Όπως σκεφτόσουν έτσι έγινε η ζωή σου

☝️όπως σκέφτεσαι, έτσι θα γίνει.

Αλήθεια, υπάρχει μια αχνή φιλοσοφία πίσω από κάθε συμπεριφορά μας, είτε το γνωρίζουμε είτε όχι, το συνειδητοποιούμε, είτε όχι. Αυτή η φιλοσοφία γεννάει τη νοοτροπία μας. Μια νοοτροπία γίνεται στάση ζωής. Η στάση που καθορίζει τον τρόπο που βαδίζουμε στη ζωή.

Ο ΤΡΌΠΟΣ ΖΩΉΣ ΜΑΣ ΓΕΝΝΆΕΙ ΤΗ ΖΩΉ ΠΟΥ ΈΧΟΥΜΕ.

Αν αλλάξουν κάποια πράγματα στον τρόπο ζωής μας, γεννιέται μια άλλη ζωή. Αν αλλάξει η στάση μας, αυτή η αλλαγή μεταφέρεται και στον τρόπο ζωής. Όποιος γέρνει όταν στέκεται, γέρνει κι όταν περπατάει. Όποιος στραβά πατάει, στραβά προχωράει.

Αν δεν υπάρξει η συνειδητοποίηση πως καθετί χρειάζεται προϋποθέσεις, των οποίων είναι συνέπεια, πως ανταποκρίνεται στη στάση και στη συμπεριφορά, κι εάν δεν αλλάξει η νοοτροπία ανάλογα, πώς μπορεί να ισορροπήσει ο βίος στη τεντωμένη χορδή της ζωής; Το μυαλό είναι η κρυστάλλινη σφαίρα της σκέψης. Ο χάρτης της σκέψης είναι η φιλοσοφία της. Ό,τι κι αν ακούς, διαβάζεις ή σου έχουν πει, τα συμπεράσματα θα τα βγάλεις εσύ. Αυτό είναι το πρόβλημα με το μυαλό που ψάχνει εδώ και κει για ωραία λόγια, βιβλία κι αποφθέγματα. Είναι σαν τα ωραία ρούχα. Τα έχεις, και δεν τα φοράς. Τα φοράς και δεν σου πάνε, γιατί δεν εκφράζουν αυτό που νιώθεις πραγματικά. Τα βάζεις στην άκρη μετά από λίγο, τα δίνεις ή τα πετάς.

Δεν μπορείς να περιμένεις τις αλλαγές που επιθυμείς επειδή τις βρίσκεις ωραίες. Η ζωή πάντα εκφράζει αυτό που σταθερά νιώθεις, αυτό που τελικά είσαι εσύ. Αυτό αλλάζει μόνο με την συνειδητοποίηση. Η συνειδητοποίηση έρχεται ή με σύγκρουση και πόνο ή με προσοχή. Ή προσοχή έρχεται με συγκέντρωση. Η συγκέντρωση θέλει κίνητρο. Το κίνητρο βρίσκεται στην χαρά της αλήθειας. Η δύναμη που γεννάει και αναθρέφει τον κύκλο της δημιουργίας αναπτύσσεται με την πράξη της ειλικρίνειας. Ισχύει και το αντίθετο. Γιαυτό αυτά τα δύο τελικά ταυτίζονται. Ο δρόμος είναι ένας, προς την Ελευθερία. Ο τρόπος είναι ένας, η Αρετή. In via virtuti nulla est via. Η αρετή είναι μία, η Ειλικρίνεια. Η αρχή είναι μία, πως τα πάντα συνδέονται. Η Τύχη είναι τα πάντα.

Εις Ευτυχίαν λοιπόν!

Η ζωντανή διαφορετικότητα του καθενός, που ουσιαστικά είναι η αλήθεια του κι ας είναι ατελής.

Ξέρεις τι, φίλε μου,

η ζωή μου, το κεφάλι μου, οι συνθήκες, η καρδιά και η ψυχή μου,

οι κινήσεις,

μα τα λάθη μου!

μου χάραξαν ακριβώς αυτό το δρόμο που πατάω,

οποιαδήποτε άλλη άποψη,

για το θεό σου!,

εγώ καταλαβαίνω

σίγουρα είναι θέα κι άποψη

της δικής σου προοπτικής.

Ο Δρόμος σου, καταλαβαίνω.

Εγώ οφείλω να εκφράζω την δικιά μου αλήθεια

για κάτι νεαρά παιδιά, σαν τον Θανάση, που θα χαιρόντουσαν να τους δείξει κανείς τον συντονισμό από χέρι και πόδι για να βγουν από εκείνες τις πολύ οδυνηρές κακοτοπιές που έπεσα,

να είχαν κάποιον δίπλα τους να ακούσουν αυτά που λέω.

Σε αυτά τα νέα παιδιά

οποιασδήποτε ηλικίας,

που βρίσκονται εκεί όπου βρισκόμουν, μιλάω,

όχι σε όλους.

Κι έτσι αναγκάζομαι να διεισδύω βαθύτερα στο Χορομαχητική μου Τέχνη.

🙏

Δεν πιστεύω σε μονοκαλλιέργειες, ούτε για τα λουλούδια ούτε για το καλό του κήπου,

γι αυτό και δεν πιστεύω στη μια εκδοχή ομορφιάς και ουσίας των πραγμάτων.

Για μένα η ζωή είναι μουσική, παρότι δεν χάραξα τον δρόμο τον δικό σου. Παίζω όμως τον εαυτό και την ψυχή μου,

όμως κι εμένα μου μιλάει το Μεγαλύτερο.

Κανείς δεν μπορεί να κάνει του κεφαλιού του χωρίς της συνέπειες της Παραφωνίας.

Είναι σίγουρο.

Εγώ είμαι η φωνή κι η πένα.

Δεν μεσολαβεί τίποτα πέρα από τη δικιά του Σκέψη και το δικό του Χέρι. Δεν ήταν ποτέ στο χέρι μου.

Έχει πολλές χορδές και όργανα η Συμπαντική μελωδία.

Είμαι μονάχα μια φευγαλέα νότα και στιγμή στη Μεγάλη Συμφωνία.

Αυτό είναι άλλωστε για μένα το μεγαλείο της Παντοπίας.

Ο άπλετος χώρος που υπάρχει για σένα και για μένα.

Αφού ασχοληθείς, μελετήσεις και βρεις τη σχέση που υπάρχει ανάμεσα στη συνειδητή ή μη φιλοσοφία σου, κοσμοθεωρία σου, και στη νοοτροπία, στη νοοτροπία και τη συμπεριφορά, στη συμπεριφορά και στο τρόπο ζωής, στο τρόπο ζωής και στη ζωή σου κάνε τα επιλογή. Αφού όμως πρώτα βεβαιωθείς πως είναι όντως έτσι. Κοίτα γύρω σου και κοίτα τη ζωή σου ψύχραιμα. Αφού βεβαιωθείς πως ΟΛΑ βρίσκονται μέσα σε αυτά τα μαθηματικά της ζωής, πιάσε σχεδίασε, στόχευσε, και με συνέπεια κι επαναλήψεις σε κάθε ευκαιρία φτιάξε τη δικιά σου ζωή!

Τι χρειάζεται;

Συγκέντρωση, πρόθεση, και μια ποιότητα συναισθήματος, αυτό που λέμε καλή διάθεση.

Όλα αυτά θα πάρουν το χρόνο τους γιατί κανείς δεν ζει μόνος του και ο παλιός του εαυτός έχει μάθει να αντιστέκεται σε αλλαγές. Γι αυτό και δεν μπορούσε ποτέ να προσαρμόζεται εύκολα. Θα αρχίσει να αλλάζει ο χαρακτήρας που αντιδρά στα εξωτερικά ερεθίσματα. Θα αρχίσει να αλλάζει η ψυχολογία που διαχειρίζεται τα πάντα μέσα κι έξω. Με παρατήρηση και μελέτη και εξάσκηση θα σχεδιαστεί και θα φτιαχτεί μια νέα προσωπικότητα που σκέφτεται, νιώθει και συμπεριφέρεται όπως ο πρωταγωνιστής στην ταινία που σκηνοθετείς εσύ, έχεις όλη την ευθύνη παραγωγής όπου παίζεις τον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Το τρικ είναι από μέσα προς τα έξω να φτιάχνεις τη ζωή σου. Φτιάξε την με αφετηρία την ζωή που έχεις. Φτιάχνε την κάθε μέρα λίγο λίγο ώστε να μην σε εξουθενώνει η προσπάθεια. Φτιάχνε την έξυπνα, ώστε να βλέπεις τις μικρές επιτυχίες που παράγεις. Δίνε σημασία στην υψηλότερη ευφυΐα σου, στην πιο βαθιά διαίσθηση. Και στην αγάπη ότι όλοι οι άλλοι γύρω σου απλά ώρες ώρες δεν ξέρουν τι λένε και τι κάνουν. Αρκεί να ξέρεις εσύ. Το συμφέρον τους και αυτό που κάνει καλό σε όλους δεν είναι στην φιλτραρισμένη τους αντίληψη το ίδιο πράγμα. Μιλάμε βέβαια για 'Ιώβεια' υπομονή.

Αυτά είναι τα κόλπα της ζωής. Μην την αφήνεις στη τύχη. Μην εμπιστεύεσαι το αύριο που είναι ίδιο με το σήμερα. Γι αυτό μην την αφήνεις στον παλιό σου εαυτό να την κυβερνάει. Εάν δεν σε ικανοποιεί, εάν σε δυσαρεστεί η ζωή που σου έδωσε το κουμάντο αυτό μέχρι τώρα, άλλαξε παιχνίδι ή άλλαξε το παιχνίδι σου! Και θα σου αλλάξει η ζωή.

Αλλά αφού το μελετήσεις καλά.

Οι συχνότητες του μυαλού μας κυμαίνονται όπως λέγεται από συνήθως βήτα προς τα πάνω σε γάμμα, ή κάτω σε άλφα σε καταστάσεις εγρήγορσης, σε θήτα κατά τον διαλογισμό, σε βαθιά χαλάρωση ή στα όνειρα και δέλτα κύρια κατά τον ύπνο. Σε βήτα κατάσταση νιώθει και φέρεται σαν τυπικό ...ανθρωποειδές. Μια χαρακτηριστική ιδιότητα του απαίδευτου, μη εξανθρωπισμένου νου είναι η ζήλια. Ζηλεύει γιατί το μυαλό του μετράει και συγκρίνει τα πάντα γύρω του, το 90% της ημέρας.

Τέλος πάντων μετράει και συγκρίνει πολύ.

Γι αυτό οι μεν έβαλαν όλοι τα ίδια ρούχα, έφτιαξαν τα ίδια σπίτια, έμειναν στα ίδια σπίτια, έκαναν όλοι τα ίδια για να μην εξάπτουν τη ζήλια τους και να μην φαγώνονται. Το ανήγαγαν σε πολιτικό σύστημα, να ασκείται καταπίεση επιβάλλοντας την αξία της ειρήνης. Ενώ οι δε, οι απέναντί τους, έκαναν τη ζήλια και τη σύγκριση κοινωνικό παιχνίδι για να καρπωθούν τις δραστηριότητες. Γεννήθηκε ο καπιταλισμός, η υπερπαραγωγή και -κατανάλωση, ακραίες συμπεριφορές, υπερθέαμα, υπερπροσοχή, πνευματικός παροξυσμός κι αδυναμία συγκέντρωσης. Οξύνθηκαν η βία, η ενοχή και το έγκλημα. Αλλά έβγαλαν τα ήμερα knockout. Αναπτύχθηκε Πάρκινσον και άνοια και σήμερα ο κόσμος νοσηλεύεται.

Όποιος ελέγχει το περιεχόμενο των εννοιών, ελέγχει τη σκέψη των ανθρώπων, και με αυτή τον τρόπο ζωής, άρα, τη ζωή των ανθρώπων. Συνεπώς, όποιος αλλάζει το περιεχόμενο των εννοιών, αλλάζει τις σκέψεις των ανθρώπων, την συμπεριφορά τους, άρα, και τη ζωή τους. Όποιος εισάγει νέες έννοιες, εισάγει νέες ιδέες, νέες δυνατότητες για περιεχόμενο, για νέες ερμηνείες, για ελευθερίες, φιλοσοφίες, νοοτροπίες, για νέες δυνατότητες συμπεριφοράς, για νέους τρόπους ζωής. Νέος Άνθρωπος, Νέα Ζώη.

Το δίκαιο της ανάγκης και ο αδυσώπητος νόμος της συνέπειας.

Κάποιος πρόσφατα μου έδειξε μια καταπληκτική παρατήρηση που έκανε -  διότι πρόκειται για μια παρατήρηση ενός ανθρώπου που μπόρεσε, είτε του  δόθηκε η ευκαιρία, είτε την κατάκτησε, να βρεθεί σε ένα ύψωμα και να δει  τη ζωή από πιο ψηλά, πιο καθαρά, ίσως πιο μακρυά. (Ο καθένας μας μπορεί  να περιγράψει καλά, να πει πειστικά μόνο τα πράγματα που γνωρίζει, να  διδάξει μόνο τα πράγματα που έχει περάσει και ξεπεράσει ο ίδιος, και τα  έχει οργανώσει σε μοτίβα από συνθήκες κάποιων αρχών και αποτελέσματα τις  συνέπειές τους -είτε αυτό το χρωστάει σε εμπειρία, είτε σε ευφυΐα).

Ένας  φίλος λοιπόν παρατήρησε μέσα από τη ζωή του πως όταν έχεις μια  ξεκάθαρη, χαρούμενη εικόνα τι τραβάει, γουστάρει, ζητάει ο οργανισμός  σου, τότε το τίμημα που πρέπει να πληρώσεις για να πας τον δρόμο που  είναι απαραίτητος για να φτάσεις εκεί όπου πραγματικά θέλεις, είναι  εύκολος!

Καταπληκτική σκέψη. Εάν δε ισχύει και το αντίθετο αυτά τα δύο γίνονται ταυτόσημα. Λέει η λογική.

Ισχύει  όμως το αντίθετο; Γίνονται τα πράγματα όλο και πιο δύσκολα όσο πιο  μακρυά βρίσκονται από αυτό που μας ενδιαφέρει πραγματικά, κάτι που μας  αγγίζει; Για να δούμε. Φαίνεται κάτι πολύ δύσκολο ή αδύνατο να γίνει;  όταν/γιατί είναι μέρος μιας διαδρομής που δεν μας ενδιαφέρει αρκετά να  πάμε; διότι δεν νιώθουμε βέβαιοι πως πάει εκεί που διψάει η ψυχή μας να  φτάσει; Γίνεται όταν ανακαλύψεις που θες να πας,  ποιον, πως, τι να  συναντήσεις, η διαδρομή πιο εύκολη, τα βήματα πιο απλά, πιο φυσικά,  προφανή, και ρέουν αβίαστα; Νιώθουμε την ανάγκη,  έχουμε λόγο να  διακόψουμε αυτή την διαδικασία ή θέλουμε να τη συνεχίσουμε; Όταν όμως  δεν έχουμε βρει ακριβώς το τι, ποιος,  πως,  γιατί μας τραβάει  ακαταμάχητα - όταν δεν έχουμε δηλαδή αποδεχτεί επίσημα αυτό που θέλει ο  εαυτός μας-, είτε διότι δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας τέτοια τύχη,  χαρά, ευτυχία, δεν πιστεύουμε πως το αξίζουμε, δεν πιστεύουμε πως θα  μπορέσουμε να το μπορούμε, όταν πιστεύουμε πως θα είμαστε για πάντα όπως  νιώθουμε τώρα ή όπως λένε οι άλλοι, ή όπως δείχνουν τα τωρινά στοιχεία,  όταν αναλωνόμαστε στο πως πρέπει να γίνουν τα πράγματα, πως γίνονται,  και πιστεύουμε πως ξέρουμε πως δεν γίνονται, όταν δεν είμαστε πραγματικά  περίεργοι, όταν το ΠΩΣ γίνονται τα πράγματα εμποδίζει το ΓΙΑΤΙ αξίζει  να ζούμε κι ας ρισκάρουμε και κινδυνεύουμε σε κάποια χαρακτηριστικά για  το στάδιο που βρισκόμαστε πλαίσια; τότε δεν υπάρχει ούτε το κίνητρο,  ούτε η δύναμη,  ούτε η έμπνευση, ούτε η εσωτερική αυτή καθοδήγηση για  έναν τόσο αξιόλογο στόχο. Κι όλα φαίνονται δύσκολα. Ουσιαστικά νομίζουμε  πως τα πράγματα που πραγματικά θέλουμε είναι για άλλους, για  Υπερανθρώπους και όχι ένα Όνειρο κατασκευασμένο από το ίδιο υλικό που  είμαστε φτιαγμένοι κι εμείς. Δεν έχουμε αντιληφθεί ακόμα, πως το όνειρο  βρίσκεται στην απέναντι όχθη. Και το όχημα είναι ένα τεντωμένο σκοινί.

Το Κόστος σε καθετί αξιόλογο είναι κάποιου είδους Θυσία. Θυσία θα πει να  αποχωρίζεσαι κάτι, που σου είναι κάθε άλλο από αδιάφορο. Είτε έχει την  αξία μιας συνήθειας, είτε είναι κάτι που κάποτε κόστισε άλλες θυσίες για  να αποκτηθεί. Είτε έχει καθαρά συναισθηματική αξία. Το κόστος το  αποχωριζόμαστε. Ακόμα και στη συνηθισμένη δουλειά, εργασία, επάγγελμα,  όπου πάμε, επενδύουμε μέρος από τον συνολικό χρόνο μας,  αυτός ο χρόνος  δεν θα υπάρχει πια για μας. Και δεν επιστρέφει. Φεύγει γιατί το  επιλέξαμε εμείς με κάποιο τρόπο. Ακόμα και εάν συνηγορούμε ή  συγκαταβαίνουμε είναι τεχνικά μια επιλογή. Ακόμα και εάν γίνεται  ασυναίσθητα ή ασυνείδητα παραμένει τεχνικά μια επιλογή. Κι αυτό είναι η  ευχάριστη και καλή είδηση. Πως, δηλαδή, εάν συνειδητοποιήσουμε που,  ποτέ, πως επιλέγουμε, ουσιαστικά, μπορούμε και να αλλάξουμε την επιλογή.  Να παραγγείλουμε κάτι άλλο από το μενού. Αυτή είναι η φύση των  επιλογών. Υπάρχουν και εναλλακτικές. Μόνο με κόστος, λοιπόν, και τεχνικά  πάντα με κάποια θυσία εξελίσσεται ο άνθρωπος. Ανταλλάσσει κάτι που  έχει, το δίνει ή το αφήνει, το αποχαιρετά, για να αποκτήσει κάτι πιο  αξιόλογο που επιθυμεί ή επιδιώκει ή χρειάζεται. Η πορεία του ανθρώπου  είναι γεμάτη θυσίες. Και αυτό δεν είναι κακό αλλά είναι απαραίτητο. Άρα  είναι καλό.

Κάποιοι άνθρωποι δυσκολεύονται πολύ να αποχωριστούν  πράγματα που έχουν, διότι αυτό που έχουν έχει περισσότερη αξία από κάτι  που μπορούν να αποκτήσουν με την συνθήκη να αποχωριστούν κάτι  οικειοθελώς. Τέτοιοι άνθρωποι κάνουν αλλαγές μόνο με το ζόρι. Και  αλλάζουν μόνο με το ζόρι. Κατά συνέπεια βελτιώνονται μόνο με το ζόρι.  Νομίζω πως αυτό ορίζει πλέον μια νοοτροπία. Προφανώς ασυναίσθητα. Εκτός  κι αν κάποιος είναι αποδεδειγμένα καλά και πλήρης με ό,τι έχει. Όμως να  το γενικεύουμε δεν γίνεται, δεν μπορούμε. Δεν μπορούμε να κάνουμε πάντα  μόνο ό,τι κάναμε. Με τον ίδιο τρόπο που μπορούμε να κάνουμε ό,τι έκαναν  οι γονείς μας. Ούτε αυτοί να κάνουν ό,τι έκαναν οι δικοί τους. Μέσα στις  αλλαγές χάνονται και ευκαιρίες και πολλά σωστά.

Όμως να σταματήσουμε  να  εισπνέουμε καινούργιο αέρα και να μην αποχωριζόμαστε τον παλιό,  αυτό είναι αδύνατο. Εδώ η συνεχής αλλαγή της ανανέωσης είναι απαραίτητη.  Για να μάθουμε κάτι επίσης επενδύουμε τον χρόνο μας και ανταλλάζουμε  ένα επίπεδο γνώσεων με ένα καινούργιο, εμπλουτισμένο, επίπεδο γνώσεων.  Έτσι μόνο ισχύει η μάθηση. Δεν είναι η επίσκεψη κάποιου χώρου. Οι  μαθησιακές δυσκολίες συσχετίζονται με προσκόλληση σε αυτό που υπάρχει  και αδυναμία αξιολόγησης νέων στόχων...

Το μάθημα που δίνει η ζωή σε περιόδους μετάβασης μπορεί γενικά να  χαρακτηριστεί ως ο φόβος της οικειότητας μπροστά σε μια ισχυρή  αναζωπύρωση. Πρόκειται για μια έντονη διεύρυνση της υπομονής της πίστης  και της επιμονής της εμπιστοσύνης στην ζωτική δύναμη του αναπτυσσόμενου  εαυτού. Η αντίσταση που βιώνουμε οφείλεται στη εμμονή του νου με τα ίδια  μοτίβα να διατηρεί τον έλεγχο σε άγνωστες καταστάσεις ή να φρικάρει- τα  μοτίβα σκέψης αρνούνται να κάνουν τα βήματα απαγκίστρωσης που μας θέτει  ο αναδυόμενος νέος εαυτός. Μπορούμε εύκολα να το συνειδητοποιήσουμε  αυτό κοιτάζοντας την παρούσα ζωή μας σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, μια  διευρυμένη εικόνα που θα παρείχε λύσεις, διεξόδους, ελευθερία κινήσεων,  και παύοντας να αντιστεκόμαστε στην περαιτέρω ανάπτυξή μας. Ενέργειες  εγκλωβισμένες στην περιφρόνηση και τις αμφιβολίες μύχιων πεποιθήσεων  απέναντι στην ανανέωση θα απελευθερωθούν, όταν αφεθούμε στη μυστηριώδη  ζωτική δύναμη καθοδήγησης με τη φωνή της χαρούμενης αίθριας διαίσθησης.  Αυτό θα απελευθερώσει την ψυχή από τα δεσμά, και το νου από την στείρα  σκέψη του παλιού, που δεν είναι πια βιώσιμο -ο κύκλος του έχει  ολοκληρωθεί- γιατί δεν έχει χώρο για τις νέες Ελευθερίες της ανερχόμενης  Ανάγκης ειλικρινούς Έκφρασης.

Για να κάνεις κάτι να συμβεί, πρέπει να δημιουργήσεις ένα ρεαλιστικό  σενάριο που να αλλάζει την προσωπική σου πραγματικότητα.  Σταδιακά και  αξιόπιστα. Το σενάριο της ιστορίας πώς σχεδίαζες να αναπτύξεις την  προσωπικότητα και τι συνέβη στην πραγματικότητα που σου άλλαξε την  προσωπικότητα, και έπειτα, ως συνέπεια, την καθημερινή σου  πραγματικότητα.

Αυτό θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε με φανταχτερούς  όρους Σχεδιασμό Πραγματικότητας, που αντιστοιχεί όμως σε Σχεδιασμό  Προσωπικότητας.

Τίποτα δεν μπορεί να πάει πουθενά, κάπου  συγκεκριμένα, μέχρι να μετακινηθεί προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Να  αποφεύγει εμπόδια, να εξομαλύνει συγκρούσεις, να επιλύει προβλήματα, να  διαχειρίζεται την εξέλιξη από σκόπιμες διεργασίες που καθοδηγούνται από  στόχους, πλοηγώντας στο χώρο και το χρόνο μέσα από κάθε είδους  αλληλεπιδράσεις με τις σκόπιμες ή μη σκόπιμες αντίστοιχες διεργασίες  άλλων ανθρώπων. Και άλλοι άνθρωποι γύρω μας αντιμετωπίζουν προβλήματα  και προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα μέσα από ύφαλους και σκοπέλους για να  φτάσουν στο στόχο τους ή στο προορισμό.

Αυτές οι μετατοπίσεις  συνεπάγονται και αλλαγές στα εσωτερικά μας προγράμματα, στις ρουτίνες  μας, στις συνήθειες και στις τελετουργίες μας που συμπεριλαμβάνονται στη  νοοτροπία μας και στο τρόπο ζωής.

Η ζωή αγαπάει τα προγράμματα, η  ίδια έχει επινοήσει άπειρα που εξασφαλίζουν από την επιβίωση ως τη  διαιώνισή της. Αλλά η ζωή έδωσε στους ανθρώπους επίσης την ικανότητα,  και το δικαίωμα μαζί με την ευθύνη, να κάνουμε επαναπρογραμματισμό ή  χάκινγκ στον εαυτό μας και σε άλλους, κάτω από προϋποθέσεις. Αφού  κατανοούμε τις αρχές πίσω από τα μοτίβα που παρατηρούμε -αν παρατηρούμε  κι όταν παρατηρούμε-, χρησιμοποιώντας κατανοητές αρχές για να  δημιουργήσουμε ακόμη και νέα μοτίβα με συγκεκριμένα αποτελέσματα. Αυτό  απαιτεί συνειδητότητα. Πρέπει να αποκτήσει κανείς επίγνωση των δικών του  μοτίβων σκέψης και συμπεριφοράς, προκειμένου να σχεδιάσει και να  ξεκινήσει τις απαραίτητες τροποποιήσεις και μετασχηματισμούς για να  δημιουργήσει τις συνθήκες που δημιουργούν με φυσικό και φυσιολογικό  τρόπο τις συνέπειες που γίνεται προϋποθέσεις σε μια αλυσιδωτή αντίδραση  προς έναν συγκεκριμένο στόχο. Ό,τι έχουμε ανάγκη, ό,τι επιθυμούμε, ό, τι  χρειαζόμαστε, ό,τι θέλουμε πάσι θυσία να πετύχουμε ή να εκφράσουμε.  Αυτή η επιστήμη που είναι και τέχνη θα μπορούσε να ονομαστεί Σχεδιασμός  Πραγματικότητας.

Πρέπει απαραίτητα να ακολουθεί τον Σχεδιασμό  Προσωπικότητας μέσω της επαυξημένης επίγνωσης της ενισχυμένης  συνειδητότητας. Θα δούμε στη συνέχεια πως ενισχύεται η συνειδητότητα,  που αυξάνει την επίγνωση, που αλλάζει την προσωπικότητα, που φτιάχνει  μια νέα πραγματικότητα.

Διότι η πραγματικότητα που ζούμε δεν μπορεί  να αλλάξει εάν δεν αλλάξει η προσωπικότητα, το σύνολο των ιδιαίτερων  ψυχικών και πνευματικών χαρακτηριστικών και των τρόπων συμπεριφοράς του  ατόμου που ενδιαφέρεται και επιδιώκει αλλαγή. Είτε προς την κατεύθυνση  της υγείας, είτε των σχέσεων, είτε στην επαγγελματική κατάσταση. Σε  οποιαδήποτε κατάσταση που αφορά βελτιώσεις, στόχους και επιθυμίες. Αυτό  που πρέπει πρώτα να πετύχουμε είναι η κατάλληλη προσωπικότητα για την  επιθυμητή πραγματικότητα.