Pantopia

Σήμερα σε μια συζήτηση μου λέει ο φίλος μου σχετικά:

- Αυτοί που φρενάρουν κάθε αντίδραση έχουν ως κίνητρο το χρήμα ή την εξουσία, με οποιονδήποτε τρόπο.

Δεύτερον το σύστημα όλο είναι στελεχομένο από τέτοιους.

Και τρίτον λειτουργούν με την λογική, ο σώζων εαυτόν σωθείτω, και να ζήσω εγώ και ας πεθάνουν όλοι οι άλλοι.

Όπως βλέπεις έχουν αρχίσει και ανοίγουν κάποια στόματα της διανόησης του τόπου, το θέμα όμως είναι ότι το σύστημα έχει θάψει ό,τι σπουδαίο και ικανό υπήρχε και έχει μπαζώσει με σκουπίδια τα μυαλά του κόσμου.

Το πρώτο μέσα από την "παιδεία" και το δεύτερο μέσω της τηλεόρασης και των social media...

Δεν αφήνουν να πέσει κάτω ούτε σπυρί να ανθίσει...

Δεν πειράζει. Ίσα ίσα που αυτό ενεργοποιεί την μέγιστη όλων των δυνάμεων στο σύμπαν, την περίφημη Ανάγκη, η οποία και θεούς και δαίμονες πείθει. Η Ανάγκη λοιπόν θα οδηγήσει την ψυχοσύνθεση των ανθρώπων, με τον τρόπο που λειτουργεί η χιονοστιβάδα ή η πυρίτιδα ή η αλυσιδωτή αντίδραση.

Κάθε άνθρωπος όπως καταλαβαίνεις, είμαι σίγουρος, γενικά, μαστορικά, δεν μπορεί να διορθώσει σε χρόνους εντυπωσιασμού κάτι που δεν γνωρίζει, κάτι που δεν έμαθε με κάποιον τρόπο. Ευτυχώς η κοινωνική επιτυχία βασίζεται σε ρουτίνες, σε αυτοματισμούς και σε μηχανισμούς που κινούνται γρήγορα, πιο γρήγορα από τον ανταγωνισμό. Αυτό κάνει να προχωρούν ή να προοδεύουν, όπως θέλουν να πιστεύουν οι ίδιοι, άνθρωποι ενός συγκεκριμένου τύπου. 'Εύστροφοι', 'ταχύνοες', αδίστακτοι, ανήσυχοι, ταχύρυθμοι και γενικά 'ανήθικοι' ως προς τις αξίες της "πλέμπας". Αυτός ο τύπος ανθρώπου αγνοεί ή αρνείται ή απορρίπτει το συναίσθημα εξ ολοκλήρου. Σωστά; Έλα μου όμως που το συναίσθημα πέρα από το petit bourgeois, και το petit peuple, πέρα από τον συναισθηματισμό των λαϊκών ασμάτων και του ρεμπέτικου είναι και η γλώσσα του σώματος. Και του ασυνείδητου. Και πίσω από τα προγράμματα ελέγχου και επιβίωσης της βασικής ανθρώπινης, βιολογικής μορφής -προκαταλήψεις, δόγματα, εικασίες, ιδεαλισμοί, ιδεολογίες, ιδεοληψίες, για ευχάριστες ή δυσάρεστες ψευδαισθήσεις κι αυταπάτες...-, βρίσκεται το σύμπαν. Ένθεν της ύλης, μέσα στα πλαίσια της αντίληψης των βασικών αισθήσεων, μέσα σε οποιοδήποτε γνωστικό πλαίσιο ή στα κουτάκια που λέει ο λαός αυτό δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό. Όμως η ήρεμη, απελευθερωμένη από τον εγωισμό και τα πάθη αντίληψη αγγίζει τη κβαντική. Κι ο άνθρωπος είναι κατασκευασμένος από μια ενέργεια που ρέει διαρκώς μέσα του και τον κρατάει στη ζωή. Κυλάει μέσα του αυτό που παλιά το ονομάζαμε θείο, θεϊκό, ουράνιο. Τα πάντα, το σύμπαν αυτορυθμίζεται από αυτή την ενιαία αρχή. Οπότε και όλα τα πράγματα με ρυθμούς που δεν αντιλαμβανόμαστε εύκολα εμείς οι παγιδευμένοι στα κουτάκια και τα γρανάζια του νου. Κατέληξα πως η πραγματικότητα αυτοποιείται για την ύπαρξη ζωής και για την εξέλιξη. Κι ο άνθρωπος μπορεί πλέον να εισέλθει σε αυτή τη διάσταση, μέσα από ουσιαστική Αυτογνωσία ενεργοποιείται και η πέραν του δράματος και της τραγωδίας ευεργετική Αυτοποίηση. Όλες οι στατιστικές και τα δεδομένα, τα σενάρια τρόμου χάνουν την δύναμή τους μπροστά στο αδιανόητο και το άγνωστο που κρατάει το σύμπαν ζωντανό δισεκατομμύρια χρόνια πριν από τον ελάχιστο άνθρωπο που λέει "L'État, c'est moi!".

Ο βίαιος άνθρωπος, ο αχόρταγος, ο λαίμαργος, ο εθισμένος, ο άνθρωπος υπό οποιαδήποτε πίεση, υπό αυξανόμενο στρες, ή απλά ο κάθε άνθρωπος στο τέλος της ημέρας έχει την τάση να κατευθύνεται προς τον _"πραγματικό του Βορρά"_. Αποκαλύπτοντας την πραγματική του ταυτότητα. Και κατά συνέπειαν τον πραγματικό του ρόλο στο κοσμικό _θέατρο των επιχειρήσεων_.

Ας πάρουμε για παράδειγμα την ιστορία. Μια ομάδα ειδικών δυνάμεων, ή Ελλήνων μέσα στον Δούρειο Ίππο, που επιχειρεί πίσω από τις γραμμές του εχθρού, αν εντοπιστούν, προσπαθούν να επιστρέψουν στην βάση τους, προσπαθούν να δραπετεύσουν και να αποφύγουν τις εχθρικές γραμμές, τα εχθρικά πυρά.

Ο φανατικός από την άλλη συμπεριφέρεται όπως σε κάθε διεστραμμένη εκδοχή θρησκείας. Είναι προσκολλημένος στον αυταρχικό του Θεό, που ανταμοίβει τους απόλυτα αφοσιωμένους υποτακτικούς του, ενώ τιμωρεί την ανυποταξία.

Ο _πραγματικός Βορράς_ του είναι να γίνει μάρτυρας, και να πάει στη πραγματική του _Πατρίδα_, στον Παράδεισο της Αδιαλλαξίας, στον _Κήπο του Θεού_ του.

Δεν είναι όμως αυτό που κάνει ο πληρωμένος εντολοδόχος. Ο πραγματικός του Βορράς είναι πάνω στη Γη και ο καθένας, όταν τα βρίσκει σκούρα, κατευθύνεται στους εντολείς του για προστασία...

Αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται να μπορούνε να διακρίνουμε.

Ο λόγος που όπως ο καθένας έχεις ένα σχέδιο και όταν βγαίνεις στη πραγματικότητα τρως τα μούτρα σου είναι ο λόγος που υποφέρεις. Ο λόγος που υποφέρεις είναι πως κάνεις σχέδια για το μέλλον, βάζεις κάποιο στόχο, έχεις κάποιο όνειρο ή επιθυμία αλλά στη πραγματικότητα δεν σου βγαίνουν τα βήματα, και νιώθεις πως τρως τα μούτρα σου. Όπως αυτός που πέφτει κάτω. Αλλά όχι απλά αυτός που πέφτει κάτω αλλά αυτός που πέφτει και δεν το περιμένει, δεν είδε το εμπόδιο. Αλλά ούτε έχει εκπαιδευτεί, από τη στιγμή που σκοντάφτει μέχρι τη στιγμή που θα πέσει, να ξέρει να πέφτει. Οι καλύτερα εκπαιδευμένοι άνθρωποι, μοτοσικλετιστές ή κασκαντέρ ή Πολεμιστές με τη φόρα που πέφτουν με αυτή στέκονται πάλι στα πόδια τους. Ο λόγος που σκοντάφτεις όπως κάθε άνθρωπος κάποια στιγμή, πέφτεις και χτυπάς άσχημα και βγάζεις άσχημα συμπεράσματα για τη ζωή είναι ... πολύ απλά ο εγωισμός σου.

Τι είναι εγωισμός;

Είναι κακό πράγμα ο εγωισμός;

Όχι απαραίτητα.

Αρχικά ο εγωισμός είναι μέρος της υγείας του ανθρώπου, είναι συνέπεια της μόρφωσης, απαραίτητος για να στηριχθεί η κοινωνικοποίηση, πριν στενέψουν τα περιθώρια ανάπτυξης και εξέλιξης υπό την επήρειά του. Κάποια στιγμή γίνεται μικρός, στενός και καταλήγει άχρηστος, όπως άχρηστο είναι το καλούπι όταν κρυώσει το μέταλλο. Τι είναι όμως ο εγωισμός;

Ο εγωισμός είναι η ταύτιση της φυσιολογικής λειτουργίας της ανάπτυξης της προσωπικότητας με προδιαγραφές. Οι προδιαγραφές είναι το 'κείμενο' του εγώ. Κάθε 'εσύ είσαι...', και 'εμείς είμαστε...' στη παιδική ηλικία, όπως και κάθε αποκωδικοποίηση κάθε ενέργειας από τα μέλη της οικογένειας, με κυρίαρχες τις συμπεριφορές και αντιδράσεις της μητέρας, κατ'επέκταση του πατέρα αλλά και του στενότερου περιβάλλοντος καταγράφονται από το νου. Ο νους έχει διάφορες λειτουργίες που αναπτύσσονται ανάλογα με τις εμπειρίες και το περιβάλλον. Μια είναι η μνήμη, μια είναι η φαντασία και η τρίτη θεμελιώδης είναι να αναγνωρίζει το μοτίβο συμπεριφοράς που παράγει κάθε συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Ιδιαίτερα αυτό που επαναλαμβάνεται. Ο νους, στο επόμενο στάδιο, αντιγράφει το μοτίβο και το αναπαράγει σαν παιχνίδι όταν θέλει να έχει το αποτέλεσμα. Σταδιακά αυτά τα οικεία μοτίβα συμπεριφοράς γίνονται προσδιορισμοί, έννοιες, ποιότητες που ιδιοποιούνται και μετατρέπονται στο 'μανιφέστο του εγώ είμαι'. Ο μικρός δόκιμος άνθρωπος ταυτίζεται με αυτούς τους αυτοπροσδιορισμούς για να τον αναγνωρίζει το περιβάλλον του, και να του παρέχει προστασία και φροντίδα, φυσική και συναισθηματική. Έχει σκοπό την διευκόλυνση της βασικής εκπαίδευσής του, της επιβίωσης και του καθήκοντος. Λόγω του φόβου της επιβίωσης και του χρέους του καθήκοντος που διαμορφώνουν κάθε κοινωνία. Αυτοί οι κώδικες και τα πρωτόκολλα συμπεριφοράς και αναγνώρισης φίλου/εχθρού που εξασφαλίζουν τις βασικές παροχές γίνονται στρατηγική και σύστημα επέκτασης των ορίων του περιβάλλοντος. Εκεί και τότε όμως αρχίζει πολλές φορές η απογοήτευση. Αυτός που έχει ρυθμιστεί, ασυναίσθητα, να πετυχαίνει αυτό που θέλει ή που έχει ανάγκη με κάποια στερεότυπη συμπεριφορά, θα αναπαράγει ασυναίσθητα αυτή τη συμπεριφορά σε κάθε νέο περιβάλλον. Είναι μεγάλο το σοκ όταν πηγαίνεις για παράδειγμα στο εξωτερικό, όπου αλλάζει η γλώσσα και η νοοτροπία που παράγει η γλώσσα, όπως και οι καιρικές συνθήκες, και δεν σου βγαίνουν τα θέλω σου, δεν καλύπτονται οι ανάγκες σου, με τον τρόπο του σπιτιού ή της γειτονιάς σου ή της κλίκας σου. Η εμπειρία αυτή βγάζει στον καθένα μια διαφορετική αντίδραση. Μερικές φορές νομίζουμε ότι το να είσαι κάτι, κάποιος σπουδαίος, σου παρέχει το προνόμιο, να μην δέχεσαι κριτική. Να επιδεικνύεις την ταυτότητα και να περνάς παντού. Γιατί δεν μπορείς να τα βγάλεις πέρα με την κριτική. Δεν μπορείς να προσαρμοστείς έξω από το "κείμενο του εγώ" σου. Αυτό είναι το πρόβλημα του εγωισμού, της ταύτισης με το 'μανιφέστο του εγώ είμαι'. Η λειτουργία του ήταν για να εξελιχθεί το στάδιο του να είσαι κλεισμένος στο σπίτι σου ή στον εαυτό σου και να σου παρέχονται όλα ή να στερείσαι ό,τι στερείται η οικογένεια. Η συνέπεια ενός παγιωμένου "εγώ"...

Με δύο λόγια όλα είναι ανάποδα από ότι μάθαμε να νομίζουμε. Ξεκινώντας με το ότι μάθαμε να νομίζουμε, ενώ εμείς νομίζουμε πως μαθαίνουμε την αλήθεια. Στην πραγματικότητα μαθαίνουμε να νομίζουμε. Απόδειξη πως νομίζουμε πως πρέπει να δείξουμε στους άλλους ποια είναι η αλήθεια, και έτσι συμμετέχουμε ενεργά στο να διαιωνίζεται το να νομίζουμε πως η αλήθεια είναι ουσιαστικό και διδάσκεται με τα λόγια.

Όλα είναι ανάποδα. Οι άνθρωποι που μπορούν κάνουν σε κάποιο βαθμό ό,τι θέλουν. Εμείς βλέπουμε τι κάνουν και νομίζουμε πως εάν κάνουμε ό,τι κάνουν θα αποκτήσουμε και μεις ό,τι έχουν... Βασικά την αύρα τους πιάνουμε.

Εμείς όμως δεν βλέπουμε την αύρα μας γιατί έχουμε κολλήσει να αποστηθίζουμε τι λένε και τι κάνουν κάποιοι που έχουν περισσότερο ανεπτυγμένη αύρα από μας.

Που οφείλεται η αύρα αυτή;

Σε αυτά που φοράνε;

Στα σχολεία που πήγαν;

Στα βιβλία που διάβασαν;

Στο αυτοκίνητο που οδηγούν;

Στα λεφτά που αναγράφονται στη φορολογική τους δήλωση;

Στη χώρα που μένουν;

Στο τι μπορεί να ψηφίζουν;

(Απορώ ποιοι από αυτούς, εάν και γιατί ψηφίζουν.)

Εγώ έχω καταλήξει πως είναι όλοι άνθρωποι που, στον ένα ή στον άλλο βαθμό, μαθαίνουν και βελτιώνουν μόνο τον εαυτό τους. Έχουν αποκτήσει την ανάγκη να αλλάζουν μόνο τον εαυτό τους όπως θέλουν.

Να η αντιστροφή.

Επειδή ο άνθρωπος ζει στην πραγματικότητα μέσα από την οποία εκδηλώνεται η ευθυγράμμιση και η απόκλιση ή διαστρέβλωση του εαυτού του σε σχέση με τον πραγματικό του Εαυτό.

Μια Αρετή υπάρχει, η Ειλικρίνεια. Μια Σχολή υπάρχει, η Εαυτογνωσία. Και μια Επιτυχία υπάρχει, η Εαυτοποίηση.

Πιστεύω δε πως ο επόμενος Παγκόσμιος Πόλεμος, που άρχισε με την δήλωση της Πανδημίας, που δεν γίνεται πλέον αντιληπτή διότι γεννιόμαστε σε αυτή, θα τελειώσει με την ανακάλυψη και την παρουσίαση της μεγαλύτερης βόμβας όλων των εποχών.

Της Εαυτομικής βόμβας.

Η οποία όμως αντί να καταστρέφει τον Κόσμο, θα δημιουργεί τον Άνθρωπο. Και μέσα από αυτόν την Παντοπία όλων όσοι εαυτοποιούνται.

Εαυτός είναι ο απώτερος σκοπός του Πολέμου. Να αναγκάσει τον Άνθρωπο να βρει την Πηγή της Δημιουργίας και της Καταστροφής.

Και όμως, η ζωή είναι σαν την αφηρημένη ιδέα της φύσης, της άγριας ζωής, της αρχαίας Ελλάδας, των προγόνων, των ηρώων, των αγίων, των προπαππούδων, das Vaterland.

Οι άνθρωποι ζουν, προφανώς, για να εξελίσσονται και προκρίνονται στα παραπάνω αθλήματα, στο τρίαθλο, στο δέκαθλο, στη Σαλαμίνα, στο Μαραθώνα, στις Θερμοπύλες...

Το σύστημα, και από τις δύο πλευρές, είναι οι άνθρωποι, που δεν θέλουν όμως να ζήσουν όπως ο Λεωνίδας, ο Περικλής, ο Σωκράτης, ο Επιμενίδης, ο Ηράκλειτος, ο Πυθαγόρας, ο Διογένης, ο Αλέξανδρος γιος του Φιλίππου, Ιωάννης Καποδίστριας, Κολοκοτρώνης, Καραϊσκάκης, Ιωάννης 'Μακρυγιάννης' Τριανταφύλλου, Σπύρος Λούης, Καριωτάκης, Καζαντζάκης, Θεοδωράκης, Χατζιδάκις, Βαμβακάρης, κλπ κλπ κλπ κλπ.

Το σύστημα και στις δύο πλευρές είναι φτιαγμένο λοιπόν από ανθρώπους για ανθρώπους που θέλουν να καταναλώνουν πολιτισμό, σοφία, αρετή, φώτιση, να τα διαχειρίζονται, να χρεώνουν το κοινό αλλά δεν θέλουν να τεντώνονται, να φωτίζονται και να καίγονται οι ίδιοι για να δημιουργούν τον ήχο και το φως για το ανθρώπινο μεγαλείο. Υπάρχει πληθώρα βιβλιογραφίας και μύθων για αυτό το φαινόμενο. Στην πραγματικότητα, αυτό είναι το δράμα της ανθρώπινης ζωής, ο σκόπιμος δρόμος στρωμένος με θυσίες προς το ΑΠΕ.

Κάθε άνθρωπος έχει δύο γονείς. Ο ένας γονιός σε διδάσκει ιδανικά, ο άλλος γονιός σε διδάσκει στρατηγική.

Χωρίς στόχους τα όνειρα θα παραμείνουν όνειρα, που με το καιρό σε οδηγούν στην απογοήτευση, ίσως στη πικρία, πιθανότατα στη παραίτηση. Χωρίς όραμα και αφοσίωση δεν πρόκειται να ξεκινήσεις κάτι που αξίζει ή θα σε κάνει περήφανο. Κάτι που θα φωτίσει και πολλούς γύρω σου. Χωρίς να αναγνωρίζεις τις αρχές που διέπουν κάθε πραγματικότητα και πραγματοποιούν ένα σκοπό ζωής για μια ζωή με ουσία και νόημα, και χωρίς την πειθαρχία να τις εφαρμόζεις δεν μπορείς ούτε να κινηθείς ούτε να κινήσεις τίποτα. Όμως χωρίς συνέπεια δεν πρόκειται να πηδήξεις την μάντρα. Η Μάντρα είναι η κάθε μάντρα των εσωτερικών σου φραγμών που δεν σου επιτρέπουν να δεις τι σου συμβαίνει και πως εσύ ή το δημιουργείς ή το υποστηρίζεις ή το ανέχεσαι. Με την άγνοια ή την αδιαφορία σου. Με τον θλιβερό τρόπο που βλέπεις τον εαυτό σου και την ζωή. Όταν όμως έχεις αποφασίσει να κάνεις αυτό που αγαπάς να κάνεις, καθημερινά, όσο πιο καλά μπορείς, αλλά προς θεού όχι τέλεια, και το προσφέρεις μόνο σε όσους το έχουν ανάγκη, το εκτιμούν και το αξιοποιούν, τότε μπορείς να κάνεις τα πράγματα διαφορετικά και καλύτερα. Έτσι πηδάς τη μάντρα της συνήθειας, της ρουτίνας των αβάσιμων πεποιθήσεων, όσες φορές χρειάζεται, για να φτάσεις στο προορισμό σου.

Αφήνοντας πίσω σου μια διαδρομή που εμπνέει αυτούς που ακολουθούν, πως μπορούν όλοι να επιλέξουν να κάνουν αυτό που αγαπούν και αυτό να προσφέρουν στη κοινωνία. Χωρίς σπατάλη ενέργειας και χωρίς να καταστρέφουν ούτε το περιβάλλον, ούτε τη ζωή κανενός.

Χθες πιάσαμε μια κουβέντα με την παρέα μου μετά το χορό. Αυτή η κουβέντα πρέπει να οδηγήσει κάπου, γιατί όλοι οι δρόμοι πρέπει να οδηγούν κάπου, αλλιώς κατασκευάζουν αδιέξοδα. Είναι το ίδιο με το να ζεις σε ένα λαβύρινθο. Όπου οι δρόμοι δεν σε πηγαίνουν πουθενά, μόνο σου παγιδεύουν το μυαλό, σου τραβούν την προσοχή με την ελπίδα, σου τρώνε την ενέργεια μέχρι να κουραστείς και να πιστέψεις πως όλα είναι μάταια στη ζωή. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη φρίκη από το να ζει κανείς σε ένα Πύργο, σε μια Βαβέλ, που χρησιμοποιεί ό,τι έκαναν οι προηγούμενοι σαν πέτρες, όπως ακριβώς κάνουν οι πολλοί γύρω τριγύρω. Όπου κάθε γενιά χτίζει τον δικό της όροφο με βάση τις εικασίες και τις πεποιθήσεις, προκαταλήψεις και δεισιδαιμονίες της προηγούμενης γενιάς. Όπου κανένας δεν γνωρίζει πια κανέναν προσωπικά που είναι πραγματικά ευτυχισμένος ή πάντα καλά μέσα σε αυτό τον λαβύρινθο. Αλλά δεν μπορεί να κάτσει στιγμή ήσυχος, μην και γκρεμιστεί το οικοδόμημα που χτίζει ολημερίς με την δουλειά του. Η υπόσχεση ευτυχίας της επιτυχίας για να συνεχίζει να χτίζει βρίσκεται στις εικόνες στους τοίχους οθόνες. Γι αυτό τα όνειρά του λέγονται αστέρες, αστεράκια, αστεροειδείς, κομήτες. Και είναι λίγο πολύ άπιαστα κι απατηλά. Η μόνη εναλλαγή για τη μάζα, αυτή που παρακολουθεί και χρησιμοποιεί τα μέσα που προορίζονται για αυτή, είναι όταν πεθάνει κανείς, όταν σε διώχνουν, όταν σε βγάζουν έξω, σε απολύουν, σε προσβάλλουν. Τότε που εσύ παρηγοριέσαι με τους φίλους σου πως αυτοί που το έκαναν είναι κακοί, ανάγωγοι, ανήθικοι. Και ψάχνεις να βρεις το δίκιο σου. Τότε μόνο θα κάνεις βήματα τροποποίησης της ζωής σου. Όλοι μας μέχρι τώρα αυτό κάνουμε. Αλλιώς ιδανικά ακολουθείς κι εσύ πάντα την αγαπημένη σου ομάδα. Που είναι αυτή που σου έμαθαν από παιδί να ανήκεις με πάθος.

Όμως όταν όλα έχουν χαθεί, και δεν σε ικανοποιεί η παρηγοριά του δίκιου ή της εκδίκησης, τι κάνεις; Έστω για μια μέρα, δύο και τρεις, μια βδομάδα, ένα μήνα;

Αυτό που έχεις μέσα σου, τότε μόνο θα το κάνεις. Από βαθύ ένστικτο επιβίωσης τότε κάνεις κάτι χωρίς να σκέφτεσαι κανέναν, τίποτα, παρά τις αναστολές και τους εντοιχισμένους ενδοιασμούς. Και δεν σκέφτεσαι ότι κάνεις κάτι κακό. Αλλά κάτι που θα πρέπει οι άλλοι απλά να αποδεχτούν και να διαχειριστούν τις συνέπειες. Και να γίνουν πιο δυνατοί, πιο ώριμοι, πιο έξυπνοι. Όπως διαχειρίζεσαι και συ τόσα χρόνια τα πάντα σαν φυσικά φαινόμενα. Γίνεσαι και συ φυσικό φαινόμενο. Αυτή είναι η δύναμη της πραγματικότητας, η οποία είναι η μοναδική δύναμη που δεν καταργείται ποτέ. Μοιάζει πολύ με το "Θεός".

Τι σχέση έχει ο άνθρωπος με την πραγματικότητα; Η σχέση του είναι σχέση αμοιβαίας αναγνώρισης, είναι σχέση καλή. Η πραγματικότητα πάντα φέρνει τα πράγματα στα ίσια τους. Εμείς, το μυαλό μας τα απομακρύνει, τα παραποιεί, τα διαστρεβλώνει. Την πραγματικότητα την αναγνωρίζουμε σιγά σιγά μέσα από πολλές ταλαιπωρίες, αποτυχίες, ήττες, πανωλεθρίες. Αλλά όταν ξεπεράσουμε τις φάσεις της άρνησης, της οργής, της κατάθλιψης, όταν γίνουμε καλά τη λέμε αλήθεια. Λέμε, η αλήθεια βγήκε στο φως. Αυτό που είναι βγήκε στο φως.

Άρα, μπορεί κανείς, εάν θέλει, να σκεφτεί το εξής: θα μπορούσα άραγε να ζω μόνο στη πραγματικότητα με όλες τις συνέπειες οι οποίες θα με οδηγούσαν στην ανάπτυξη που χρειάζομαι για να γίνω αυτό που μπορώ να γίνω, αυτό όπου αντιστοιχεί το μέσα μου με το έξω μου;

Οπότε η πραγματικότητα είναι η αλήθεια του καθενός ανάλογα με τις δυνατότητές του εκείνη τη στιγμή. Όμως η αλήθεια αγαπάει την πραγματικότητα και αποδέχεται την φύση των πάντων σαν στιγμιότυπα. Selfies. Πόσο μας αρέσουν τέτοια στιγμιότυπα, που εκφράζουν αυτό που νιώθουμε εκείνη τη στιγμή. Όλα αυτά συνηγορούν στο ότι είναι αλήθεια πως η αλήθεια είναι η συμφιλίωση με την πραγματικότητα. Αλήθεια δεν είναι;

Πως θα ήταν δυνατόν να σου βγει καλή η ζωή όταν αρνείσαι την πραγματικότητα; χωρίς να το καταλαβαίνεις, αλλά την αρνείσαι. Αυτό δεν είναι το συμπέρασμα που βγάζουμε από την ιστορία, και πως εξελίσσεται και πέφτει κάθε αυτοκρατορία;

Η σκοτεινή άποψη είναι πως η πραγματικότητα είναι κάτι κακό και χρειάζεται...

Στις 20 Ιανουαρίου 2024 ξεκίνησε συμβολικά η νέα Εποχή, η Εποχή του Υδροχόου. Ο Πλανήτης της μεταμόρφωσης και της αναγέννησης, ο Πλούτωνας, εισέρχεται στο εφευρετικό και καινοτόμο αρχέτυπο του Υδροχόου, το οποίο έχει να γίνει από το 1778, την εποχή της Αμερικανικής Επανάστασης. Ο Πλούτωνας θα παραμείνει στον Υδροχόο για τις επόμενες δύο δεκαετίες.

Αυτό που πρόκειται να έρθει για τα επόμενα είκοσι χρόνια θα είναι πράγματι επαναστατικό, απρόβλεπτο και θα ανατρέψει το status quo με τρόπους που θα αναδείξουν τον αουτσάιντερ και θα εξυψώσουν εκείνους που πάντα έμεναν πιστοί στην αυθεντικότητά τους, πέρα από την κοινή γνώμη ή την κατακραυγή των οπισθοδρομικών. Ανατρέπονται δομές τυραννίας και δόγματος, αμφισβητούνται οι στείρες παραδοσιακές δυναμικές αυθεντίας και γκρεμίζονται αυταρχικές εξουσίες και αυθαίρετες ιεραρχίες. Ό,τι συμβολίζουν τα ζώδια θα βιώσει μια εσωτερική επανάσταση στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουμε τις παραδόσεις και τα στερεότυπα, αυθεντικές αξίες και υποκρισία, στην καριέρα αλλά και στην προσωπική και ερωτική μας ζωή, φέρνοντάς μας πιο κοντά στην προσωπική μας μεταμόρφωση και αυτοπραγμάτωση. Αυτή είναι η Εποχή κατά την οποία θα επανεξετάσουμε, θα αμφισβητήσουμε και θα αναθεωρήσουμε πολλές από τις μακροχρόνιες πεποιθήσεις μας και τη νομιμότητα της αυθεντίας ως δύναμη επιβολής και εξουσίας.

Ένας πνευματικός Χειμώνας τελειώνει και η Άνοιξη έρχεται, όταν οι συνθήκες θα ανθίσουν για τη δύναμη, την αγάπη και την καθοδήγηση που κρύβονταν κάτω από σάπια στρώματα ξηρού ιδεαλισμού, πολιτικής στρατηγικής και σχεδίων μάρκετινγκ που προφανώς παραβιάζουν την ανθρώπινη φύση και το ιερό μέσα μας, τον ανώτερο και βαθύτερο Εαυτό μας.

Εξακολουθείς να βασίζεσαι στη γνώση, την ανάλυση ή τις "προφητείες" των ειδικών; Ή συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει καμία εξωτερική δύναμη που μπορεί να σε σώσει ή να σε καταστρέψει;

Ότι τίποτα δεν μπορεί να "συμβεί" στον κόσμο χωρίς τη δική σου συγκατάθεση, την εσωτερική σου έγκριση ή ακόμα και την πρόθεσή σου;

Ζεις σε εγρήγορση ή σε καταστολή της αντίληψης και της κρίσης σου;

Έχεις επίγνωση για το τι έχει πραγματικά οδηγήσει σε αυτό που τώρα σου λείπει ή δεν σου αρέσει;

Γνωρίζεις κάποιον τρόπο για να εξαλείψεις την άγνοια της αδιαφορίας, το μίσος για το διαφορετικό και το σκοτάδι για το άγνωστο;

Βρες τον! Ψάξε μέσα σου!

Είναι η κάθε σχέση μας με το περιβάλλον αυτό που χρειάζεται ζωντάνια, όταν κάτι πάει στραβά στη ζωή μας, δεν φταίει ο κόσμος, ούτε η ανθρωπότητα.

Δοκίμασε αυτό φέτος!

Μάθε να κάνεις αυτό που αγαπάς να κάνεις με το χρόνο σου, όσο καλύτερα μπορείς σήμερα, αλλά όχι τέλεια. Διάθεσέ τον μόνο στους ανθρώπους που χρειάζονται αυτό που αγαπάς να κάνεις στη ζωή σου, στους ανθρώπους που το εκτιμούν και το αξιοποιούν με τον καλύτερο τρόπο!

Θα έχεις την πιο ουσιαστική χρονιά της ζωής σου. Και τότε θα ξέρεις πως να συνεχίσεις να ζεις και πέρα από ευχές και ελπίδες.

Άκου τώρα να δεις σήμερα τι σκέφτηκα. Μια οικογένεια όπου οι μεγάλοι ας πούμε δουλεύουν πολύ. Και έχουν τα παιδιά τους να κάθονται όλη μέρα και να μην κάνουν τίποτα πέρα από τις επίσημες υποχρεώσεις τους και τα αναγκαία.

Πώς εξηγείται αυτό;

Κάλλιστα εξηγείται επειδή οι 'μεγάλοι' δεν περνάνε καλά όπως ζουν και δουλεύουν γιατί αυτό διδάχτηκαν, ενώ κάπου σε μια απαγορευμένη ζώνη έχουν ένα οικογενειακό ή κοινωνικό σκιάχτρο, την αδράνεια ας πούμε. Η αδράνεια είναι η ενσάρκωση της αμαρτίας που τους τρομάζει κάθε μέρα για να ενεργοποιούνται. Ξέρουμε όμως τη δύναμη της αμαρτίας. Επειδή είναι στο σκοτάδι, κάποιος με παιδική περιέργεια θα βρεθεί να γλιστρήσει σε αυτό το τόπο. Ο οποίος θα ψάχνει και θα ψάχνει μετά μανίας να βρει το μυστικό της μαγικής του έλξης. Επειδή δεν υπάρχουν επίσημες οδηγίες ασφαλείς για αυτή τη περιοχή, θα αρχίσει να νιώθει άσχημα. Θα νιώθει τόσο άσχημα, για τόσο διάστημα μέχρι που θα σηκωθεί και θα δεχτεί την ερμηνεία πως εκεί δεν υπάρχει απολύτως τίποτα που να εξασφαλίζει ανάπτυξη, αναγνώριση, πρόοδο, status, καμία επίσημη υπηρεσία από το σύστημα. Εκτός από οίκτο, ενοχές, και θυμό. Άρα είναι καλύτερα να σκοτώνεσαι και συ στη δουλειά παρά να είσαι 'αδρανής' και άχρηστος. Ακόμα κι αν δεν ξέρεις τι κάνεις, ακόμα κι αν δεν έχεις βούληση για στόχους και σχέδιο δράσης που χρειάζονται προσωπική κρίση, έχεις επιλέξει να αποφεύγεις την περιοχή της φρικτής αμαρτίας, η οποία ισοδυναμεί με αδράνεια ή αχρηστία, που ισοδυναμεί με μια ζωή χωρίς προσωπικό σκοπό και προσωπικό νόημα. Έτσι τα παιδιά παιδεύονται από την τεράστια αυτή αμαρτία των γονέων, ψάχνουν ενστικτωδώς στη περιοχή της αμαρτίας για διέξοδο, αλλά συνήθως επιστρέφουν ηττημένοι από την εξάντληση. Διότι για να αλλάξει ο νους πρέπει πρώτα να εξαντλήσει όλες του τις δυνατότητες μέσα στα πλαίσια του υπάρχοντος σκεπτικού. Πολλές φορές αυτό το λέμε και νοοτροπία. Όποιος μετά την εξάντληση για κάποιον ανεξήγητο λόγο δεν επιστρέψει στην 'ασφάλεια του οικείου' αλλά στραφεί σε κάτι μεγαλύτερο από τον οικείο εαυτό του, είναι φυσικό να ανακαλύψει. Να ανακαλύψει νέους τόπους, νέες ιδέες, φρέσκες, και ένα έδαφος παρθένο και γόνιμο. Αυτή είναι η πραγματική γη της επαγγελίας, για τον άνθρωπο που θα υπερβεί στην εξάντληση το γνώριμο και θα κινηθεί στο άγνωστο, που κατά παράδοξο τρόπο είναι το αδιανόητα προφανές.