Pantopia

Θα δούμε πως η υγεία έχει αυτοποιητικές ιδιότητες μάθησης σε κάθε πρόκληση, δεν χρειάζεται κλάδεμα και ράντισμα. Ό,τι πάει αργά πάει υγιεινά. Και ό,τι πάει υγιεινά πάει μακρυά και πάει παντού. Μια ριζική αναθεώρηση της έννοιας της επιτυχίας με βάση την υγεία, με διαδικασίες που αποκλείουν το αφύσικο, το ανόητο, το ανούσιο, το ανήθικο, ως ανθυγιεινά στοιχεία που οδηγούν σε ανθυγιεινά αποτελέσματα. Προϋποθέσεις, όροι και αποτελέσματα.

Το παρελθόν ήταν ο φόβος και η ασφάλεια, το μέλλον είναι η περιπέτεια. Η αλήθεια σου είναι η καλύτερη περιπέτεια.

Ο σκοπός της ζωής δεν μπορεί να είναι η ευτυχία, ούτε η επιτυχία. Κάποιες φορές θα είναι, κάποιες φορές θα έρχεται επίσκεψη, αλλά θα υπάρξουν δύσκολες περίοδοι στη ζωή και μεγάλα διαστήματα ενδιάμεσα όπου η επιδίωξη της ευτυχίας ή της επιτυχίας δεν θα αρκεί για να σε δραστηριοποιεί καθημερινά για όσο χρειαστεί, για ό,τι χρειαστεί προς τη σωστή κατεύθυνση, ώστε να μπορέσεις να προχωρήσεις και να ξεπεράσεις την κατάσταση αναστολής της ευτυχίας των επιτυχιών. Εκεί ο συνηθισμένος άνθρωπος υποκύπτει σε πάθη. Διάφορες μορφές απληστίας. Υπάρχει όμως εναλλακτική. Αυτό που μπορείς να έχεις πάντα στο μυαλό σου είναι η περιπέτεια. Αν συνεχίσεις να ονειρεύεσαι, να βάζεις στόχους, να σχεδιάζεις, μπορείς να διατηρείς την χαρά της περιπέτειας. Και η αλήθεια είναι η καλύτερη περιπέτεια. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι' αυτό, άπαξ και αρχίσεις να το βιώνεις. Υπάρχει εξήγηση. Καταρχήν δεν ξέρεις τι πρόκειται να συμβεί, αν πεις αυτό που σκέφτεσαι. Όχι απερίσκεπτα και όχι προκλητικά. Ούτε περισσότερο από όσο χρειάζεται. Αυτό είναι ήδη πολύ περιπετειώδες! Επίσης, αν είσαι εσύ που μιλάει, με τη δική σου φωνή και τη δική σου χροιά, τότε είναι δική σου περιπέτεια. Αν δεν είναι όμως η αλήθεια σου, όπως όταν σου υπαγορεύουν άλλοι την ομιλία σου ή χειραγωγείς με οποιονδήποτε τρόπο ή παπαγαλίζεις ή συμμορφώνεσαι με τις επιταγές και τις διαθέσεις του πλήθους, τότε, δεν ξέρω ποιανού την περιπέτεια ζεις.

Αλλά δεν ζεις τη δική σου ζωή.

Όλα γίνονται μέσα από αυτήν και χωρίς αυτήν τίποτα δεν γίνεται.

Αυτό που αντιπροσωπεύει ο Άνθρωπος και αυτό που αντιπροσωπεύει ο Θεός είναι απαραίτητο, θεμελιώδες θα λέγαμε, να ξεκαθαρίσει για να ξεκινήσει το ταξίδι της συνείδησης. Ο καθένας καλείται να ξεκαθαρίσει μέσα του αυτές τις δύο αρχές ή αξίες για να βγει στο πηγαιμό για μια πατρίδα. Δεν χρειάζεται να είναι η τελευταία λέξη της αλήθειας. Απλώς πρέπει να είναι η πιο ενημερωμένη και ειλικρινής λέξη αλήθειας. Υπάρχει κάτι στην έννοια του Θεού, αφού όλοι μας βομβαρδίζονται με αυτή την έννοια, και στην έννοια του Ανθρώπου, αφού το ταξίδι της συνείδησης δεν μπορεί παρά να περιλαμβάνει επίγνωση των αναγκών, των επιθυμιών, των ονείρων και των εννοιών, των νοημάτων, των αρχών, των αξιών, όλα εξίσου ζωντανά με τον υλικό κόσμο. Εκτός κι αν κάποιος επιλέξει να ζήσει μια πολύ περίεργη ή ιδιωτική ζωή. Είτε χωρίς επικοινωνία, είτε χωρίς γνώση, είτε χωρίς σχέσεις, είτε μόνος, είτε κακός, είτε ως ο απόλυτος υπηρέτης, φροντιστής ή σκλάβος. Μπορώ να διακρίνω μόνο αυτές τις εναλλακτικές μέχρι στιγμής. Αλλά όταν κάποιος επιλέγει να μιλήσει, να σκεφτεί, να επικοινωνήσει, θα πρέπει να έχει κάποιο είδος λεξικού όρων και εννοιών. Όταν μιλάς για αυτά, πρέπει πρώτα να είσαι ξεκάθαρος για κάτι, αλλιώς δεν μπορείς να ξεκινήσεις στον αέρα και να πηγαίνεις στον αέρα. Προτιμώ την πτήση από εδάφους εδάφους. Και στην επικοινωνία μου αρέσει να πετάω με τα μάτια ανοιχτά και να μπορώ να βλέπω στους χάρτες για να ξέρω από πού περνάμε και πως μπορώ να πάω εκεί και μόνος μου. Δεν μου αρέσει το είδος μαγείας που δεν μπορώ χρησιμοποιώ τον εαυτό μου για να πηγαίνω όπου θέλω και πάρω όποιον θέλω, που θέλει την παρέα μου, και εμένα να είμαι ο πιλότος για λίγο. Όποιος δεν θέλει βέβαια να κουνηθεί από τη θέση του, φυσικά, δεν μπορεί να πάει πουθενά. Με το ζόρι δεν μπορώ να τον πάω πουθενά. Δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, δεν υπάρχει σχέση. Δεν υπάρχει νόημα μεταξύ μας. Δεν υπάρχει ροή, πλοκή, ούτε ιστορία, ούτε μύθος, ούτε εξέλιξη, χωρίς χαρά, χωρίς λύπη. Χωρίς ψυχή δεν υπάρχει ζωή. Κάθε ταξίδι ξεκινά με κάποια πίστωση εμπιστοσύνης. Διαφορετικά τα πράγματα είναι δύσκολα. Πρέπει να έχεις έναν ειδικό λόγο για μια τέτοια ταλαιπωρία. Είναι σαν να παίρνεις ένα πληγωμένο άγριο ζώο για να το φροντίσεις. Εκτός κι αν είσαι εσύ αυτός με το πρόβλημα, και δεν το ξέρεις, και διώχνεις όλους όσοι σε πλησιάζουν για να φροντίσουν τις πληγές που νομίζεις πως δεν κάνει να δουν για να μην το εκμεταλλευτούν. Ή για να μην χάσεις την αξιοπρέπειά σου. Εναλλακτικά λοιπόν χρειαζόμαστε ένα πρόβλημα, αφού δεν έχουμε ερώτηση –μια γνήσια εξομολόγηση, την έμπρακτη πρόθεση επαναφοράς– και ένα άτομο πρόθυμο να παίξει τον φροντιστή, που δεν κρίνει, για να ξεκινήσει το ταξίδι χωρίς διάλογο. Μια παρεξήγηση που πρέπει να λυθεί.

Δεν βλέπουμε με τα μάτια μας, βλέπουμε με το μυαλό μας. Οι αισθήσεις μας είναι απλώς εργαλεία που χρησιμοποιεί το μυαλό μας για να αντιληφθεί. Έτσι, αν το μυαλό μας είναι τυφλό, δεν έχει σημασία σε τι εκτίθενται οι αισθήσεις μας. Αλλά αν το μυαλό μας μπορεί να δει, δεν έχει σημασία, τι δείχνουν στα μάτια μας.

Αυτό που συμβαίνει αν το μυαλό μας είναι τυφλό στις δυνατότητες, είναι ότι η σκέψη μας θα είναι τυφλή στις ευκαιρίες. Έτσι χάνουμε ευκαιρίες για να αναπτυχθούμε. Θα μπορούσαμε, εάν βλέπαμε, να επιλέξουμε να κάνουμε αυτό που μας ευχαριστεί πολύ ή αυτό που κάνει καλό, ξανά και ξανά με κάθε ευκαιρία ώστε να μάθουμε να το κάνουμε καλά, σε αυτούς που πραγματικά το χρειάζονται. Ποιοι; Μα αυτοί που είναι έτοιμοι, το εκτιμούν.

Η επιλογή της στοιχειώδους κίνησης είναι η θεμελιώδης αρχή ελευθερίας και το δομικό στοιχείο της ποιότητας ζωής, συμπεριλαμβανομένης της υγείας, της επίτευξης στόχων, της επιτυχίας, της ευδαιμονίας. Κάθε κίνηση έχει προϋποθέσεις και συνέπειες. Μια καλή ζωή είναι μια καλή πορεία από βήματα επιλογές κινήσεων των οποίων υπάρχουν οι προϋποθέσεις και των οποίων οι συνέπειες είναι κατάλληλες προϋποθέσεις για καλές επιλογές για μια καλή ζωή. Η πρώτη μεγάλη επιτυχία είναι η σταδιακή διαμόρφωση χαρακτήρα που είναι πρακτικά ο αυτόματος πιλότος για επιλογές κινήσεων, και πρέπει να είναι κατάλληλος για μια καλή πορεία με οικονομία ενέργειας για ανώτερες λειτουργίες και αύξηση ευφυΐας. Ο κατάλληλος χαρακτήρας εξασφαλίζει μία καλή προεπιλογή κινήσεων.

Σε μία κοινωνία που έχει χάσει τα αυγά και τα πασχάλια, που έχει ως πρότυπο ένα lifestyle χωρίς ορατή φιλοσοφία, ίσως και να συμβαίνει απλά ότι δεν υπάρχει πια οποιαδήποτε ανθρωπιστική φιλοσοφία από πίσω του. Αφού η κοινωνία συλλογικά δεν είναι σε θέση αυτή τη στιγμή να διερωτηθεί τι συμβαίνει, γιατί συμβαίνει, πώς συμβαίνει, μία ιδέα είναι να το κάνει όποιος μπορεί. Η κοινωνία φρόντισε να αναπτύξει ένα lifestyle που δεν αφήνει χρόνο για σοβαρούς συλλογισμούς, για διεξοδική έρευνα των βαθύτερων αιτιών. Πώς το κατάφερε αυτό; Σταδιακά και βαθμιαία. Δημιούργησε επίπλαστες ανάγκες, για την κάλυψη των οποίων χρειάζεται ο άνθρωπος να είναι διαρκώς απασχολημένος. Πώς έγινε αυτό; Πρώτα έχασε την την ησυχία του, την ψυχική του ηρεμία, που του επέτρεπε να αναγνωρίζει τις βασικές ανάγκες του, να βρίσκει τρόπους να τις ικανοποιεί, να τις ικανοποιεί και να είναι όντως ικανοποιημένος και ψυχικά υγιής. Αυτό βασίζονταν σε ένα παραδοσιακό μοντέλο υγιεινής διατροφής και διαβίωσης, κοντά στο καθαρό αέρα και στη φύση, που δεν είναι μόνο η τελευταία λέξη επιστημονικής μόδας αλλά κι όλοι κάποια στιγμή αναγνωρίζουμε και πόσο ευεργετική είναι για τη φυσική και ψυχολογική υγεία του ανθρώπου, και πόσο απαραίτητη για την ευεξία του και το ευ ζην. Επίσης ο άνθρωπος είχε βρει ένα μοντέλο καταμερισμού των εργασιών, ώστε οι εργασίες να γίνονται από αυτούς που είναι οι καλύτεροι σε αυτές, διότι έχουν τα κατάλληλα εργαλεία και την απαραίτητη γνώση, πολλές φορές στα πλαίσια οικογενειακής παράδοσης. Επίσης είχε εξασφαλισμένο χρόνο για ξεκούραση και ψυχαγωγία μέσα από παραδοσιακές εκδηλώσεις που διαμόρφωναν κάποια συλλογική ταυτότητα με αξίες και αρχές και κίνητρο ηθικής συμπεριφοράς και συλλογικής συνοχής. Εάν κάποιος είναι σε θέση να το κάνει και διερωτηθεί ειλικρινά για οτιδήποτε τον απασχολεί, αρχίσει να το εκφράζει και να το ζει, τότε σύντομα θα βρει αυτές τις αρχές και τις αξίες, που συνιστούν πρακτική φιλοσοφία και συνειδητό τρόπο ζωής. Αντίδοτο σ’ έναν άοσμο, αν όχι κάκοσμο, άγευστο, αν όχι άνοστο, ακαλαίσθητο, αν όχι κακόγουστο, όμως σίγουρα ακατανόητο κόσμο lifestyle.

Το μεγαλύτερο λάθος και το καλύτερο μυστικό ηγετικής στρατηγικής, όταν το συνειδητοποιήσει κανείς και το διορθώσει με πολλά μικρά, εύκολα, απλά, προφανή, φυσικά, συνεχή βηματάκια ειλικρίνειας είναι ο διαχειρισμός των σχέσεων. Οι χειρισμοί πρέπει να έχουν το πνεύμα της διαχείρισης. Δεν πρέπει να είναι χειριστικός ο ρόλος του πιο έμπειρου.

Στις σχέσεις ένας με έναν συνήθως συνδέονται αυτός που έχει κάποιο πρόβλημα με αυτόν που προσέχει, διδάσκει, καθοδηγεί, μαθαίνει, εκπαιδεύει, διδάσκει οργάνωση. Ομάδες, κοινότητες, κοινωνίες, οργανώσεις, επιχειρήσεις, προσωπικές και επαγγελματικές σχέσεις βασίζονται σε αυτή την θεμελίωδη αρχή. Επιπλέον στη ζωή υπάρχουν άνθρωποι που τείνουν να συνεισφέρουν στις σχέσεις τους με τα προβλήματά τους και αυτοί που αφιερώνονται στη βοήθεια, στη διδασκαλία, στη καθοδήγηση, στην εκπαίδευση πάνω στα προβλήματα. Εάν οι σχέσεις ήταν σκάκι, τάβλι, ντάμα, γκο, ... παιχνίδια με άσπρα και μαύρα πούλια, κάποιοι τείνουν να παίρνουν συνέχεια τα μαύρα και κάποιοι τα άσπρα.

Αυτό που δεν μπορείς να κάνεις εάν θες αυτοί που φροντίζεις να εξελιχθούν για να γίνετε team, ομάδα που πετάει, και κερδίζει πρωταθλήματα, δεν πρέπει να σκέφτεσαι και για τους δύο και να κάνεις τις κινήσεις και των δυο. Υπάρχει μια αγγλοσαξωνική έκφραση που λεει:

It takes two to tango.

Χρειάζονται δυο για να χορευτεί ένα ταγκό. Ένας μόνος του δεν μπορεί να χορεύει καλό ταγκό και για τους δύο.

Κάθε σοβαρή σχέση βασίζεται σε εμπιστοσύνη. Για να είναι υγιής, ανθηρή, γόνιμη, αναπτυξιακή, και καρποφόρα σχέση πρέπει να βασίζεται σε κοινές αξίες, που λειτουργούν σαν φυσικά, αβίαστα, κοινά, γερά, θεμέλια, και σε κοινές αρχές, που λειτουργούν σαν σύνδεσμοι σταθεροί, ελαστικοί, όπως στο γερό, υγιές, δυνατό, ευέλικτο σώμα ανθρώπου ή ζώου. Δύο ή περισσότεροι άνθρωποι για να σχηματίσουν μια ομάδα πρέπει να χτίσουν τη σχέση τους συνειδητά και να φροντίζουν την ανάπτυξή τους καθημερινά, όπως κάθε μέλος στηρίζει το σώμα, άρα κι όλα τα μέλη, γιατί έχει δύναμη και ικανότητα και αναπτύσσεται για να ανταποκριθεί στις ανάγκες του σώματος, στις συνθήκες όπου βρίσκεται το σώμα, για τον κοινό σκοπό. Ο σκοπός κάθε μέλους είναι να υποστηρίζει και να εξυπηρετεί το σώμα σε όλες τις περιστάσεις. Το σώμα πρέπει να μπορεί να βασίζεται σε κάθε μέλος όπως ένας άνθρωπος κρατιέται από το μονόζυγο με ένα ή δύο χέρια χωρίς να κινδυνεύει όλη την ώρα να τραυματιστεί. Το σώμα επίσης βασίζεται σε δύο πόδια που συντονίζονται μεταξύ τους και μεταφέρουν το σώμα παντού ακόμα κι όταν το σώμα κουβαλάει στα χέρια κάποιο φορτίο. Όμως το σώμα μεγαλώνει με τα μέλη του και αναπτύσσεται από μικρή ηλικία όπου τα μέλη είναι αδέξια και δεν μπορούν ακόμα να συντονιστούν. Πειραματίζονται όμως, μαθαίνουν, συντονίζονται, δυναμώνουν, αναπτύσσονται και μεγαλώνουν όλα μαζί σαν ένα σώμα, ένας οργανισμός. Αυτό που χαρακτηρίζει τη λειτουργία του οργανισμού είναι η οργάνωση. Η οργάνωση εμπιστεύεται κάθε μέλος και κάθε μέλος τρέφεται και λαμβάνει όλα τα ερεθίσματα που χρειάζεται, όλες τις οδηγίες, όλες τις πληροφορίες από το σώμα και επιστρέφει στο σώμα όλες τις πληροφορίες και τα ερεθίσματα που παίρνει από το περιβάλλον. Αλλιώς δεν υπάρχει υγεία. Χωρίς υγεία δεν υπάρχει υγιής πρόοδος. Και χρειάζεται γιατρός και θεραπευτική αγωγή. Έτσι κι η οργάνωση και κάθε σχέση.

25η Μαρτίου σήμερα. Στην Ελλάδα σημαντική γιορτή. Σχετίζεται με την επίσημη έναρξη του αγώνα για την απελευθέρωση του Ελληνικού λαού, την αποδέσμευση από την Οθωμανική αυτοκρατορία και την απαρχή της επιτυχημένης σύστασης του νεότερου ελληνικού εθνικού κράτους, συνέχεια του οποίου είναι η σημερινή προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία.

Κράτος θα πει μια ομάδα που διαφεντεύει μόνη της τα συμφέροντά της για να εγγυάται το ασφαλές μέλλον των μελών της, και την δυνατότητα να μπορούν σαν ανθρώπινα και πνευματικά όντα να δημιουργούν και να αναπτύσσονται στο έπακρο, χωρίς να βλάπτουν κανέναν. Φαίνεται πως έχουμε σαν ανθρώπινο είδος βγάλει πανανθρώπινα το συμπέρασμα πως ο άνθρωπος ευδοκιμεί όταν έχει την δυνατότητα και τις συνθήκες μαθαίνοντας να αναπτύσσει τις ικανότητές του ακολουθώντας όποιον δρόμο κρίνει κατάλληλο για είναι υγιής κι ευτυχισμένος και να συνεισφέρει στην υγεία και την ευτυχία των ανθρώπων καταρχάς του άμεσου περιβάλλοντός του και κατά συνέπεια όλης της ανθρωπότητας.

Ο άνθρωπος ανθίζει με την ευτυχία, ευτυχεί με την επιτυχία του προσωπικού ταξιδιού για να πετύχει τον προσωπικό του σκοπό. Φαίνεται πως κάθε άνθρωπος ωφελείται από την υγεία του και την ευτυχία του σε ένα περιβάλλον υγιές και ευτυχισμένο. Εκεί έχουμε το πρώτο σημείο όπου φαίνεται η αρμονία του ανθρώπου με το περιβάλλον του.

Για να είναι καλά ο άνθρωπος πρέπει το περιβάλλον του να είναι υγιές και ευτυχισμένο. Όταν ο άνθρωπος επιτυγχάνει βήματα στην υγεία του και στην ευτυχία του το αυτό επιθυμεί και επιδιώκει και για το περιβάλλον του. Κοινώς ο υγιής άνθρωπος είναι γενναιόδωρος και ευγνώμων.

Νομίζω το 1821 τη πατήσαμε. Νομίσαμε πως με τα όπλα ή τις ευλογίες οποιονδήποτε Μεγάλων Δυνάμεων θα αποκτούσαμε την πολυπόθητη Ελευθερία. Είδες κανένα να τη έχει; Γιατί εγώ δεν είδα. Η Ελευθερία δεν το έπαθλο από κάποιους αγώνες ενάντια σε άλλους, υπογεγραμμένο με αίμα από οποιονδήποτε αρμόδιο αριστογείτονα. Ελευθερία είναι να βλέπεις την αλήθεια, να ζεις στην αλήθεια, να πιάνεις την αλήθεια και να φτιάχνεις οτιδήποτε είναι καλό, ωραίο ή χρήσιμο ανάλογα με τις περιστάσεις.

Το πρόβλημα στο οποίο βρίσκεται όλη η κοινωνία, άρα, το number one, κοινωνικό πρόβλημα είναι μια αδυναμία συγκέντρωσης, ο παρορμητισμός του από δω κι από κει, εκείνο και τ' άλλο. Οι περισσότεροι άνθρωποι βιάζονται να δουν αποτελέσματα, τρέχουν από δω κι από κει και συσσωρευουν γνώσεις, εμπειρίες, σαν τίτλους και παράσημα, πράγμα που αποδεικνύει πως δεν έχει βρεθεί ο πυρήνας. Δεν υπάρχει κέντρο. Ο πυρήνας είναι αυτό που μιλάει όταν βρεθείς σε αδιέξοδο. Εάν δεν βρεθείς σε αδιέξοδο, ή εάν θα σταματήσεις να γυρνάς εδώ κι εκεί, και τα τσιμπολογήματα πως να φανεί το θηρίο που σε κυβερνά; για να το αντιμετωπίσεις; Όπου και να σαι ό,τι και αν κάνεις πάντα πεινασμένος και διψασμένος θα σαι.

Οφείλεται στο ότι οι άνθρωποι δεν ολοκληρώνουν ένα πράγμα μέσα στη ζωή που τα φέρνει όλα όταν κάνεις ένα, οτιδήποτε με συνέπεια και αφοσίωση. Βέβαια η ζωή έχει χιούμορ αλλά είναι και αδυσώπητη. Και δεν σου φέρνει τους λογαριασμούς αμέσως. Τους μαζεύει, σε δεσμεύει και τους εμφανίζει μετά τα 45. Ή στα 50. Γιαυτό κοιτά γύρω σου τους μετά τα 45. Δες και ερεύνησέ το έξυπνα. Και θα καταλάβεις.