Pantopia

Πρόσφατα παρακολούθησα δύο διάσημους ειδικούς στη λειτουργία του μυαλού να συνομιλούν. Ο ένας αναπτύσσει μια ολοκληρωμένη θεωρία των σχέσεων βάση των δεδομένων που έχουμε από την βιολογία της συμπεριφοράς. Ο άλλος ακούει προσεκτικά. Ο ένας ξέρει τι είναι σε θέση να καταλάβει ο άλλος χωρίς τις σάλτσες και τα πολλά λόγια. Είναι το κομμάτι το νομοτελειακό. Η ανθρώπινη φύση. Αργά ή γρήγορα ο καθένας έρχεται αντιμέτωπος με τις επιπτώσεις και τις συνέπειες της ανθρώπινης φύσης. Εδώ ο Ρόμπερτ Σαπόλσκυ, Αμερικανός νευροενδοκρινολόγος, καθηγητής βιολογίας, νευροεπιστήμης, και νευροχειρουργικής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, ερευνητής και συγγραφέας, ξεκινάει να περιγράφει στον Τζόρνταν Πίτερσον, Καναδό καθηγητή ψυχολογίας, κλινικό ψυχολόγο, YouTuber και συγγραφέα τριών βιβλίων, μια παρτίδα σχέσης όπως μια παρτίδα συμπεριφορικού παιχνιδιού. Κανείς άλλος πέρα από τους δύο δεν ξέρει τι γίνεται πραγματικά μεταξύ τους, κανείς άλλος δεν είναι μάρτυρας της πραγματικότητας στη σχέση των δύο. Μπορείς, λέει ο Σαπόλσκυ, να αρχίσεις μια παρτίδα με συνεργασία ή να μαχαιρώσεις τον άλλο. Αποδεικνύει πως εάν συνεχίζονται οι γύροι τελικά θα μαχαιρωθείτε, όποτε ο απόλυτα λογικός ή μαχαιρώνει τον άλλο κατευθείαν ή αρνείται παρτίδες με τον άλλο...

Ο κοινός άνθρωπος δεν μπορεί να διατηρήσει συνεργασία χωρίς παραπλάνηση, εμβιασμό ή εξάρτηση. Στη καλύτερη περίπτωση μπορούμε να πούμε πως ο ένας διδάσκει τον άλλο τις αδυναμίες του. Όταν ολοκληρωθούν όμως για κάποιον όλα τα μαθήματα, τι μένει;

Ψάξτε το, μελετήστε το, βρείτε το!

Η θέση εδω είναι ότι δεν υπάρχει πραγματική συνεργασία πριν ολοκληρώσουν και οι δύο τα μαθήματα αυτογνωσίας. Ειδικά, αφού οι γύρω τους πάρουν όλα τους τα μαθήματα και οι ίδιοι επιβιώσουν κάθε 'υποκλοπή'. Αφού διαλυθούν οι ψευδαισθήσεις και οι αυταπάτες που εκδηλώνονται στον έρωτα.

Γιατί δεν μπορεί να εκδηλωθεί πριν η αγάπη; Παρά μόνο ενθουσιασμός και απογοήτευση. Εθισμός και ψυχαναγκασμός. Διότι η αγάπη είναι η αυτοποιητική επανάσταση της αυτογνωσίας. Το κβαντικό άλμα της εξέλιξης του ανθρώπου. Via dolorosa, Σταύρωση και Ανάσταση.

Καλό Σαββατοκύριακο!

«Ο άνθρωπος βελτιώνεται με το θάρρος του καθώς ακολουθεί το δρόμο του. Αν περιμένει να βελτιωθεί προτού πάρει μια απόφαση, δεν θα προχωρήσει ποτέ».

Επειδή ο άνθρωπος βελτιώνεται με στοιχεία από το άγνωστο. Είναι σαν να έχει θρεπτικά συστατικά το άγνωστο. Το άγνωστο είναι εκεί που δεν έχεις πατήσει ποτέ πριν. Γιαυτό λέμε πολύ σοφά πως ο άνθρωπος αναπτύσσεται. "Ανά" προς τα πάνω δηλαδή. Το άλλο του συνθετικό στην ανάπτυξή του είναι η πτυχή. Ο άνθρωπος έχει πολλές πτυχές, πιέτες δηλαδή, που καλύπτονται μέσα στα τωρινά του όρια. Τα όριά του είναι το γνωστό. Τα ίδια και τα ίδια. Αυτή η επανάληψη λειτουργεί σαν μια κεντρομόλος δύναμη που κρατάει τον άνθρωπο συμπαγή. Όπως η βαρύτητα της γης δεν αφήνει το μήλο να ανέβει προς τα πάνω. Το φύλλο. Τη βροχή. Το πουλί που θα κουραστεί να πετάει. Τον άνθρωπο που δεν έχει λόγο να πάει παραέξω. Αλλά και το βρέφος. Όλα τα μαζεύει η γη μέσα της και τα καταπίνει όταν πάψουν να έχουν λόγο ύπαρξης. Το βρέφος όμως θέλει να ζήσει και καταλαβαίνει ενστικτωδώς πως πρέπει πρώτα να αντισταθεί σε αυτό που το τραβάει προς τα κάτω. Τελικά από αυτό αντλεί ενέργεια, δυναμώνει, ενεργοποιείται και ξεδιπλώνει τις πτυχές του, τη μια μετα την άλλη. Τα ενδιαφέροντα, τις επιθυμίες, τα όνειρα, τα ταλέντα αλλά και τις δυσκολίες, τις ανάγκες και τα προβλήματά του. Έτσι αναπτύσσεται ο άνθρωπος. Που θα πει μεγαλώνει. Όταν σταματήσει ο άνθρωπος για οποιονδήποτε λόγο να αναπτύσσεται, σε οποιαδήποτε ηλικία και περίσταση, τότε μαραίνεται και πέφτει στη γη. Που τον αγκαλιάζει και τον καταβροχθίζει. Το ανάποδο του "ανά" είναι το "κατά". Όπως λέμε καταπίνω. Καταλήγω. Καταστροφή. Κατηφόρα. Ο σκοπός του ανθρώπου μοιάζει με μια όμορφη, ανηφορική περιπέτεια. Περιπέτεια θα πει συνάντηση με το άγνωστο. Το άγνωστο έχει τα θρεπτικά συστατικά για να αναπτυχθεί ο άνθρωπος.

Θα σου πω τι με βοήθησε εμένα διότι βλέπω γύρω μου και πολλούς ανθρώπους που υποφέρουν αλλά δεν εννοούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Δεν έχω καμία διάθεση να προβάλλω τον εαυτό μου, διότι το ζήτημα είναι το πιο σοβαρό μάλλον που υπάρχει στη γη, και οι άνθρωποι εδώ και αιώνες στην καταγεγραμμένη ιστορία κάνουν ό,τι μπορούν, και πολλοί προτείνουν λύσεις. Έχουν φτιαχτεί μάλιστα και οργανώσεις πάνω στο ζήτημα του χειρισμού, της διαχείρισης, της αγωγής ή της θεραπείας του ανθρώπινου πόνου. Του ανθρώπινου δράματος. Σε αυτά τα πλαίσια κάνω κι εγώ ό,τι μπορώ εδώ και... μια μισή ζωή. Πειραματίστηκα με το σώμα μου και με το μυαλό μου, με τις αισθήσεις, με τη λογική και με την διαίσθησή μου. Έζησα πολλά σκαμπανεβάσματα. Είδα όμως και βλέπω και γύρω μου. Άκουσα πολλούς ανθρώπους, συνήθως νέους, όπως και όταν οι γονείς μου ήταν νέοι κι εγώ παιδί, να πιστεύουν πως ξέρουν το καλό, το σωστό, το κακό, το βλαβερό κλπ. Σε λίγα πράγματα είχαν όντως δίκιο. Στα περισσότερα όμως αποδείχτηκε πως είχαν άδικο. Και όταν το είδαν, το συνειδητοποίησαν, ή και το παραδέχτηκαν ήταν αργά για την ζωή τους. Ίσως καλό για την ψυχή τους, για την μετά ζωήν συνέχεια. Σε αυτή την κατηγορία συμπεριλαμβάνονται και οι γονείς μου. Αυτό που σαν παιδί μου προκαλούσε ταραχή, μετατράπηκε σε αγανάκτηση, σε θυμό, από θυμό σε πόνο. Κι από πόνο σε σοβαρότατη επίγνωση. Πολλοί δικοί μου αποδείχτηκε πως παρέμειναν σε μοτίβα σκέψης και συμπεριφοράς που δεν ανταπεξέρχονται στις συνθήκες των καιρών μας και στις πιέσεις των σύγχρονων απαιτήσεων έβγαλαν τις αδυναμίες αντίληψης που διέγνωσα πρώτα-πρώτα στον εαυτό μου. Πολλοί από τους δικούς μου πήραν τυφλά τον παλιό γνώριμο στραβό, κομπλεξικό δρόμο, που τους έβγαλε σε γνωστά πλέον σύγχρονα αδιέξοδα. Συγγενείς, φίλοι, δάσκαλοι. Είναι προφανώς ένα πολύ σοβαρό ζήτημα και δύσκολο για το κομμάτι της ζωϊκής φύσης του ανθρώπου που είναι προσκολλλημένη σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον και συνθήκες όπως τα φυτά και τα ζώα. Οπότε κι εγώ τώρα με σύνεση και φρονιμάδα αλλά χωρίς περιστροφές συνομιλώ σε ανθρώπους που έχουν επίγνωση και εμπειρία. Η ανταλλαγή απόψεων δεν με ενδιαφέρει, ούτε η σύγκρουση πεποιθήσεων. Διότι αυτά λειτουργούν στα νιάτα όπου η ζωντάνια τα βαστάει όλα. Άνω των 50 αρχίζει το όπως στρώνουμε έτσι θα κοιμηθούμε, ό,τι σπέρνουμε θερίζουμε κλπ. Ενώ αγάλια-αγάλια γίνεται η αγουρίδα μέλι. Ίσως σου είπα πως από πέρυσι γράφω αυτό το βιβλίο για την Παντοπία, το σύμπαν που δεν του λείπει ο χώρος για την πλήρη εξέλιξη του καθένα που είναι διατεθειμένος να αναλάβει την ευθύνη για τον ίδιο του τον εαυτό. Ένα βιβλίο όπου επεξεργαζόμαι τα δικά μου μαθήματα, κυρίως με το που άφησα το σπίτι, την οικογένεια και την χώρα στην οποία μεγάλωσα. Δεν προσπαθώ να έχω άποψη για τα πάντα. Είμαι απλά ειλικρινής για ό,τι μου έχει συμβεί ή μου συμβαίνει. Και βέβαια λέω μόνο ό,τι έκανε τον κύκλο του, κατάλαβα τι νόμιζα, τι πίστευα, τι είχα μάθει ή συνηθίσει να νομίζω, να πιστεύω και τι αποδείχτηκε στη πορεία. Με λίγα λόγια την ευεργετική μου κατάρρευση από τις εγκληματικές μου ψευδαισθήσεις και την περίοδο της αυταπάτης μαζί με τους χιλιάδες άλλους οπαδούς της γνώμης, της άποψης και της θεωρίας.

Λοιπόν.

Τελικά με βοηθάει πολύ η άσκηση ή η έντονη φυσική δραστηριότητα. Να ανεβαίνω και να κατεβαίνω σκαλιά, βουνά, να περπατάω κάποιες αποστάσεις. Έχω δοκιμάσει πρόσφατα και την μη άσκηση και είδα τη διαφορά. Όταν πέφτει το σώμα, πέφτουν όλα. Στο σώμα εξέχουσα θέση έχει η αναπνοή. Το φαΐ χρειάζεται στη κατάλληλη ποιότητα και ποσότητα. Γι αυτό μου κάνει καλό να πηγαίνω για ψώνια στον μανάβη με τα πόδια και στη λαϊκή με το καρότσι. Ο ύπνος. Πρέπει να είναι ποιοτικός και επαρκής. Αυτά σχετίζονται με τις βάσεις της υγείας του φυσικού σώματος. Πάνω σε αυτό στηρίζεται ένας χρόνος καλοί μήνες, καλών εβδομάδων, καλών ημερών με καλές συνήθειες ή ημερήσιες ρουτίνες που δημιουργούν τις καλές συνήθειες, όπως οι καλοί τρόποι μας κάνουν ευχάριστους και συμπαθητικούς στις συναναστροφές. Αυτά είναι τα θεμέλια και το πλαίσιο για ένα μυαλό ανοιχτό, με ενδιαφέρον για μάθηση,...

Κάθε φέτος και καλύτερα όταν περιποιείσαι εσύ τον κήπο σου. Ας αναλάβουμε την ευθύνη για το σπίτι μας και ας συνεργαστούμε για την ευημερία όλων μας. Είναι πολύ πιο εύκολο, είναι εφικτό. Το zero-sum game είναι πολωτικό, συγκρουσιακό και αυτοκαταστροφικό.

Το Σύμπαν δεν είναι μια ολοκληρωμένη Δημιουργία και ένα κλειστό κύκλωμα. Στο Σύμπαν κάθε μέρα είναι μια μέρα της Δημιουργίας. Το μυστικό είναι να το ανακαλύψει κανείς. Δεν υπάρχει ιδεαλισμός ή κοινωνικό σύστημα σκέψης που να μπορεί να αναμετρηθεί με την δημιουργική συνείδηση.

Ένας πολύ αξιόλογος Αμερικάνος βιολόγος νέας κοπής, ο Μπρους Λίπτον, μας διδάσκει εδώ και δεκαετίες το επιγενετικό κομμάτι της αλήθειας πως δεν γεννηθήκαμε καταδικασμένοι σε μια οποιαδήποτε μοιραία ζωή. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν πως αυτό είναι κάτι που ουσιαστικά πιστεύουν διότι το αποδέχονται έμμεσα. Οι περισσότεροι ακόμα και στον επιστημονικό διαφωτισμό ασπάζονται μια απόλυτη γενετική κυριαρχία, ρωτάνε τα βιολογικά τους άστρα να τους πουν τι ΠΡΌΚΕΙΤΑΙ να συμβεί στη ζωή τους. Ρίχνουν τις βιολογικές τράπουλες σήμερα για να προφητέψουν το μέλλον τους.

Όντως κληρονομούμε πολλά χαρακτηριστικά από τους γονείς μας και αυτοί από τους δικούς τους και ούτω καθεξής. Λέγεται πως μοιραζόμαστε το βιολογικό υλικό με όλα τα ζώα και τα χημικά στοιχεία με όλο το σύμπαν. Αλλά λίγοι συνειδητοποιούν πώς το να μοιραζόμαστε δομές και χαρακτηριστικά ανήκει στις στρατηγικές της φύσης να ανακυκλώνει μηχανισμούς ζωής, αναπαραγωγής και ευφυΐας για να εξασφαλίζει την εξέλιξη και την ποικιλία των ειδών. Διότι τα χαρακτηριστικά που γεννιούνται μέσα από επίπονες κι επικίνδυνες διαδικασίες επιλογής βιολογικών, ψυχολογικών, διανοητικών, εντέλει έμμεσα και κοινωνικών στρατηγικών έβγαλαν σε κάποια δεδομένη στιγμή ανθρώπους από μια πολύ δύσκολη κατάσταση, επιβιώνοντας εξελισσόμενοι. Αυτό που μας παραδίδεται δεν είναι το non-plus-ultra, το επιστέγασμα των δικών μας κατακτήσεων στη ζωή αλλά οι κατακτήσεις των προγόνων μας. Αυτό είναι όλο το μεγάλο μυστήριο της γενετικής μας κληρονομιάς.

Το ανθρώπινο γενετικό υλικό συνεχίζει να επηρεάζεται από το περιβάλλον του σε όλες του τις διαστάσεις καθ'όλο τον κύκλο ζωής του όντος. Ο διαχωρισμός σε εξωτερικούς και εσωτερικούς περιβαλλοντολογικούς παράγοντες είναι καθαρά ψυχολογικός. Η επιδερμίδα του ανθρώπου είναι μια μεμβράνη που ρυθμίζει κάποια όρια. Ένα απλό παράδειγμα, από ένα και μόνο κύτταρο μιας μαμάς που προσμίχθηκε, γονιμοποιήθηκε, με το γενετικό υλικό ενός μπαμπά μέσα από συνεχή κλωνοποίηση και συστηματική διαφοροποίηση, που μοιάζει να γίνεται μαγικά μέσα στο βιοψυχολογικό πεδίο της μητέρας, φτιάχνεται ένας ημιαυτόνομος άνθρωπος που ίσως επιδέχεται αλλά οπωσδήποτε χρήζει παιδείας.

Μπορούμε να πάρουμε το ίδιο αδιαμορφοποίητο κύτταρο, να το πολλαπλασιασουμε σ' ένα πιατάκι, να το μοιράσουμε σε πολλά πιατάκια Petri με διαφορετικό περιβάλλον, με τροφή, συνθήκες και καταλύτες ανάπτυξης και να παραλάβουμε κάθε εξειδικευμένο κύτταρο ή ιστούς: μυικά, νευρικά, οστών, επιδερμίδας κλπ. Έτσι λειτουργούν άλλωστε πολλές μοντέρνες θεραπείες ανάπλασης κυττάρων κι εκεί βρίσκεται το προσεχές μέλλον της μοντέρνας ιατρικής.

Από αυτό πραγματικοί επιστήμονες έβγαλαν το συμπέρασμα πως αρρώστιες και εκφυλιστικές παθήσεις δημιουργούνται στα κύτταρά μας μέσα από το κατάλληλα ακατάλληλο περιβάλλον που τις ενθαρρύνει κυρίως μέσα από χρόνιες "κακές" συνήθειες. Μέσα από καθημερινές ρουτίνες κακών επιλογών επιμένουμε να διαμορφώνουμε και να διατηρούμε ένα περιβάλλον ακατάλληλο για την φυσική λειτουργία και αυτορύθμιση του οργανισμού. Γι αυτό και γνωρίζουμε πειραματικά πως όταν σταματήσουμε να στερούμε από τον οργανισμό το κατάλληλο περιβάλλον που χρειάζεται και σταματήσουμε τον υποβάλλουμε σε τοξικότητες ή σε ανισόρροπες υπερβολές και ελλείψεις ο οργανισμός μετά από κάποιο διάστημα αρχίζει να αναρρώνει αυθόρμητα, αυτόματα και φυσιολογικά. Αυτό το γνωρίζουμε καλά, απλά δεν το συμπεριλαμβάνουμε στη γενική και δημόσια παιδεία.

...

Η Αρχή της Ειρήνης είναι συναφής με την ειλικρινή επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους, όπου ο καθένας μπορεί να μιλήσει με απόλυτη ειλικρίνεια στον άλλον.

Για να υπάρχει ειλικρινής επικοινωνία, οι άνθρωποι θα πρέπει να φτάσουν σε επίπεδα σωματοψυχικής ενέργειας που θα τους επιτρέπουν να αντιληφθούν όσα κρύβουν σε όλη τους τη ζωή και όσα παραποιούν ή διαστρεβλώνουν σκόπιμα. Με τα οποία δυσκολεύουν την ζωή τους και την ζωή όλων γύρω τους που επιδιώκουν ανιδιοτελή επαφή.

Όταν αντιστρέψεις ή αναιρέσεις αυτά τα μοτίβα ανθυγιεινά βολικής παραποίησης και διαστρέβλωσης για να μην νιώθεις τον πόνο και την θλίψη μιας ζωής χωρίς νοημα, τότε θα ανακτήσεις τον φυσικό τρόπο της παιδικής αντίληψης χωρίς φίλτρα και παρεμβολές. Αυτή είναι η ζωντανή αλήθεια και όχι το παρασκευασμένο περιεχόμενο της συσκευασίας με την ετικέτα "αλήθεια", που διακομίζουν οι βιομηχανίες αλήθειας στα δίκτυα μαζικοποίησης.

Όταν είσαι έτοιμη να δώσεις στον εαυτό σου την εξουσιοδότηση να το κάνεις αυτό, αφού πρώτα όλα τα άσχημα πράγματα που φοβάσαι καταλαγιάσουν, καταρχάς θα διευκολύνεις τη ζωή σου, θα εξοικονομήσεις όλη αυτή την δεσμευμένη ενέργεια και θα αποκομήσεις την συσσωρευμένη γνώση από την συνειδητοποίηση των προκατασκευασμένων ψυχοτρόπων μοτίβων σκέψης και συναισθήματος. Αυτά είναι τα μοτίβα που συνθέτουν κάθε εικονική πραγματικότητα που χωρίζει σήμερα και ανά τις περιόδους της ιστορίας τους ανθρώπους σε αντίπαλες ομάδες ιδεοληπτικών συμφερόντων. Αποκαλύπτοντας το εκάστοτε υποκείμενο σύστημα από εικασίες και προκαταλήψεις που διαμορφώνουν κάθε τοπικό κοινωνικό πλαίσιο, υπνωτικού ιδεαλισμού που κάνει τους ανθρώπους περήφανους, εύθικτους, καχύποπτους και ευέξαπτους.

Όταν θα είσαι έτοιμος να εξουσιοδοτήσεις τον εαυτό σου να απελευθερωθεί από τις πάγιες αντιλήψεις, θα αποκτήσεις για πρώτη φορά πρόσβαση στον προφανή κοσμικό ιστό και σε ένα πλέγμα ασύλληπτης ενέργειας κι εναλλακτικών τρόπων υγιούς ζωής. Αυτός είναι ο συμπαντικός αδιανόητα προφανής υπερνούς που έχει επιτρέψει στην ανθρώπινη συνείδηση να υπάρχει, στην ατομική πρόθεση και σε κάθε επιθυμία για προσέγγιση στα προσωπικά όνειρα και στα συλλογικά οράματα των ανθρώπων. Είναι αδύνατο να ξεπεράσουμε το πανταχού παρόν πλέγμα συνοχής και ολιστικής αντίληψης με οποιαδήποτε ηλεκτρονικά γκάτζετ μέσω της εμπειρίας του ανταγωνισμού και του πνεύματος της κερδοφορίας.

Αφού δεις σε λίγο τι είναι ικανή να κάνει αυτή η τεχνητή νοημοσύνη αναλογίσου για μια στιγμή τι είναι σε θέση να διαμορφώνει το Σύμπαν, ώστε να φτάσεις στο σημείο να μπορείς να θέτεις το συμπαντικό πλέγμα ζωτικής ενέργειας και υπερβατικής αντίληψης στην υπηρεσία των αναγκών και των επιθυμιών σου.

Ω, τί συναρπαστική εποχή έρχεται!

Απλά σταμάτα να κρύβεσαι και να λες ψέματα στον εαυτό σου και στους άλλους. Αντάλλαζε την προοπτική της αντίληψής σου ειλικρινά και ισότιμα με αυτές των άλλων που είναι διατεθειμένοι να κάνουν το ίδιο. Θα σε βοηθήσει να ξεπεράσεις τις ψευδαισθήσεις και αυταπάτες σου για την πραγματικότητα. Τόλμησε να ατενίσεις πέρα από τα δεδομένα μοτίβα σκέψης χωρίς να υποπέσεις στη παγίδα των unisex, one-size-fits-all μοντέλων. Συνέχισε να πειραματίζεσαι χαρούμενα με τη αντίληψή σου και βιώσε τη μαγεία της μεταμόρφωσης. Υπάρχει άπλετος χώρος για την ελευθερία της αυτοποιητικής αυτογνωσίας του καθένα που εκφράζει αυτό που αντιλαμβάνεται. Και για την χαρά της αλληλεπίδρασης από τον τοποθεσία της εξέλιξης του καθένα μας. Κατέστησε το σώμα σου Ναό της εκστατικής χαράς του Πνεύματος της Ακεραιότητας.

Αυτό θα πει Παντοπία.

Κάθε οργανισμός ή οργάνωση, κάθε κράτος και κάθε κοινωνία για να δουλεύει καλά πρέπει να είναι οργανωμένη σωστά. Ο καθένας όπως σε κάθε οικογένεια πρέπει προστατεύεται και να εποπτεύεται από ένα άτομο που είναι αξιόπιστο και έχει υψηλά πρότυπα.

Χωρίς ισχυρή εποπτεία, υπάρχει πιθανότητα ανεπαρκούς ποιοτικού ελέγχου, ανεπαρκούς εκπαίδευσης και ανεπαρκούς εκτίμησης της αξίας της εξαιρετικής εργασίας και συνεισφοράς του καθενός σε κάθε τομέα και πτυχή της οργάνωσης ή της κοινωνίας. Ποτέ μην εμπιστεύεστε τους ανθρώπους που δεν είναι υπόλογοι σε απόλυτη διαφάνεια ότι θα κάνουν καλά τη δουλειά τους.

Γι αυτό και η έννοια της πετυχημένης οικογένειας, μιας οργάνωσης ή της υγιούς κοινωνίας ξεκινάει με τουλάχιστον ένα άτομο ή ένα αρμονικό ζευγάρι, τον ιδρυτή της, που ήδη πληρεί τα παραπάνω αυστηρά κριτήρια, που εισάγει τις αρχές, τις αξίες και τα πολιτιστικά πρότυπα του βίου που διάγει -ως Θησέας ή Καποδίστριας- και σιγά-σιγά προσπαθεί να μεταδώσει ή να μεταλαμπαδιάσει το φως της συνείδησης σε κάθε όργανο, κάθε μέλος ή κάθε πολίτη μέσα από θεσμούς που σταδιακά και βαθμιαία αφυπνίζουν τον έναν μετά τον άλλο όλα τα κύτταρα. Στην αρχή τα πράγματα όμως είναι πολύ δύσκολα. Γιατί η ίδρυση ή επανίδρυση κράτους είναι ένας αγώνας, μοιάζει με μια σειρά μαχών για να μπει το καλό, το φως, η αλήθεια στα τσιμεντένια ή πέτρινα οχυρά όπου οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει να ζουν στο σκοτάδι. Και αυτοί οι άνθρωποι είναι ευαίσθητοι στο φως.

Σκέψου αυτό. Πόσοι άνθρωποι σε αυτή τη χώρα αλλά και σε όλο τον πλανήτη που δεν είναι καλά και θέλουν να φτιάξουν το σώμα τους, ή ονειρεύονται μια καλύτερη ζωή από αυτή της οικογένειάς τους και των ανθρώπων του περιβάλλοντος, με άλλα λόγια ονειρεύονται οτιδήποτε ξεπερνάει αυτό που έχουν μάθει από παιδιά και βλέπουν γύρω τους είναι διατεθειμένοι να ξυπνούν κάθε μέρα και να πηγαίνουν στο γυμναστήριο, σε μια σχολή ή την πρωινή διαδρομή με τα πόδια για φυσική κατάσταση και να υποβάλλουν τον εαυτό τους στη συνεχή αντιξοότητα κόντρα στη συνήθεια και στις ανέσεις με συνέπεια χωρίς άμεσα αποτελέσματα;

Θα έλεγα ότι μάλλον λιγότερο από το 5% των ανθρώπων είναι πρόθυμοι να το κάνουν αυτό. Βλέπεις, η αλήθεια είναι ότι όταν ξεκινάς να αθλείσαι ή πηγαίνεις κάπου για να μάθεις κάτι σημαντικό για σένα, για να επισκευάσεις το σώμα σου ή την διάθεσή σου με χορό, είτε πηγαίνεις το πρωί, είτε πηγαίνεις το απόγευμα, δεν πρόκειται να δεις άμεσα αποτελέσματα.

Και έτσι αυτό που κάνει η γυμναστική, η γιόγκα ο χορός, το τραγούδι είναι ότι στη πραγματικότητα σε μαθαίνει την ήρεμη ικανοποίηση της μακροπρόθεσμης ανάπτυξης και της αργής εξέλιξης σε αντίθεση με την παρορμητική εκτόνωση της άμεσης ικανοποίησης των ανέσεων και των απολαύσεων.

Υπάρχουν ορισμένα πράγματα που πρέπει να τα πούμε και να τα ξαναπούμε, να τα λέμε και να τα ξαναλέμε, για να τα ακούμε -ή να τα ακούν αυτοί που πρέπει- και να τα ξανακούμε μέχρι να γίνει μέσα μας το κλικ. Η πραγματική γνώση δεν είναι πληροφορίες, ή εγκυκλοπαιδικές γνώσεις. Αυτές υπάρχουν στις εγκυκλοπαίδειες, στα λεξικά, στο ίντερνετ. Και όποιος θέλει να τα ψάξει θα τα βρει. Μεθαύριο στη κοινωνία όποιος ξέρει τέτοια πράγματα θα είναι κυριολεκτικά άχρηστος. Και θα νιώθει άσχημα μέχρι να του βρουν οι άλλοι τι να κάνει ή μέχρι να ανακαλύψει και να μάθει να κάνει κάτι πιο ανθρώπινο. Την δουλειά αυτή την κάνει ήδη καλύτερα το ίντερνετ. Το επόμενο επίπεδο οργάνωσης του ανθρώπινου μυαλού είναι να ξέρεις να κάνεις πράγματα. Πως γίνεται κάτι;

Πως γίνεται ένα καλό φαγητό;

Μια καλή συνταγή. Άρα, συνταγές. Κι αυτά ήδη υπάρχουν στο ίντερνετ και μπορούμε να τα βρούμε. Βέβαια κάποιος πρέπει να τα πραγματοποιεί. Αλλά όταν έχεις τη συνταγή, δεν τρως την απογοήτευση της αποτυχίας.

Το τρίτο επίπεδο γνώσης όμως είναι αυτό στο οποίο αναφέρονται άνθρωποι όπως ο Τόνι Ρόμπινς μαζί με τα προηγούμενα ενιαία τα αποκαλεί μοτίβα. Πρώτον, να ξέρει κανείς να ξεχωρίζει μοτίβα και δεύτερον να ξέρει να τα χρησιμοποιεί. Αυτό είναι πχ η δουλειά μιας μοδίστρας. Να διακρίνει το πατρόν ή να μπορεί να βγάλει πατρόν. Και να μπορεί να το χρησιμοποιήσει για να κάνει ένα ωραίο φόρεμα.

Το τρίτο επίπεδο όμως και στην κατασκευή ρούχων είναι να μπορεί κανείς να σχεδιάζει μοτίβα ή πατρόν. Αυτός ή αυτή είναι σχεδιαστές. Κάτι πιο σπάνιο, γιατί είναι πιο δημιουργικό. Όμως υπάρχει άλλη μια διάσταση σε αυτό που γενικεύει σχεδόν όλη τη λειτουργία του εγκεφάλου. Το πρώτο, το δεύτερο και το τρίτο επίπεδο στην πιο καθαρή μορφή τους όταν διδάσκονται από τον Ρέυ Ντάλιο ονομάζονται Αρχές. Είναι η ικανότητα να αναγνωρίζεις τις αρχές που διέπουν οποιαδήποτε εργασία που γίνεται σωστά ή λάθος, οποιαδήποτε συμπεριφορά, γιατί αυτό χαρακτηρίζει την φύση των πραγμάτων που συμβαίνουν ή που ζουν. Μετά είναι να μπορείς να τις εφαρμόζεις στην οργάνωση της επιχείρησης ή της ζωής σου για να έχεις σταθερά αποτελέσματα, καλά αποτελέσματα και για να γλυτώνεις να σκέφτεσαι κάθε φορά τι θα κάνεις σε κάθε περίπτωση σαν να μην υπάρχουν παρόμοιες καταστάσεις, που μπορούν να μπουν σε ομάδες που τις αντιπροσωπεύουν μία ή περισσότερες αρχές.

Ή για να αναγνωρίζεις όταν κάτι δεν σου κάθεται, γιατί δεν σου κάθεται. Διότι έχεις μάθει να εφαρμόζεις εμμονικά τα ίδια μοτίβα σκέψης και κατά συνέπεια συμπεριφοράς σε διαφορετικές περιπτώσεις. Οπότε για να αλλάξουν τα αποτελέσματα στη ζωή σου πρέπει να αλλάξεις τα εμμονικά μοτίβα σκέψης και συμπεριφοράς και να τα εμπλουτίσεις με λειτουργικά μοτίβα, λειτουργικές αρχές. Τις οποίες μπορείς να αναβαθμίζεις όταν είσαι σε θέση να βγάλεις ένα καλύτερο συμπέρασμα. Επιπλέον στο τρίτο επίπεδο σχεδιάζεις εσύ μοτίβα σκέψης, συμπεριφοράς, παραγωγής που είναι ανώτερης ποιότητας από αυτά που ξέρουν και χρησιμοποιούν οι γύρω σου, είτε το συνειδητοποιούν είτε όχι.

Όποιος ανεβεί εκεί είναι ψηλά στη κλίμακα εξέλιξης, η οποία είναι βασικά αυτοποίηση.

Κι όμως υπάρχει άλλο ένα επίπεδο με το οποίο καταπιάνομαι στο βιβλίο μου για όσους καταλαβαίνουν άψογα ελληνικά, αφού έχουν φτάσει σε επίπεδο συνειδητότητας και αυτοποίησης αλά Ρέυ Ντάλιο ή Τόνι Ρόμπινς και τους λοιπούς δασκάλους της πειθαρχίας. Είναι όταν έχεις τακτοποιήσει και διορθώσει τον χαρακτήρα σου και την προσωπικότητα από τα κληρονομικά, γενετικά και επιγενετικά λάθη και περιορισμούς, εγωισμούς και τυφλά σημεία. Και είσαι σε θέση να ανοίξεις το προσωπικό σου μυαλό κι άλλο, και να αφήσεις το σύμπαν να συμμετέχει. Όταν νιώθεις ασφαλής στο σύμπαν, και δεν αφήνεις τα κόμπλεξ (συμπλέγματα / μοτίβα) σκέψης και συμπεριφοράς να σου περιορίζουν τη ζωή στα ίδια και τα ίδια λάθη, εμμονές, ιδεοληψίες, προκαταλήψεις και κοινωνικούς ιδεαλισμούς. Όταν το χάος δεν είναι πια απειλητικό αναλαμβάνει τη λύση με την μορφή έμπνευσης, συγχρονισμού, ευκαιρίας ή συγκυρίας. Όταν μάθεις να κινείσαι τόσο άνετα πάνω στο τεντωμένο σκοινί της εξέλιξης...

Εάν μπορούσα να γυρίσω πίσω στο χρόνο και να αφήσω σημειώματα στον εαυτό μου σ3 οποιαδήποτε ηλικία, ώστε να τον εντυπωσιάσω και να τον πείσω να σκεφτεί σοβαρά ορισμένα πράγματα, πρώτα από όλα θα κοίταζα να του μάθω να μην να εμπιστεύεται το φόβο μέσα του, να μην ανησυχεί για την έκβαση οποιασδήποτε διαδικασίας. Θα του έδειχνα να κοιτάξει πως πέρα από την συσκότιση της αντίληψης, όταν βρίσκεται σε έναν όμορφο τόπο μέσα του, θα έλκει όμορφα πράγματα. Για να του δείξω τις διαφορές, τα χαρακτηριστικά και τις ποιότητες του εσωτερικού του κόσμου θα χρησιμοποιούσα τον όρο 'τόπος' και 'τόποι'. Για να του πω πως σε όποιον τόπο συχνάζεις και μένεις μέσα σου ή καταφέρνεις να πας, τέτοια θα διαμορφωθεί και η ζωή σου. Η εσωτερική σου κατάσταση φτιάχνεται όπως η φυσική σου κατάσταση με την προπόνηση, που πρέπει να είναι κατάλληλη για τον το σκοπό της ζωής όπως είναι και για κάθε άθλημα.

Πως ο χρόνος είναι με το μέρος σου όταν έχεις κατακτήσει την εμπιστοσύνη. Κι ότι ο σκοπός της ζωής σου δεν χρειάζεται να σε απασχολεί αρκεί να καλλιεργείς τον εαυτό σου κάνοντας αυτό που σε ενθουσιάζει όσο πιο καλά μπορείς, φροντίζοντας να επισκέφτεσαι ωραίους τόπους ή να τους διαμορφώνεις ωραίους.

Πριν 6 χρόνια σαν σήμερα άρχισα να αποχαιρετώ επίσημα το Βερολίνο που με φιλοξένησε και με συγκέντρωσε για 27 από τα 30 χρόνια ενός ηρωικού ταξιδιού αυτογνωσίας και αυτοποίησης.

Το έκανα διότι συνειδητοποίησα πως για συνεχίσει το ταξίδι πρέπει να πας μπροστά, πρέπει να αφήσεις το άλλοτε πολύτιμο πίσω σου. Πρέπει κάποια σκοινιά να κόψεις, κάποιες γέφυρες να διαβείς, και να αφήσεις πίσω σου αυτό που σε έκανε να νιώθεις ασφαλής, ή βολικά, ή σου ήταν οικείο, σου έδωσε τις περιπέτειες για γνώση και διαύγεια.

Δεν σου είναι πλέον ούτε ευχάριστο ούτε δυσάρεστο, ούτε ζεστό ούτε κρύο, μα χλιαρό. Δεν σε γεμίζει. Δεν έχει πια άλλο νόημα να σου δώσει. Όλο το νόημα που σου έδωσε ήταν να πάψεις να ψάχνεις το νόημα γύρω σου, θα το βρίσκεις μέσα σου. Χαρακτηριστικό σε κείνη την φάση της ζωής είναι ότι περιμένεις θεία σωτηρία, καθοδήγηση, θεία παρέμβαση. Όλα τα κίνητρα για τα συνήθη παιχνίδια έχουν εξαντληθεί. Αν το παραδεχτείς στον εαυτό σου η σωτηρία αυτή έρχεται. Είναι τελικά ένας αγγελιοφόρος που σου λέει, μάζευε το δισάκι σου πάλι και προχώρα στη Γη της Επαγγελίας.

Σαν σήμερα πήγα λοιπόν στο Ρολόι του Κόσμου (Weltuhr), που έχει όλες τις ζώνες και δείχνει την ώρα σε όλες τις πρωτεύουσες του κόσμου. Εκεί που συναντούσα τους καλούς μου φίλους. Ένα καλό σημείο για να συνεχίσει κάνεις το ταξίδι που καταλήγει εκεί που άρχισε για να δεις τα πάντα με τα δικά σου μάτια. Για να προχωρήσεις μπροστά τη στιγμή που έχεις δεθεί με συνήθειες και χούγια, μόνο με το όραμα μπορείς να το κάνεις. Αφήνεις πίσω σου την ταύτιση με μνήμες, συνήθειες, κόμπλεξ και σχέσεις με άλλους ανθρώπους που κάνουν το ίδιο και ξεκινάς βήμα βήμα να πας εκεί που σου υπαγορεύει το προσωπικό σου όραμα. Αυτό το "εκεί" όμως, που ακούγεται σαν τόπος και έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός τόπου, δεν είναι πια ένας γεωγραφικός ή φυσικός τόπος, είναι ο τόπος όπου μπορείς να είσαι ένα άτομο που συνάντησε τον πραγματικό Εαυτό του, συνήθισε το σοκ, τον αποδέχεται φυσικά με όλη την φοβερή ενέργεια που συνοδεύει κάθε πραγματικότητα που ο νους τρομάζει να αντικρίσει επειδή δεν μπορεί να ελέγξει. Και φτιάχνει έναν χαρακτήρα και μια προσωπικότητα με ρευστή νοοτροπία που μπορεί να διαχειριστεί τα κουτάκια διότι δεν ταυτίζεται πια με το συμπαγές και άκαμπτο πρόγραμμα διαχείρισης του τρόμου της επιβίωσης.

Αυτός ο τόπος είναι η δικιά σου πατρίδα που υπάρχει στον κόσμο που μεταμορφώθηκε μέσα σου, με δικιά σου ευθύνη, σε Παντοπία. Μόνο στον τόπο σου συναντάει η Αρετή την Ελευθερία.