Pantopia

Pantopia

By Athanassios TriantafyllouEducationSelf-Improvement
Download on the App Store

Pantopia episodes

  • Διαλογισμός και αυτογνωσία, επίγνωση και αυτοεπίγνωση

    Άκουσα σήμερα σε βίντεο στο ίντερνετ μια έμπειρη κυρία να λέει: "Κάντε διαλογισμό τουλάχιστον 3 ώρες κάθε μέρα". Ο Αμερικανός παρουσιαστής κουβανικής καταγωγής τρόμαξε όταν σκέφτηκε το κοινό του. Αλλά η κυρία έχει απόλυτο δίκιο.
    Στην πραγματικότητα, πρέπει να τον επεκτείνουμε σε όλη την ημέρα, κάθε μέρα, μέχρι να συνειδητοποιήσουμε πως στεκόμαστε, πως περπατάμε, πως μιλάμε, πως παίρνουμε και πως δίνουμε, πότε είμαστε ήρεμοι και πότε όχι. Πότε είμαστε φλύαροι και πότε σιωπούμε. Και εαν αφήνουμε τα πράγματα που κάνουμε να καθοδηγούνται από τις παρορμήσεις μας ή από ψυχαναγκασμούς. Οι παρορμήσεις έχουν λόγο να υπάρχουν. Είναι κι αυτός είναι ένας τρόπος που οι ενέργειες του σώματος επικοινωνούν με το νου μας. Πρέπει να έχουμε επίγνωση. Οι ψυχαναγκασμοί είναι σαν μια μικρή τρέλα, κάτι μανιακό που έχει καταλάβει το λογικό μας μέρος, κάποιοι λένε τον ορθολογικό τρόπο σκέψης, δράσης και αντίδρασης σε παρορμήσεις και ερεθίσματα από το περιβάλλον.
    Αυτό εννοεί στην πραγματικότητα η κυρία με την χρήση του όρου "διαλογισμός". Διαλογισμός είναι κάθε σκόπιμη προσπάθεια, άσκηση, συνειδητότητας. Επομένως, είναι λογικό όταν ξεκινάμε αυτή την άσκηση να καθόμαστε σε ένα ασφαλές και ήσυχο περιβάλλον, σε όρθια θέση σώματος, ακίνητοι αλλά με μισάνοικτα μάτια, για να μην μας πάρει ο ύπνος. Παρατηρώντας τη λειτουργία της αναπνοής μας ή τους χτύπους της καρδιάς μας ο νους συγκεντρώνεται εκεί αντί για άλλες σκέψεις. Έτσι μπορούμε να ξεκινήσουμε τον διαλογισμό ανά πάσα στιγμή. Αλλά η διαδικασία δεν μένει εκεί ούτε πρέπει να τελειώσει στον αυτοσκοπό. Φυσικά, είναι μια αργή διαδικασία, αλλά πρέπει να έχει και έναν σκοπό που ξεκινάει από την ζωτική ενέργεια του σώματος, περνάει μέσα από όλες του τις λειτουργίες επιστρέφει και συνεισφέρει στη ζωή, καθώς είμαστε εδώ για να ζήσουμε και όχι για να αρνηθούμε τη ζωή. Σ' αυτό πιθανόν καταλήγουν κάποιοι άνθρωποι, χωρίς όμως να έχουν συνείδητοποιήσει όλες των εναλλακτικές της ζωής.
    Αν όλοι οι καλοί άνθρωποι σταματήσουν να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, σταματήσουν να εμπλέκονται σε οτιδήποτε μπορεί να τους αναστατώσει ή να τους οδηγήσει έξω από αυτό το ασφαλές και ήσυχο δωμάτιο όπου εισέρχονται στο διαλογισμό, τότε όλοι οι καλοί άνθρωποι θα ζούσαν σε μια ασφαλή και ήσυχη φούσκα. Ακόμη και αν ήταν δυνατόν να επιβιώσουν με αυτόν τον τρόπο, τότε η καλοσύνη θα μεταφραζόταν σε αχρήστευση όλων των υπέροχων δυνατοτήτων της ζωής μέσα από το σώμα και τις λειτουργίες του.
    Είμαστε εδώ για να διευρύνουμε το φάσμα των επιλογών και των δυνατοτήτων και όχι για να το περιορίζουμε. Στην πραγματικότητα, είμαστε σε μια τεράστια περιπέτεια νοήματος κι ευτυχίας ερευνόντας έννοιες κι εξαντλώντας τις δυνατότητές μας. Έτσι πρέπει να εξερευνήσουμε και την έννοια του διαλογισμού, ομοία να εξετάσουμε την προσευχή, τα οποία προφανώς έχουν οδήγησει και οδηγούν πολλούς ανθρώπους σε όλο τον κόσμο σε θαυμάσιες πνευματικές και ψυχολογικές καταστάσεις και θαυμάσια χειροπιαστά αποτελέσματα.
    Πρέπει να γίνει επιτέλους σαφές ότι ο διαλογισμός και άλλα ψυχοσωματικά εργαλεία με κανένα τρόπο δεν εισηγούνται την εγκατάλειψη της ζωής, ομοίως η έννοια του "χριστιανισμού" δεν σημαίνει να είσαι μέλος σε μια εκκλησιαστική λέσχη τελετουργιών και δογματικών πεποιθήσεων για τη δημιουργία του κόσμου, για την αμαρτία και τη λύτρωση, για το καλό και το κακό. Η έννοια της θρησκείας δεν εξαντλείται στη λατρεία. Κάθε έννοια συμπεριλαμβάνει ένα ολόκληρο φάσμα καταστάσεων νου και σώματος που συνδέονται με ποιότητες δράσης. Αν εξετάσουμε την περίπτωση ότι δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει οπωσδήποτε το "κακό" στο σύμπαν για να εξηγηθούν όλα τα δυσάρεστα κι ανεπιθύμητα για τον άνθρωπο πράγματα, τότε η αλήθεια από καθετί, η διαύγεια, είναι ικανή να μας οδηγήσει εκεί όπου πραγματικά λαχταράμε να βρεθούμε. Η ειλικρίνεια με την αυτοεπίγνωση που μας προσφέρει ο διαλογισμός είναι ικανά να μας οδηγήσουν στό καλό και όμορφο του αυθεντικού και του αληθινού. Αυτό, είναι μια πιο περίεργη και παιχνιδιάρικη στάση που θα οδηγούσε να αρχίσουμε να απολαμβάνουμε τη ζωή μας όταν υποφέρουμε.

    8 min
  • Εσένα, ποιος είναι ο τόπος σου;

    Όποια και αν είναι η ζωή ενός ανθρώπου, ο ρόλος που κατέχει στον τόπο που ζει, η υγεία και η αφθονία που διαθέτει, τα γεγονότα και οι περιστάσεις της προσωπικής του ιστορίας, ακόμα και η χώρα στην οποία ζει και όλα όσα συναντά, καλά και κακά, συσχετίζονται με το επίπεδο της Ύπαρξής του, με το εύρος των Κινήσεών του, με το βάθος της Έκφρασής του.
    Αυτός που είναι φτωχός ασυναίσθητα παρακολουθεί μαθήματα, σπουδάζει και περνάει εξετάσεις, στη φτώχεια. Μαθαίνει την φτώχια. Αυτός που χάνει τον απασχολεί, μαθαίνει, από την απώλεια. Αυτός που υποφέρει τον απασχολεί ο πόνος. Μαθαίνει μέσα από τον πόνο. Γιατί η κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο καθένας αυτός είναι ο τόπος του. Εκεί όπου υπάρχει, κινείται, και μαθαίνει. Αλλά και αυτό που εκφράζει. Μέσα από αυτό κατανοεί κσλύτερα, ρυθμίζει την ενέργειά του, είναι αυτό που εκδηλώνεται στην ύπαρξή του.
    Τα εξωτερικά γεγονότα, ακόμη και ο φυσικός τόπος, δεν είναι παρά υλοποίηση, εκδήλωση, πραγματοποίηση εσωτερικών καταστάσεων, ο μαγικός καθρέφτης του επιπέδου της Κατανόησης και Ύπαρξης, του τρόπου σκέψης του Καθενός. Η αντανάκλαση της Αντίληψης και η Εκδήλωσή της. Η ζωή σου είναι αδιάψευστη πραγματοποίηση του τι οραματίζεσαι μέσα από ό,τι αντιλαμβάνεσαι, εάν είσαι σε θέση να παρακολουθείς τι σου συμβαίνει, ή τι σε απασχολεί, όταν δεν είσαι σε θέση να επιλέξεις τον τόπο και την παρατήρησή σου, ή τι σου αποσπά την προσοχή περισσότερο από καθετί άλλο, όταν δεν υπάρχει καν γείωση. Για τον καθένα είναι οι εσωτερικές του καταστάσεις, το καθολικό Τοπίο του εν δράση.
    Ο καθένας καταλαβαίνει κάποια στιγμή αν βρίσκεται στον λάθος ή στον σωστό τόπο στη ζωής του, αλλά οι περισσότεροι δεν καταλαβαίνουν αν βρίσκονται στον λάθος ή στον σωστό τόπο μέσα στον εαυτό τους. Που κινούνται, πως κινούνται, μέσα από τι μαθαίνουν, τι τους τραβάει τη προσοχή, τι τους ρυθμίζει την ενέργεια. Όπως στο ραδιόφωνο. Κάθε σταθμός έχει συχνότητα και χαρακτηριστικό περιεχόμενο.

    3 min
  • Ο Πόλεμος είσαι εσύ

    Ξεκίνησα την ζωή μου με πρώτη στρατηγική την παρατηρητικότητα και την προσαρμογή. Τα υπόλοιπα ήταν αντιδράσεις και ρεφλέξ.
    Μέχρι ένα σημείο περπάτησε καλά η στρατηγική αυτή. Φυσικά δεν ήξερα καν τι θα πει στρατηγική. Στρατηγός ήταν αυτός που έδινε διαταγές στον πατέρα μου. Αλλά από ένα σημείο και πέρα, κάπου στο γυμνάσιο, δεν έβλεπα πρόοδο ενώ ο δρόμος συνέχιζε να γίνεται όλο και πιο ανηφορικός. Είχα πολύ περιορισμένη αντίληψη για την Αναβάση της ζωής. Σπίτι, σχολείο, σπίτι, φροντιστήριο, σπίτι, στίβος, σπίτι. Διαδρομές.
    Μετά το σχολείο μια μεγάλη αλλαγή στο περιβάλλον και στο κλίμα, κυριολεκτικά και μεταφορικά, έφερε την πιο μεγάλη αλλαγή στη ζωή μου. Έφερε αλλαγή στη καθημερινότητα, αλλαγή στους όρους, τις συνθήκες, τις προϋποθέσεις, τις καθημερινές απαιτήσεις. Εκεί έκανα και το πρώτο 'άλμα ανάπτυξης', μετά το ξαφνιαστικό 6.22 στο στίβο το 1987.
    Με την Έξοδο από το οικείο περιβάλλον έκανα ένα άλμα ανάπτυξης, εν μέρει αναγκαστικά, εν μέρει λόγω ελευθερίας κινήσεων.
    Όμως σύντομα άρχισε η φόρα που πήρα και η φορά να με οδηγούν σε μια καινούργια διαδικασία που σήμερα την ονομάζω Κατάδυση. Διότι τότε κατάλαβα πως με τα εφόδια που είχα από την παιδική μου ρουτίνα δεν μπορούσα να ανταπεξέλθω ικανοποιητικά σε μια μη δεδομένη πραγματικότητα. Είχα μια πολύ αρχέγονη αντίληψη ακόμη για το τι είναι ικανοποιητικό. Μια μάλλον αντιφατική σχέση μέσα μου ανάμεσα στην θεωρία και στη πράξη. Και αυτό που γνώριζα στην πράξη δεν ήταν ικανοποιητικό για τα μέχρι πρωτίστως παιδικά μου όνειρα.
    Κάποια στιγμή κατάλαβα, από τα συμφραζόμενα, πως υπάρχει κάτι κοινό στις διαδικασίες μάθησης και προόδου που στην περίπτωσή μου οπωσδήποτε δεν ήταν οικείο, ούτε εύκολο, ούτε ευχάριστο, γιατί δεν ήταν του γούστου μου. Έπρεπε να μάθω να πηγαίνω βήμα βήμα, αργά, υπομονετικά και όχι όπως μου κατέβαινε στο κεφάλι ή, παρότι είναι άγνωστο ακόμα σαν έκφραση, όπως μου κατέβαινε στη διάθεση. Με άλλα λόγια δεν είχα την διάθεση να μάθω κάτι μέσα από το βιβλίο, μέσα από αφηρημένες έννοιες και επαγωγή ή συλλογισμούς. Με βόλευε να μαθαίνω πειραματικά και εμπειρικά. Το εργαστήρι του νου μου όμως χρειάζονταν κάποιες προϋποθέσεις, κάποια προετοιμασία που μου έλλειπε για να μπορέσω να βγάζω σωστά συμπεράσματα από τα νοερά μου πειράματα.
    Υποχρεώθηκα να μάθω να μαθαίνω για να ολοκληρώσω τις σπουδές στο Εξωτερικό μετά την Έξοδο από το οικείο περιβάλλον μέσα από μια διαδικασία Κατάδυσης στο πανεπιστημιακό πρόγραμμα Σπουδών.
    Κι αυτός ο δρόμος με πήγε πιο πέρα. Μέχρι ενός ορίου.
    Το επόμενο όριο ήταν κάτι πολύ προσωπικό. Κάτι μέσα μου κλώτσαγε άγρια κάθε φορά που προσπαθούσα να αντλώ απλά ικανοποίηση από την άσκηση του καθήκοντος όπως θα το έθετε ο πατέρας μου. Είχα ανάγκη να εκφράσω το κατάδικό μου, κάτι μοναδικό από τον εαυτό μου. Είχα την ανάγκη να νιώσω μεγαλύτερη ευχαρίστηση με αυτό που κάνω, κάτι που μου υπαγόρευε να αρχίσω να συμμετέχω σε ό,τι κάνω και συναισθηματικά.
    Εκεί εμφανίστηκε ο θυμός. Εκεί εμφανίστηκε η ασθένεια.
    Αλλά εκεί εμφανίστηκε και μια πόρτα προς τα έξω, κι ένα καινούργιο μονοπάτι.
    Τελικά τα μονοπάτια στη ζωή είναι αποφασιστικής σημασίας. Φαίνεται ότι βρισκόμαστε σε κοινούς χώρους αλλά ο καθένας κινείται στα δικά του μονοπάτια. Αυτό όμως δεν φαίνεται διότι δεν εκδηλώνεται.
    Όταν βρέθηκα στο δικό μου αδιέξοδο και συνάντησα την πόρτα στα ενδότερα της προσωπικής μου ευθύνης και κυριότητας ήταν που εμφανίστηκε κι η Πολεμική Τέχνη στη ζωή μου.
    Η Πολεμική Τέχνη αναγνωρίζει την σημασία της σχέσης του εαυτού με το σώμα και της σχέσης με τον άλλο και το σώμα του, σε κάθε συνάντηση. Πάνω σε αυτό το γεφύρι αναγνωρίζει την δημιουργική διαδικασία της αντιπαράθεσης, της κάθε σύγκρουσης.
    Μέσα από την Πολεμική Τέχνη έμαθα να εστιάζω.
    Σε κάθε οριακό σημείο της ζωής μου, ανακάλυπτα το παιχνίδι του μυαλού εκ νέου, τη νοοτροπία και που εστιάζει ο νους. Αλλάζοντας φακό και ρυθμίζοντας την εστίαση ανακάλυπτα τα όρια του κόσμου μου, και μέσα από αδιέξοδα κάθε φορά έναν καινούργιο κόσμο. Πως κάθε καινούργιος κόσμος φέρνει καινούργια περιθώρια χαράς και κινήσεων.

    11 min
  • Η Τέχνη του Πολέμου
    Ο Πόλεμος έχει πολλές μορφές και πολλά πρόσωπα. Γι αυτό και ο σαφής ορισμός του δεν είναι εύκολη υπόθεση. Όποιος αμφιβάλλει ας ανατρέξει στην ιστορία και στην γεωγραφία. Τα διαμόρφωσαν πόλεμοι. Ειδικά η θέληση της ισχύος που επικρατεί.
    Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει γιαυτό ο ορισμός που έδωσε ο Ηράκλειτος όταν ο πόλεμος είναι ακόμα μια έννοια αρχετυπική που συγγενεύει, με κάθε άρθρωση των φθόγγων "πλμς" τουλάχιστον ηχητικά, με παλμός, Παλαμάς, παλάμες, πολιτισμός, ...
    Ο σκοτεινός φιλόσοφος που κοίταζε πίσω από τα φαινόμενα διατύπωσε λοιπόν τον αφορισμό πως ο "πόλεμος" γεννάει τα πάντα και κυβερνάει τα πάντα. Διότι κινείται ανάμεσα στα όρια της πραγματικότητας και φτάνει στα άκρα, ανάμεσα σε αιώνιες έννοιες και στον θάνατο κάθε μορφής, ανάμεσα στην ελευθερία από υπαγόρευση και στην εξάρτηση από συμβάσεις, συνθήκες, συμφωνίες.
    Κάθε εργαλείο, όπως κάθε 'όπλο', που κατασκευάζεται εξ ολοκλήρου σε έναν τόπο τοπικών συμφερόντων, σε αντίθεση με τα εργαλεία που είναι τα 'όπλα' που προμηθεύεται ο τόπος από ξένους τόπους ή τόπους ξένων συμφερόντων, που χαϊδευτικά αποκαλούνται συμμάχοι, μπορεί να πετύχει στόχους χωρίς τους περιορισμούς που απαιτούν την έγκριση ξένων, συμμάχων.
    2 min
  • Το πολεμικό μονοπάτι της προσωπικής ευθύνης

    Το επόμενο όριο ήταν κάτι πολύ προσωπικό. Κάτι μέσα μου κλώτσαγε άγρια όσο προσπαθούσα απλά να αντλώ ικανοποίηση από την άσκηση του καθήκοντος όπως θα το έλεγε ο πατέρας μου. Είχα ανάγκη να εκφράσω και κάτι κατάδικό μου, κάτι από τον εαυτό μου. Είχα την ανάγκη να νιώσω μεγαλύτερη ευχαρίστηση με αυτό που κάνω, κάτι που μου υπαγόρευε να συμμετέχω και συναισθηματικά.
    Εκεί εμφανίστηκε ο θυμός. Εκεί εμφανίστηκε η ασθένεια.
    Αλλά εκεί εμφανίστηκε και μια καινούργια πόρτα, κι ένα καινούργιο μονοπάτι.
    Τελικά τα μονοπάτια στη ζωή είναι αποφασιστικής σημασίας. Φαίνεται να βρισκόμαστε σε κοινούς χώρους αλλά ο καθένας κινείται στα δικά του μονοπάτια. Και αυτό δεν φαίνεται πάντα. Διότι δεν εκδηλώνεται.
    Όταν βρέθηκα στο δικό μου αδιέξοδο και συνάντησα την πόρτα στα ενδότερα της προσωπικής ευθύνης και κυριότητας ήταν που εμφανίστηκε και η Πολεμική Τέχνη στη ζωή μου.
    Η Πολεμική Τέχνη αναγνωρίζει την σημασία της σχέσης του εαυτού με το σώμα και της σχέσης με τον άλλο, σε κάθε συνάντηση. Και πάνω σε αυτό το γεφύρι αναγνωρίζει την δημιουργική διαδικασία κάθε αντιπαράθεσης ή κάθε σύγκρουσης.
    Μέσα από την Πολεμική Τέχνη άρχισα να εστιάζω πάλι κάπου αλλού.
    Σε κάθε σοβαρό εμπόδιο, σε κάθε οριακό σημείο της ζωής μου, ανακάλυπτα το παιχνίδι του μυαλού εκ νέου, την δύναμη της συνήθειας, την νοοτροπία και το που εστιάζει. Αλλάζοντας φακό και ρυθμίζοντας την εστίαση, άλλοι το περιγράφουν με συχνότητες, ανακάλυπτα κάθε τέτοια, οριακή, φορά, μέσα από αδιέξοδα, έναν ολόκληρο καινούργιο κόσμο. Κάνε καινούργιος κόσμος φέρνει καινούργια περιθώρια χαράς και δημιουργίας.
    Κάθε καινούργιος κόσμος έχει τον δικό του χάρτη. Κάποια στιγμή όμως συνηθίζει και προσαρμόζεται το μάτι, η ματιά, και βλέπει χωρίς υπολογισμούς την πραγματικότητα διαφορετικά.
    Αυτό μου το πρόσφεραν οι 'μετακομίσεις' που γνώρισα παιδί, το "εξωτερικό", το "πανεπιστήμιο" και η αναπάντεχη μετατόπιση ενδιαφέροντος από τις σκέψεις στις αισθήσεις και στο σώμα μέσω της "πολεμικής τέχνης".
    Το όμορφο με την πολεμική τέχνη ήταν για μένα η εξέλιξη στην αμεσότητα, η μείωση των περιοριστικών παραμέτρων, όπως ψευδαισθήσεις και αυταπάτες, εικασίες, θεωρίες, γνώμες, απόψεις. Γιατί όλα παίζουν live όπως λέμε σήμερα, ζωντανά, όταν το μέσο είναι το σώμα και όχι οι σκέψεις που μπορούν να σε οδηγούν εύκολα μακρυά από την πραγματικότητα.
    Εκεί ήρθα εγώ πάλι σε επαφή με τον εαυτό μου.
    Ανακάλυψα πως ο Τόπος της μάθησης και των ανακαλύψεων είναι ανεξάρτητος από ευνοϊκές ή ιδανικές συνθήκες. Ουσιαστικά ο πραγματικός τόπος μάθησης και εξέλιξης εκμεταλλεύεται ειδικά τις αντιξοότητες, ενώ βρίσκεται παντα παντού, εκεί όπου βρίσκομαι εγώ. Ή εγώ κι άλλος ένας. Αλλά και μόνος μου όταν είμαι μπορώ να μαθαίνω ανακαλύπτοντας καινούργια πράγματα για την φύση του ανθρώπου και την φύση των συγκρούσεων μέσα από την γνώση της φύσης μου και μέσα από τις συγκρούσεις κάθε τύπου που συναντώ.
    Οι εξωτερικές συγκρούσεις συχνά συσχετίζονται με εσωτερικευμένες συνήθειες, απόψεις, πεποιθήσεις που έχουν υιοθετηθεί μέσα από την επανάληψη. Είναι μια διαδικασία που μοιάζει πολύ με τα κομπιούτερ και τον προγραμματισμό που σπούδασα στο εξωτερικό, στη Δρέσδη και στο Βερολίνο. Όταν αλλάζει ο προγραμματισμός αλλάζει η επαφή, η επικοινωνία, η σύνδεση, η σχέση με τον άλλο και όταν αλλάζουν οι σχέσεις που μας συνδέουν με άλλους αλλάζει όλη η ζωή. Στον άνθρωπο ο κύριος προγραμματισμός είναι η επανάληψη, η καθημερινότητα, συνήθεια. Οποίες κι αν είναι οι αρχικές συνθήκες ο προγραμματισμός μπορεί να οδηγήσει σε στοχευμένα αποτελέσματα.
    Για μένα ήταν ξαφνικά σαν να έχω βρει τον μίτο της Αριάδνης και την Αριάδνη μέσα μου. Και άρχισα από ενθουσιασμό να παίρνω σβάρνα και άλλους εντυπωσιακούς μύθους.
    Ολόκληρη η ζωή μου άρχισε να εκδηλώνει πλέον μια μυθαγωγική-μυσταγωγική σχέση με κάτι πολύ βαθύ μέσα μου. Με αυτόν τον τρόπο άρχισε να ελευθερώνεται ένα άγνωστο αλλά πολύ οικείο κομμάτι μου και να εκδηλώνεται. Αντιξοότητες, συγκρούσεις, διαφορές άλλαξαν χαρακτήρα. Βασικά άλλαξαν πρόσημο.
    Πως το είπε ο Δάσκαλος; Δεν υπάρχει αϊκίντο. Αϊκίντο είσαι εσύ.

    7 min
  • Ανθρωπόκαινο, η εποχή ανάπτυξης της Ανθρώπινης Νοημοσύνης
    Όταν έρθει η εποχή που κάθε ρουτίνα θα εκτελείται από ρομπότ, όπου την οργάνωση και τον συντονισμό από τις πιο σύνθετες ρουτίνες θα τις αναλαμβάνει η ΤΝ, όταν θα ζητάμε συμβουλές και βοήθεια από εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης όπως το ChatGPT, με αβέβαια ή ανεξέλεγκτα αποτέλεσματα, η επιστροφή στις κλασική παιδεία, και στις σταθερές αξίες ίσως να μοιάζει η καλύτερη λύση για ό,τι θα έχει απομείνει να κάνει ο ίδιος ο άνθρωπος. Αυτό θα ανοίξει πιθανότατα τον ενδιαφέρον για μια εξαντλητική έρευνα και ανάπτυξη της Ανθρώπινης Νοημοσύνης. Είναι πολύ πιθανό μάλιστα κάποιος έξυπνος επιστήμονας να δώσει στην επιστήμη αυτή το όνομα anthropo-intelligence (ανθρώπινη νοημοσύνη) κατά το anthropocene (ανθρωπόκαινο) που περιγράφει από πολλούς την καινούργια γεωλογική εποχή που διανύουμε όπου ο άνθρωπος είναι ο σημαντικότερος συντελεστής επιρροής και διαμόρφωσης του περιβάλλοντος.
    Και ίσως κάποιος να το σημειώσει με τα αρχικά Α°Ι ή ΑΙ° εφιστώντας για πρώτη φορά στην ιστορία της γνωστής μας ανθρωπότητας την προσοχή στο καίριο σημείο της μέχρι τώρα παρανόησης πως το μέσο -τα εργαλεία, η τεχνολογία- δεν είναι το μήνυμα, δεν είναι η κινητήριος δύναμη. 
    The medium is not the message.
    Και φυσικά δεν είναι ο σκοπός της ανθρώπινης ύπαρξης. Ούτε η επιβίωση είναι αυτοσκοπός. 
    Η εξέλιξη του του ανθρώπου ως συνειδητού όντως συντελείται μέσα από διαδικασίες συνειδητότητας ή αυτογνωσίας όπως λέμε, ο άνθρωπος τελικά αυτοδημιουργείται ή αυτοποιείται όπως θα μπορούσαμε να προσθέσουμε. Αυτοποιείται όταν φτάνει στα όριά του χωρίς να έχει πετύχει τον σκοπό του. Τότε κάτι μέσα του αναβαθμίζεται για να μπορέσει να προχωρήσει. Όνειρα, επιθυμίες, ένα όραμα, μια αποστολή είναι σε θέση να καθορίσουν την εξέλιξη του ανθρώπου.
    4 min
  • Η Αλήθεια είναι η Οδός του Μαρτυρίου αλλά απελευθερώνει
    Κάποιος που αγνοεί όλες τις πτυχές του εαυτού του, όμορφες και άσχημες, ευχάριστες και δυσάρεστες, και προσπαθεί απλά να φέρεται όπως τον έπεισαν πως πρέπει να φέρεται, να έχει ενοχές και τύψεις και να απορρίπτει τον εαυτό του όταν ξεφεύγει από το κλουβί των ψυχαναγκασμών του δεν μπορεί να θεωρηθεί καλό άτομο. Δεν είναι καλό το άτομο γιατί δεν έχει προσβαση στο κέντρο του. Το κέντρο του είναι ένα δαιμόνιο κλεισμένο σε ένα κλουβί. Αυτή είναι η θέση του. Γιαυτό έχει την ανάγκη να βάζει και τους άλλους σε αυτή τη θέση, στο κλουβί των αναντίρρητων πεποιθήσεών του. Περήφανος όταν βάζει κάποιον "στη θέση του". Απειλείται από κάθε διαφορετική άποψη γιατί είναι σκλάβος ενός συστήματος αξιών που υπηρετεί. Ζει από πάντα σε ένα κόσμο αναποδογυρισμένων αξιών και αρχών. Όπου το ανθρώπινο πνεύμα το ομοούσιο του Αγίου Πνεύματος υποτάσσεται σε "αξίες και αρχές" που δεν έχουν σχέση με την χαρά ή την ευτυχία του ανθρώπου. Ο άνθρωπος εκτελεί κατά παραγγελία της εντολές του κυρίου με το μαστίγιο και τον κουβά με τις λιχουδιές ή την ανακυκλωμένη τροφή. Δεν έχει μάθει να ακούει το σώμα, τη καρδιά, και το νου του γνωρίζοντας πως έχουν κάτι σημαντικό να πουν. Αγνοεί την ιερότητα της φύσης και πως είναι κι αυτός ιερό μέρος της φύσης. Έχει μια διαταραγμένη σχέση με την φύση, την αλήθεια, με τον αυθεντικό εαυτό του και την πραγματικότητα. Ό,τι του έμαθαν είναι σημαντικότερο από αυτό που είναι πραγματικό. Τα πάντα πρέπει να είναι κανονικά, κανονισμένα να υπακούν σε αυτό που έμαθε αυθαίρετα, άκριτα, ουσιαστικά με την βία. Έμαθε πως αυτό που γνώρισε λέγεται αγάπη, ενώ η πρωταρχική αλήθεια, η χαρά, ο αυθορμητισμός της αυθεντικότητας είναι σαχλά πράγματα που οδηγούν στη καταστροφή. Γιαυτό η αυθεντικότητα πρέπει να τιμωρείται με σοκ και πόνο. Ξανά και ξανά. Ένας τέτοιος άνθρωπος μαθαίνει να είναι καθωσπρέπει αλλά αυτό δεν τον κάνει καλό άνθρωπο. Ίσα ίσα τον κάνει έναν άνθρωπο που πρέπει (ψυχ)αναγκαστικά να βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Με αποτέλεσμα οι καθωσπρέπει να μην είναι ποτέ ευτυχισμένοι αλλά ικανοποιημένοι και να μην αφήνουν κανέναν γύρω τους να πάει να ακολουθείσει την χαρά και την ευτυχία του. Είναι ανήσυχος στον δημιουργικό και πειραματικό τόπο της χαράς και την ευτυχίας του. Ή κοντά στην πηγή της ευτυχίας. Ουσιαστικά είναι δυστυχισμένοι οι καθωσπρέπει άνθρωποι που ζουν μόνο χάρη στα ναρκωτικά τους. Ουσίες, όπως το πολύ ή αλόγιστο φαΐ, ή ενέργειες, όπως η πολύ ή αλόγιστη δουλειά χωρίς χαρά, που απλά δεν σε αφήνουν να αισθανθείς τον πόνο και την φθορά από την έλλειψη του οξυγόνου που χρειάζεσαι πραγματικά. Έχοντας συνηθίσει στην στέρηση του οξυγόνου στον εαυτό τους, το επιβάλλουν και στους άλλους. Γιαυτο οι ασκήσεις αναπνοής είναι η μεγαλύτερη ανακάλυψη κι επανάσταση στη ζωή ενός κανονικού ανθρώπου.
    Όποιος και ό,τι κινείται πραγματικά προς την χαρά ή την ευτυχία και το οξυγόνο είναι ύποπτοι ή ηδη παραβάτες. Όπου εστιάζει ο νους αυτό παραγγέλνει. Είτε το βρίσκει έτοιμο από άλλους συμμορφωμένους, είτε το ερμηνεύει, το σχεδιάζει και το δημιουργεί. Σε ακραία εκπαίδευση στη στέρηση το παρανοεί. Αυτές είναι οι μακροχρόνιες καταστάσεις της πνευματικής αξαθλίωσης.
    Άλλο πράγμα είναι να μιλάμε ωραία για ωραία πράγματα. Όμως στην πράξη για τους καθωσπρέπει, κανονικούς ανθρώπους τα πράγματα πρέπει να είναι στριμωγμένα ή κάπως ανήθικα.
    Τους αρέσει να σκέφτονται ή να λένε 'τι ωραία θα τανε να ...'. Χωρίς όμως να μάθουν και να κάνουν αυτό που χρειάζεται στην πραγματικότητα για να το δημιουργήσουν.
    Η αλήθεια είναι μια όμορφη σκέψη, μια πανέμορφη σοφή ιδέα αλλά η άσκηση στην αλήθεια συνιστά την προσωπική "via dolorosa", την Οδό του Προσωπικού Μαρτυρίου. Διότι με το που ξεκινάς την ειλικρίνεια έχεις να κάνεις γύρω σου με ανθρώπους που έμαθαν να φοβούνται την αλήθεια, να αμφισβητούν την κρυφή αρμονία της πραγματικότητας. Έμαθαν να νιώθουν ασφαλείς όταν είναι τα πράγματα στη θέση τους. Ο εαυτός τους στη θέση του και ο άλλος στη θέση του πάνω σε τοποθεσίες που δεν χαρτογράφησαν ποτέ οι ίδιοι. Δεν σε ακούνε πραγματικά γιατί η αλήθεια είναι το δίκαιο του καθενός
    8 min
  • Η Πορεία της Ζωής, το Πέρασμα του Πάσχα και η Ανάσταση του Ανθρώπου
    Σκέφτηκες ποτέ, όπως όλο και πιο συχνά διαβάζουμε σε άρθρα επιστημονικά, από ανθρώπους που δεν βασίζονται μόνο στο τι νιώθουν υποκειμενικά αλλά και σε πειράματα γύρω από το πως δημιουργείται αυτό που νιώθουμε, από τι εξαρτάται, από τι επηρεάζεται, πως αλλάζει, πως όλο αυτό που ζούμε θα μπορούσε να είναι απλά ένα έργο επί σκηνής. Μια δικιά μας παραγωγή. Ένα εργαστήρι παραγωγής πραγματικότητας. Οι επιστήμονες το ονομάζουν προσομοίωση πραγματικότητας. Εμείς καμιά φορά λέμε, 'καλά, δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό!' Ίσως είναι ένα κοσμικό video game. A make believe. Truman show.
    Όπως και να χει το νευρικό μας σύστημα παίρνει από κάπου ερεθίσματα και τα κατασκευάζει όλα. Ξέρουμε πολύ καλά εν τω μεταξύ πως είναι ο εγκέφαλος που ερμηνεύει τα πάντα και παράγει ουσίες, ανάλογα με την εκπαίδευσή του, και έτσι βιώνουμε αυτό που πιστεύουμε.
    Οπότε σκέφτηκα, τα τελευταία χρόνια που βρήκα λίγο περισσότερο χρόνο, δημιουργικά το εξής: Μπορούμε να μπούμε στον κώδικα της προσομοίωσης αυτής και να αναλάβουμε να διορθώσουμε τις ρουτίνες ζωής, το αφήγημα, από δράμα και τραγωδία σε ευκαιρία, επιλογή και παιχνίδι;
    Μπορούμε;
    Που είναι η κονσόλα (ανα)προγραμματισμού;
    Σε κάποιους κρυφούς server;
    Ξέρεις τι ανακάλυψα; Δεν θα το πιστέψεις. Κρύβεται, και αυτό, σε κοινή θ.έ.α. Ο καθένας μας έχει πρόσβαση σε μια κονσόλα προγραμματισμού του κόσμου. Είναι ο εαυτός μας. Είναι σαν τη Βικιπαίδεια. Όλοι μαζί μαζεύουμε και γράφουμε το περιεχόμενο.
    Μερικές από τις τεχνικές προγραμματισμού τις έχουμε κάνει θρησκεία, τελετουργικά, ιστορίες ιερές που τις περνάμε από γενιά σε γενιά για όποιον καταφέρει να καταλάβει.
    Πχ. Πάσχα και Χριστούγεννα. Είναι οι δυο θεμελιώδεις μαγικές τεχνικές (ανά)προγραμματισμού της πραγματικότητας και μεταμόρφωσης του κόσμου.
    Η λέξη Πάσχα, στα εβραϊκά σημαίνει Πέρασμα.
    Στην περίπτωση των Εβραίων αντιπροσωπεύει τη διάβαση της Ερυθράς Θάλασσας, δηλαδή το Πέρασμα από τη σκλαβιά στην ελευθερία.
    Για τους Χριστιανούς την Ανάσταση του Χριστού, δηλαδή το Πέρασμα από τον θάνατο στην αιώνια ζωή.
    Γι' αυτό και φέτος το Πάσχα εύχομαι να ενθαρρύνουμε τους εαυτούς μας και να κάνουμε το πρώτο ή ένα ακόμα συνειδητό ΒΗΜΑ στο Πέρασμα.
    Κάθε Βήμα που μιλάει στις καρδιές των ανθρώπων προέρχεται από μια ανθρώπινη καρδιά. Μυαλά υπάρχουν πολλά. Γιατί το μυαλό είναι για να υπολογίζει την ατομική πορεία του καθενός. Με την καρδιά όμως συμμετέχει το άτομο στην παρέα, στην φιλία, στην συντροφιά, στην οικογένεια, στην ανθρωπότητα.
    Τα Βήματα του Περάσματος λοιπόν δεν είναι να ζωγραφίζουμε πρόσωπα και να ντύνουμε τους εαυτούς μας με τα "καλά" μας και τους "καλούς" τους τρόπους σύμφωνα με κάποιο πρωτόκολλο. Δεν είναι να φερόμαστε με κάποιον συγκεκριμένο τρόπο, ενώ δεν ξέρουμε τι μας γίνεται. Και να ευχόμαστε δυο τρεις φορές το χρόνο να πάνε όλα καλά. Το ζητούμενο δεν είναι να ΑΡΕΣΟΥΜΕ στην τρομερή Δύναμη που τα εμπνέει όλα, τα δημιουργεί όλα και τα διατηρεί στη ζωή μέχρι να κάνουν τον κύκλο τους.
    Κάθε Βήμα για το Πέρασμα σε κάτι καλύτερο είναι βήμα πορείας. Θα ακολουθήσει κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο. Θέλει όμως να ξέρεις που πηγαίνεις και που πατάς.
    Ανακάλυψα, ψάχνοντας το δρόμο μου αφού χάθηκα, πως η κατεύθυνση χρειάζεται καθοδήγηση μέσα από τους αστερισμούς γιατί με τις ταμπέλες το ανθρώπινο μυαλό μαθαίνει να ακολουθεί τυφλά και δεν βρίσκει το δρόμο του. Τον σωστό τον δρόμο τον βρίσκεις και τον χάνεις ξανά και ξανά μέχρι να φτάσεις. Για παράδειγμα, δοκιμάσαμε τη ταμπέλα Θεός, και είπαμε να πάμε προς το Θεό. Όμως ποιός βγήκε στο πηγαιμό για τον Θεό, κι ολοκλήρωσε το Ταξίδι με τις ταμπέλες.
    Ανακάλυψα πως καλύτερα είναι να ψάξεις τον Εαυτό. Και το πρώτο Βήμα είναι να βγεις από κάπου για να μπεις στο πηγαιμό για τον Εαυτό. Το κάθε Βήμα είναι χορευτικό. Κάτι πρέπει να αλλάξει, να γίνει διαφορετικά και να παραμείνει διαφορετικό σε όλη την πορεία, για να ολοκληρωθεί το Ταξίδι.
    Ο Εαυτός λοιπόν είναι κάτι που όσο το πλησιάζεις, νιώθεις όλο και πιο οικεία. Πως το βρίσκεις το οικείο; Είναι ένα Βήμα προς την Αλήθεια σου. Προς τη μέγιστη δυνατή Αλήθεια...
    8 min
  • Τόπος και Τοπίο στην Παντοπία
    Το Τοπίο είναι μια μονάδα οικοσυστήματος που βασίζεται στη βιο-κοινωνικο-πνευματική ποικιλομορφία, όπου ο καθένας μπορεί να ανθίσει στο δικό του χρόνο, ρυθμό και χώρο.
    Ο χρόνος είναι οραματισμός
    Ο χρόνος είναι το κλειδί που ανοίγει τη πύλη προς τις υψηλότερες διαστάσεις που μας παρέχει το σύμπαν για να αναπτυχθούμε. Κλειδώνει ο χώρος της συνειδητότητας όταν διαρκώς τον μετράμε, όπως και τα πάντα, συγκρίνοντάς τον με απόλυτες αντικειμενικές μονάδες. Τότε τα πάντα περιορίζονται σε κύβους όπως περιορίζονται τα αντικείμενα για να χωράνε σε συσκευασία, σε ράφια, σε αποθήκες, σε θέσεις, σε θρανία.
    Η Παντοπία έχει κυρίως να κάνει με την Ηγεσία σε κάθε Τόπο
    Η Ηγεσία σε έναν Τόπο δεν έχει να κάνει με το να είσαι επικεφαλής ή να κάθεσαι στην κορυφή ενός τραπεζιού. Αλλά με το να φωτίζεις το δρόμο για τους άλλους, να δείχνεις καλοσύνη, δύναμη και σοφία τόσο στις καλές όσο και στις δύσκολες στιγμές των διαδικασιών του Οράματος του Χρόνου. Οι Ηγέτες ενός Τόπου είναι σαν καπετάνιοι ενός πλοίου, οι οποίοι κατευθύνουν όχι με στρατιωτική πειθαρχία και διαταγές αλλά κρατώντας ένα τιμόνι με ήρεμο και σταθερό χέρι εξασφαλίζοντας ότι όλοι αισθάνονται ότι τους βλέπουν, τους ακούνε και τους εκτιμούν. Τους αντιλαμβάνονται, τους κατανοούν και τους υπολογίζουν. Φαντάσου την Ηγεσία ενός Τόπου σαν έναν κήπο. Σε αυτόν τον κήπο ένας Ηγέτης είναι κάποιος που περιποιείται κάθε φυτό ή άτομο με φροντίδα, κατανοώντας ότι το καθένα έχει τις μοναδικές του ανάγκες για να ευδοκιμήσει. Ξέρει πότε πρέπει να προσφέρει υποστήριξη σε ένα νεαρό δεντράκι και πότε να το αφήσει να σταθεί στο κορμό του και στις ρίζες του επιτρέποντάς του ανεξαρτησία στην ανάπτυξη. Αυτό το είδος ηγεσίας δεν καλλιεργεί απλώς έναν κήπο με τον αγγλικό, γαλλικό ή ιαπωνικό πολιτισμικό τρόπο. Πρόκειται για την καλλιέργεια ενός ακμαίου οικοσυστήματος, ενός Παντοπικού Τοπίου, όπου όλοι βρίσκουν και παρέχουν τροφή και συνθήκες για να μεγαλώνουν, όντας παρών, σε επαφή και συντονισμό με ένα ζωντανό περιβάλλον που επικοινωνεί με άλλα Τοπία.
    Η Ηγεσία σε ένα Τόπο έχει επίσης να κάνει με διδασκαλία
    Διδασκαλία είναι η επίδειξη ότι κάτι είναι δυνατό. Το να μαθαίνεις είναι να το κάνεις εφικτό για τον εαυτό σου.
    5 min

About Pantopia

From the publisher's feed

Σήμερα, βιώνουμε μια βαθιά κρίση προτύπων, καθώς ό,τι πηγάζει από τη σύγχρονη κοινωνία τείνει να αναπαράγει τα υπάρχοντα αδιέξοδα. Ο άνθρωπος του 21ου αιώνα βρίσκεται σε μια παράδοξη κατάσταση: διαθέτει έναν βιολογικό εγκέφαλο διαμορφωμένο στη Λίθινη Εποχή, λειτουργεί μέσα από θεσμούς που θυμίζουν Μεσαίωνα και χρησιμοποιεί τεχνολογίες του μέλλοντος. Αυτή η ασυμβατότητα δημιουργεί μια κρίση ταυτότητας, καθιστώντας το άτομο αδύναμο και ευάλωτο στις εικόνες μάχης και κυνηγιού που το κατακλύζουν.