren

41:03 – Het moeilijkste moment: steeds opnieuw beginnen als Super Mario

49:14 – Het mooiste moment: leraar van het jaar en een onderwijsboek op de lerarenopleiding

54:22 – Take home message: check in bij je hart

56:39 – Afsluiting

Dit is een gesprek voor iedereen die ooit het gevoel had er niet bij te horen en toch is blijven gaan. 🎙️

Vond je deze aflevering waardevol? Abonneer je op het kanaal, laat een reactie achter en deel het met iemand die dit nodig heeft te horen.

👉 Volg Open Sessies ook op Instagram voor meer content over psychologie, identiteit en eerlijke gesprekken.

In deze aflevering van Open Sessies verwelkomen we Musa, cabaretier, acteur, dramadocent en iemand die zijn eigen pad heeft gevonden op een manier die niemand verwacht had.Waarom dit gesprek belangrijk is:Musa's verhaal gaat niet alleen over comedy. Het gaat over de moed om op je dertigste pas echt te kiezen voor jezelf, terwijl je familie, cultuur en omgeving iets anders van je verwachten. Over trouw blijven aan je waarden, ook als Netflix klopt en er €77.000 op tafel ligt.Thema's die besproken worden:- Opgroeien als kind van een eerste-generatie moeder die alleen naar Nederland kwam- Stiekem beginnen met acteren, uit angst voor onbegrip thuis- De rol van humor als onderwijsmiddel en brug tussen culturen- Identiteit, geloof en grenzen stellen in de mediawereld- Dramales geven op islamitische basisscholen, als pionierswerk- "Het is oké om niet oké te zijn", over dankbaarheid en mentale ruimteTimestamps:- 00:00 – Welkom & introductie Musa- 00:47 – Van tandartsassistent tot autodidact cabaretier- 02:21 – Hoe alles begon: stiekem acteren onder begeleiding van Kenneth Asporaat- 03:07 – Finale Cameretten Festival, management getekend, sportschool verkocht- 05:09 – Waarom hij het stiekem deed: eerste-generatie ouders en verwachtingen- 07:08 – Waarom cabaret? De kracht van crowd control en educatie via humor- 08:38 – Netflix-aanbod & grenzen vanuit geloof- 11:09 – Musa als kind in Nederland: tolk voor zijn moeder, taal leren via films- 22:18 – Islamitische identiteit, normen en waarden in het dagelijks leven- 47:31 – De mooiste momenten: van eerste knock-out tot uitverkochte zalen- 53:03 – Take home message: "Het is oké om niet oké te zijn"- 54:26 – AfsluitingDit gesprek laat je anders kijken naar humor, cultuur en de keuzes die we maken uit angst of liefde. Vond je deze aflevering waardevol? Abonneer je dan op het kanaal, laat een reactie achter en deel het met iemand die dit nodig heeft te horen. 🎙️👉 Volg Open Sessies ook op Instagram voor meer content over psychologie, persoonlijke groei en eerlijke gesprekken.

In deze aflevering van Open Sessies ga ik in gesprek met Ruşen Koç, onderzoeker, ondernemer en kandidaat-raadslid voor DENK in Den Haag. Wat begint als een verhaal over doorzettingsvermogen, groeit uit tot een diep en kwetsbaar gesprek over verlies, geloof, mannelijkheid en dankbaarheid.Ruşen groeide op in een gezin zonder vader, kreeg een vmbo-kader advies en werd door de wereld onderschat. Maar precies dat werd zijn brandstof. Van vmbo naar havo, van hbo naar universiteit en uiteindelijk richtte hij The Creative Muslim Club op en werd hij onderzoeker en politiek actief. In dit gesprek deelt hij openhartig hoe de geboorte van zijn broertje hem op zijn 14de een verantwoordelijkheidsgevoel gaf dat alles veranderde, en hoe het verlies van zijn beste vriend door suïcide hem confronteerde met de grenzen van het leven.Maar het gesprek gaat verder dan persoonlijke verhalen. Samen met Ruşen bespreken we een onderwerp dat zelden aan bod komt: tederheid tussen mannen. Waarom zijn moslimmannen in het Westen die fysieke, broederlijke warmte kwijtgeraakt? En hoe vinden we de balans tussen de leeuw en het lam, krachtig staan voor je zaak, maar ook zacht durven zijn?Thema's in deze aflevering:- Opgroeien met lage verwachtingen en racisme in het onderwijs- Van vmbo-kader naar universiteit: een ongewoon pad- De kracht van een moeder die vertrouwt zonder te pushen- Verlies van een beste vriend door suïcide- Suïcidepreventie en het belang van 113 Zelfmoordpreventie- Islamitische theologie: beproeving, barmhartigheid en verantwoordelijkheid- Rechtvaardigheid als kernwaarde vanuit islamitische achtergrond- The Creative Muslim Club: eigen verhalen vertellen via eigen platforms- Huwelijk als gezonde uitlaatklep en balans- Tederheid en broederliefde onder moslimmannen- Dankbaarheid als fundament van het levenTimestamps:- 00:00 – Introductie & kennismaking met Rusen- 02:43 – Van vmbo-kader naar universiteit: het hele traject- 06:18 – Gezinssituatie: opgroeien zonder vader- 08:30 – Lage verwachtingen thuis en op school- 11:00 – Voetbaldroom die in duigen viel door kruisbandblessure- 15:01 – Ondernemen: The Creative Muslim Club & onderzoekswerk- 16:36 – Normen en waarden: rechtvaardigheid als kernwaarde- 18:03 – Het moeilijkste moment: verlies van zijn beste vriend- 21:21 – Suïcide bespreekbaar maken in de moslimgemeenschap- 25:37 – Islamitische kijk op beproeving en verantwoordelijkheid- 32:15 – Het mooiste moment: de geboorte van zijn broertje- 35:54 – Wat betekent groei?- 39:00 – Huwelijk als gezonde uitlaatklep- 47:12 – Tederheid en broederliefde onder moslimmannen- 50:51 – De balans tussen de leeuw en het lam- 55:46 – Afsluitende boodschap: dankbaarheid en geloof📩 Heb je zelf te maken met suïcidale gedachten? Bel 113 Zelfmoordpreventie (0900-0113) of chat via 113.nl. Je staat er niet alleen voor.🎧 Vond je dit gesprek waardevol? Abonneer je op Open Sessies, laat een like achter en deel deze aflevering met iemand die dit nodig heeft.

In deze aflevering van Open Sessies ga ik in gesprek met Ugur Demirci. Geboren en getogen Rotterdammer, islamitisch theoloog, relatietherapeut en vader van vier zonen. Een open en eerlijk gesprek over opgroeien in een gebroken gezin, de zoektocht naar geloof als jongvolwassene en de moed om pijn los te laten.

Ugur deelt hoe hij als enig kind van gescheiden ouders zijn weg vond, van voetbalwedstrijden kijken in de moskee tot het moment dat hij tijdens het gebed bleef zitten terwijl zijn vrienden opstonden. Hij vertelt hoe die ene vraag: "Wil je gelijk krijgen of wil je gelukkig zijn?", zijn kijk op relaties en conflicten voorgoed veranderde. Als behandelaar ziet hij dagelijks hoe patronen uit de kindertijd doorwerken in volwassen relaties en als vader probeert hij bewust anders te doen dan wat hij zelf heeft meegemaakt.

Dit gesprek gaat over vergeven zonder te vergeten, over dankbaarheid zonder je pijn te ontkennen, en over de kracht van gewoon doorgaan.

Thema's die aan bod komen:

- Opgroeien in een gebroken gezin als enig kind

- De overgang van culturele moslim naar bewust praktiserend

- Het verschil tussen echtscheiding en vechtscheiding

- Patronen uit je kindertijd herkennen in je eigen relaties

- Schematherapie en de "stemmetjes in je hoofd"

- Dankbaarheid (alhamdulillah) vs. hulp zoeken, gaan die samen?

- Lichamelijke blessures en de mentale impact daarvan

- De betekenis van naamgeving aan je kinderen

- Vergeten en vergeven als levenshouding

Timestamps:

0:00 - Introductie en kennismaking met Ugur

3:00 - Van culturele moslim naar bewust praktiseren

7:00 - Het keerpunt in de moskee tijdens een voetbalwedstrijd

11:00 - Opgroeien in een gebroken gezin

17:00 - Hoe zijn ouders met de scheiding omgingen

20:00 - Negatieve ervaringen bewust proberen te vergeten

22:00 - Echtscheiding vs. vechtscheiding: de impact op kinderen

26:00 - Patronen uit je jeugd in volwassen relaties

30:00 - Cultuursensitieve en religiesensitieve therapie

33:00 - Ouderschap: sorry zeggen tegen je kinderen

35:00 - Het moeilijkste moment in zijn leven

37:00 - Lichamelijke blessures en de mentale gevolgen

43:00 - "Doe gewoon normaal", de gevaren van bagatelliseren

46:00 - Alhamdulillah zeggen en hulp zoeken: het kan allebei

48:00 - Het mooiste moment: vader worden

51:00 - De betekenis van namen: Abdullah en Abdurrahman

55:00 - "Ik heb mijn best gedaan", inspanning boven resultaat

56:00 - Take-home message: vergeet en vergeef

59:00 - Afsluiting

Vond je dit gesprek waardevol? Laat het weten in de comments. Like deze video, abonneer je op het kanaal en deel deze aflevering met iemand die dit nodig heeft.

#OpenSessies #PodcastNL #Vergeven #vergeten

In deze aflevering van Open Sessies zit ik met Ashwin aan tafel, lichaamstaaltrainer, ondernemer en oprichter van Body Signals Academy. Ashwin vertelt openhartig over zijn leven: van opgroeien als kind van Afghaanse vluchtelingen, werken op de Beverwijkse Bazaar vanaf zijn vierde, tot het uiteindelijk ontdekken van zijn passie voor non-verbale communicatie.

Dit is een gesprek dat raakt. Ashwin deelt hoe hij jarenlang zocht naar wat hem echt gelukkig maakte, hoe hij opbrandde in het corporate leven ondanks een goed salaris en hoe de geboorte van zijn dochter alles veranderde. Hij is eerlijk over moeilijke momenten: het verlies van het kindje van zijn broer, de acute ziekte van zijn vader, en de zoektocht naar balans tussen werk, gezin en identiteit.

Maar bovenal is dit een verhaal van doorzettingsvermogen, zelfreflectie en de moed om je eigen weg te kiezen. Ook als dat betekent dat je tegen de stroom in moet gaan.

Thema's in dit gesprek:

– Lichaamstaal en non-verbale communicatie in het dagelijks leven

– Opgroeien in een hardwerkend migrantengezin

– De kracht van discipline en ondernemerschap vanaf jonge leeftijd

– Zoeken naar je passie en ontdekken wat je echt leuk vindt

– Vader worden en de twijfels die daarbij komen kijken

– Omgaan met verlies, ziekte en opgebrand raken

– Twee culturen combineren: het beste van beide werelden

– Ondernemer van het Jaar in Almere worden als bevestiging

Timestamps:

00:00 – Introductie en kennismaking

00:42 – Wat is lichaamstaal? 70% van communicatie is non-verbaal

01:52 – Van hobby naar beroep: de stap naar trainer worden

03:37 – Waarom lichaamstaal? Het herkennen van wat mensen echt zeggen

05:03 – Een niche vak: weinig trainers in Nederland en Europa

06:29 – Opgroeien als kind van Afghaanse vluchtelingen

09:14 – Werken op de Beverwijkse Bazaar vanaf je vierde

13:03 – De dynamiek met zijn vader en het familiebedrijf

15:05 – Discipline en hard werken als levensles

17:51 – Het moeilijkste moment: verlies en de ziekte van zijn vader

22:18 – De diagnose en de strijd met het zorgsysteem

26:15 – Het mooiste moment: de geboorte van zijn dochter

28:12 – Twijfels over het vaderschap en de angst voor vrijheidsverlies

32:01 – Communicatie met je partner na het krijgen van een kind

33:52 – Twee culturen, één identiteit: gastvrijheid en nuchterheid

37:35 – Advies aan zijn jongere zelf: ontdek wat je leuk vindt

42:26 – Wat hij over zichzelf heeft geleerd

45:53 – Boodschap aan de kijker: passie boven geld, blijf dicht bij jezelf

48:08 – Herkennen wanneer je opgebrand raakt

53:14 – Afsluiting

🎙️ Dit is Open Sessies, de podcast waar we in alle openheid praten over het leven, persoonlijke groei en wat ons als mens vormgeeft.

👉 Vond je dit gesprek waardevol? Like, abonneer en deel deze aflevering met iemand die dit nodig heeft. Laat in de comments weten welk moment jou het meest raakte.