PAULINES

GOSPEL POWER l JULY 16, 2022 - Saturday of 15th Week in Ordinary Time

Our Lady of Mount Carmel

Gospel: Mt 12:14-21 (or Mt 12:46-50)

 14The Pharisees went out and conspired against Jesus, how to destroy him. 15When Jesus became aware of this, he departed. Many crowds followed him, and he cured all of them, 16and he ordered them not to make him known. 17This was to fulfill what had been spoken through the prophet Isaiah: 18“Here is my servant, whom I have chosen, my beloved, with whom my soul is well pleased. I will put my Spirit upon him, and he will proclaim justice to the Gentiles. 19He will not wrangle or cry aloud, nor will anyone hear his voice in the streets. 20He will not break a bruised reed or quench a smoldering wick until he brings justice to victory. 21And in his name the Gentiles will hope.”

 In Mt 11:27, Jesus says, “All things have been handed over to me by my Father.” He knows he possesses power over every reality. Yet in 11:29, Jesus describes himself as “meek and humble of heart.” These passages, which we heard this week, shed light on Jesus’ action in today’s Gospel. When the Pharisees, who regard him as a destabilizing element, plot to get rid of him, Jesus simply leaves that place. Meekness is mastery of self. Though he possesses unlimited powers, Jesus will never use them against his opponents. He does not think the way the mighty ones of the world think. He has come as a savior, not a destroyer. He knows that his priority is to usher in God’s Kingdom of justice. And no amount of opposition or threat to his safety will divert his attention from that purpose. 

Lord Jesus, help us to nurture in ourselves that single-heartedness we see in you so that we too may carry out faithfully our God-given purpose. Amen.

GOSPEL POWER l JULY 15, 2022 - Friday of 15th Week in Ordinary Time

Saint Bonaventure, bishop and doctor of the Church

Gospel: Mt 12:1-8 

1 At that time Jesus went through the grainfields on the sabbath; his disciples were hungry, and they began to pluck heads of grain and to eat. 2 When the Pharisees saw it, they said to him, “Look, your disciples are doing what is not lawful to do on the sabbath.” 3 He said to them, “Have you not read what David did when he and his companions were hungry? 4 He entered the house of God and ate the bread of the Presence, which it was not lawful for him or his companions to eat, but only for the priests. 5 Or have you not read in the law that on the sabbath the priests in the temple break the sabbath and yet are guiltless? 6 I tell you, something greater than the temple is here. 7 But if you had known what this means, ‘I desire mercy and not sacrifice,’ you would not have condemned the guiltless. 8 For the Son of Man is lord of the sabbath.”

 The events that the Sabbath law commemorates are acts of divine love and compassion — God bringing forth everything into existence (Ex 20:11) and liberating Israel from slavery in Egypt (Dt 5:15). The command to abstain from the usual occupation of the week aims at freeing the people to sanctify time through grateful remembrance of God’s benevolence. When rest-from work is exaggerated at the expense of the Sabbath’s original spirit as a commemorative celebration of divine love and compassion, then the law’s meaning is distorted. This is precisely what happens in today’s Gospel. The Pharisees prioritize rest-from-work over compassion for the hungry. But behind this distorted notion is also a plot to catch Jesus in error. But Wisdom-incarnate cannot be outwitted. Through incontestable examples from Israel’s history (1 Sm 21:1-5) and prophetic tradition (Hos 6:6), Jesus reduces his adversaries to silence and authenticates his claim to be the ultimate interpreter of the Sabbath law.

 Lord Jesus, may our reflection on the Jewish Sabbath help us to appreciate and to live our Christian day of rest with the right dispositions. Amen.

GOSPEL POWER l JULY 14, 2022 - Thursday of 5th Week in Ordinary Time

Saint Camillus de Lellis, priest l Saint Kateri Tekakwitha, virgin

Gospel: Mt 11:28-30

 Jesus said, 28“Come to me, all you that are weary and are carrying heavy burdens, and I will give you rest. 29Take my yoke upon you, and learn from me; for I am gentle and humble in heart, and you will find rest for your souls. 30For my yoke is easy, and my burden is light.” 

Yesterday’s Gospel ends with this statement which is the key that unlocks the meaning of today’s Gospel: “No one knows the Son except the Father, and no one knows the Father except the Son and anyone to whom the Son wishes to reveal him” (Mt 11:27). The biblical sense of “knowing” is intimate relationship and gut-level experience. Jesus is the only one authorized to give us access to this sacred knowing, which is the object of our deepest yearning as creatures made for transcendence. The means he offers us is his own yoke, which is obedience to the Father’s will in everything. Obedience is, for Jesus, the concrete expression of love, and with love all burdens are lightened. The meekness of Jesus is not an uncomplaining resignation to what has been destined for him. Rather, it is his selfmastery, by which he inclines his will to obey at all costs. His humility is the acceptance of the truth that the Father knows best in all matters and must, therefore, be obeyed. 

Lord Jesus, reveal to us the Father as we accept your yoke of meek and humble submission in all matters. Amen

ST. HELENA l PATRON OF THE DIVORCED PEOPLE, CONVERTS AND ARCHAEOLOGISTS

Feast Day: August 18

St. Helena, our saint for today, is an important figure in the history of Christianity. Ancient tradition claims that she discovered the true Cross of Jesus. She was born in Bithynia, Asia Minor in AD c. 246/248, (a time for Christian persecution and of rival emperors in the Roman Empire). Helena’s birthplace was renamed Helenopolis by her son, Emperor Constantine the Great, in her honor sometime after her death in 330 AD. There is nothing recorded about her background, except that one of the Roman emperors in the West, Constantius Chlorus under the tetrarchy of Diocletian, married her. Helena gave birth to Constantine, the future great emperor of Rome. Constantius, however, divorced Helena in 289 for political reasons and married the daughter of Maximian, another rival emperor, so as for them to consolidate powers. Having been repudiated, Helena and her son Constantine were sent away from the palace. Helena lived a hidden life while Constantine became part of the Roman troops. When Constantius suddenly died in 306, the soldiers proclaimed Constantine as Augustus or ruler of the Roman Empire to take his father’s place. But there were other applicants to the throne and Constantine was engaged in a battle. One night he saw a vision of the Cross with a caption in Latin, which means “By this sign you shall conquer.” Constantine embraced Christianity and triumphed over his rivals.When Helena was brought back to the palace by Constantine, she was given much honor and dignity. Despite this, Helena continued to live an austere and mortified life to the admiration of those around her. She assisted her son in assisting the poor and in helping the needy. Emperor Constantine, though he was baptized on his deathbed, stopped persecuting the Christians, and favored Christianity more than any religion of his time. History called it the Triumph of the Church. In 313 Constantine with the help of Licinius, a rival emperor, issued the EDICT OF MILAN, allowing the practice of Christianity. Constantine became a great patron of the Church and in 323 declared Christianity as the religion of the Roman Empire. Following her son’s conversion, Helena also embraced Christianity joyfully.In 324, Constantine appointed his mother to undertake a trip to Palestine to locate the relics of Christian tradition: the Holy Sepulchre and the True Cross of Jesus. On this pilgrimage, Helena, performed many acts of kindness and good works such as giving food, clothing, money and helping the marginalized. When she reached Jerusalem, they searched the burial place of the crosses and the men appointed to help her, excavated the spot where the cross of Jesus and those of the thieves were buried. They found three crosses and it was only through miraculous cures in touching the true cross that they identified the Cross of Jesus. Helena built two churches on that area and so we have the Church of the Nativity and the Holy Sepulchre.  In 327, after pilgrimages to some places in Palestine, Helena left Jerusalem and returned to Rome. She brought with her large parts of the True Cross, which she kept in the palace’s private chapel. She was almost 80 years old. Helena died around 330 A.D. while her son, who loved her so much, was at her side. She was buried in the Mausoleum of Helena, outside Rome on the Via Labicana. Her sarcophagus is on display in the Pio-Clementine Vatican Museum. Next to her is the sarcophagus of her granddaughter Constantina (Saint Constance).

MABUTING BALITA l HULYO 18, 2022 – LUNES

Ika – 16 na Linggo sa Karaniwang Panahon

Ebanghelyo: Mt 12:38-42

Sinabi ng ilang guro ng Batas at mga Pariseo: “Guro, gusto naming makakita ng tanda mula sa iyo.” (siya nga po guro) Sumagot si Hesus: “Isang palatandaan ang hinihiling ng masama at di-tapat na lahing ito ngunit walang palatandaang ibibigay sa kanila, maliban sa palatandaan ni Propeta Jonas. Kung papaanong tatlong araw at tatlong gabing nasa tiyan ng balyena si Jonas noon, gayundin naman tatlong araw at tatlong gabing mananatili sa ilalim ng lupa ang Anak ng Tao. Sa paghuhukom, babangon ang mga taga-Ninive kasama ng mga taong ito at hahatulan ang salinlahing ito sapagkat nagpanibagumbuhay sila sa pangangaral ni Jonas. Sa paghuhukom, babangon ang Reyna ng Timog, kasama ang mga taong ito at hahatulan sila. Sapagkat dumating siya mula sa kabilang dulo ng mundo para masaksihan ang karunungan ni Solomon, at dito’y may mas dakila pa kay Solomon.”

Pagninilay:

Mahilig ka rin bang humingi ng mga tanda o sign? Yun bang pag nakakita ka ng puting kalapati sasabihin mo na matutupad na ang iyong pangarap o kaya makakita ka ng itim na pusa malas na ang buong araw? Ngunit paano kung kabaligtaran pala ang magaganap at wala naman itong kaugnayan sa mga kulay o tanda na ating inaakala? Maraming tanda ang ipinakikita sa atin upang maunawaan ang mga kaganapan sa ating kapaligiran at buhay. May mga tanda na nagkakataon lamang at may mga tanda na buhat sa mahabang karanasan. Makatutulong na unawain ang mensahe ng isang tanda sa ating buhay. Madalas ang mga pag-unawa sa mga tanda o ang pagbasa sa mga posibleng mensahe nito ay buhat na rin sa karanasan ng mga tao na nagsisilbing babala o halimbawa. Tulad ng kung may kaunting usok sa bulkan, may pagyanig at pamamaga ng lupa –mga tanda ito na marahil ay puputok ang bulkan. Nariyan ang mga eksperto na makababasa sa mga tanda at magsasabi sa atin ng babala at paglikas kung kinakailangan. Gayun din ang mga palatandaan na nakagisnan ng mga mag-sasaka kung kalian dapat magtanim o mga mangingisda na magandang mangisda ngayon dahil sa hugis ng buwan sa langit. Ito ang mga tanda na buhat sa karanasan. Hindi sila tanda mula sa pagkakaton lamang. Sa lahat ng mga tanda na nagtuturo sa atin ng mahahalagang bagay sa buhay, makabubuting itanong sa sarili, nakikinig ba ako sa mga palatandaang nakapaligid sa akin na nagsasabi kung ano ang makatutulong sa akin? makapagpapabago sa akin? makapagpapalalim ng aking pananampalataya? Minsan kasi nariyan na ang lahat ng tanda o palatandaan upang magbagong-buhay o ayusin ang sarili ngunit ayaw nating makinig. Tulad ng mga pariseo sa ebanghelyo, dala ng katigasan ng puso at isip, ayaw nating makinig sa maliwanag na tanda na nasa ating harapan. Si Hesus na mismo ang nasa harapan nila, nagpapaliwanag sa katotohanan, ngunit ayaw nilang buksan ang kanilang mga mata upang makita ito. Sana makinig din tayo sa mga sinasabi ng palatandaang mula sa Katotohanan, mula sa Salita ng Diyos, si Hesus. Amen. Bro. Buen

HULYO 17, 2022 – LINGGO

Ika – 16 na Linggo sa Karaniwang Panahon

Pumasok si Hesus sa isang nayon at pinatuloy siya ng isang babaeng nagngangalang Marta. May kapatid siyang babae na tinatawag na Maria. Naupo ito sa may paanan ng Panginoon at nakikinig sa kanyang salita. Abalang-abala naman si Marta sa mga pagsisilbi kaya lumapit siya at sinabi: “Panginoon, hindi mo ba napapansing pinabayaan ako ng aking kapatid na babae na magsilbing mag-isa? Pakisabi mo naman sa kanya na tulungan ako.” Sumagot sa kanya ang Panginoon: “Marta, Marta, abala ka’t balisa sa maraming bagay; isa lang naman ang kailangan. Pinili nga ni Maria ang mainam na bahagi na hindi kukunin sa kanya.”

Pagninilay:

Focus lang tayo sa kung ano ang mahalaga. Focus tayo kay Kristo. May pagka-aligaga ako bilang tao. Mabilis tumaas yung tension sa utak, sa mga maliliit na bagay lalo na siguro sa malalaking bagay. Alam mo yung feeling na hindi ka mapakali kung may mga bagay bagay na hindi nagsasang-ayon kung ano dapat ang mangyayari. Na tetense. Nag-ooverthink. Parang sa imahe ni Martha sa Mabuting balita natin ngayong Linggo. Hindi naman, mali yung imahe na ipinakita sa Ebanghelyo natin ngayong araw. Gusto niya lang tapos ang Gawain at tulungan siya ng kanyang kapatid na si Maria. Hindi mali ang pag-gawa ng mga responsibilidad na naka-atas sa atin. Lalong hindi mali ang paghingi ng tulong. Siguro may mga nakakaligta-an lang si Martha sa priority niya tulad sa buhay natin. May mga prioridad tayo na binabale wala dahil nagiging “busy” abala tayo sa ibang bagay. Tulad na lang ng pagbibigay atensyon sa mga pagdalaw ng Diyos sa atin, sa ibat ibang karanasan natin sa buhay. Yung mapapa-aha tayo, “This is the Lord.” Kailangan nating makinig, maupo, at tumahimik tulad ni Maria. Maging komportable sa mga biyaya at malalaking kaganapan natin sa buhay na kasama si Hesus. Alam ninyo bang matapang din dito si Maria. Hindi lang yung gusto niya makinig kay Hesus, datapwat malakas ang loob na buwagin ang “gender barriers” sa panahon na iyon na puro lalaki lang ang may karapatan na makinig at maging guro. Si Maria sa Mabuting Balita ay simbolo ng pagkakapantay pantay natin sa mata ng Diyos. Lahat tayo ay tinatawag na maging alagad. Kaya nga sabi ni Hesus, pinili niya ang mas mabuting bahagi. 

Caring and Protocols for Hope

HULYO 16, 2022 – SABADO

Ika – 15 na Linggo sa Karaniwang Panahon

Ebanghelyo: Mt 12:14-21

Pagkalabas ng mga Pariseo, nag-usap-usap sila kung paano nila masisiraan si Hesus. Nalaman ito ni Hesus kaya lumayo siya sa lugar na iyon. Maraming tao ang sumunod sa kanya. Pinagaling niya ang lahat ng maysakit ngunit inutusan niya sila na huwag siyang ipamalita. Kaya natupad ang sinabi ni Isaias, ang propeta: “Narito ang utusan ko na aking pinili, ang mahal ko na siya kong kinalulugdan. Ilalagay ko sa kanya ang aking Espiritu at siya ang magpapahayag sa mga bansa ng aking mga pasya. Hindi siya makikipagtalo o sisigaw, hindi maririnig sa mga liwasan ang kanyang tinig. Hindi niya babaliin ang sugatang tangkay o papatayin ang aandap-andap na mitsa. Hindi siya titigil hanggang magwagi ang katarungan. Ang kanyang pangalan ang inaasahan ng lahat ng bansa.”

Pagninilay:

Hindi anting-anting ang brown scapular.

Ngayon ay dakilang kapistahan ng Mahal na Ina ng Monte Karmelo o ang Our Lady of Mt. Carmel. Kilala ang debosyon at tradisyon sa Our Lady of the Brown Scapular sa sikat nitong pangako na: “Whoever dies wearing this scapular shall not suffer eternal fire.” Ibig sabihin ba nito ay kahit na tayo ay gumawa ng kasalanan tayo pa rin ay maliligtas basta suot lamang natin ang brown scapular? Hindi. Sapagkat noong October 15, 1950 kung saan sinabi ng Marian visionary na si Sister Lucia na nais ng ating Ina na isuot lagi natin ang brown scapular bilang tanda ng ating pagtatalaga sa kanyang Kalinis-linisang puso. Sa ating pagsusuot nito tayo ay inaanyayahan na lagging tularan ang mga birtud or vitues ng ating Mahal na Ina. Isa rin itong tanda nang pagmamahal ni Maria sa atin. Ika nga ni Santa Teresa de Avila na sinuman ang sumuot ng abito ng Karmel ay tinatawag na mamuhay ng may kabanalan. Kaya’t hindi anting-anting ang iyong sinusuot na brown scapular, kundi ito’y may naka-atang na misyon—ito’y isang sacramental na nagpapa-alala ng ating debosyon at pagsunod sa ating Ina. Ayon pa sa isang akda ng kilalang Carmelite priest na si Fr. Kieran Kavanaugh na ang opisyal na turo ng Inang Simbahan ukol sa pagsusuot ng brown scapular ay tanda kaisahan kay Maria at debosyon sa kanyang maka-inang pagkalinga habang tayo ay nabubuhay hanggang sa buhay na walang hanggan. Ito rin ay sumasalamin sa tatlong bagay. Una, ito’y tanda na tayo napapabilang sa malaking pamiya ng mga Karmelita. Ikalawa, ito’y pagtatalaga at pagtitiwala kay Maria. At ikatlo, isang pagkakataon nang pagtulad sa mga virtues ni Maria katulad ng kababaang-loob, kalinisan, at taimtim na pananalangin. Panagdag pa ni Fr. Kavanaugh na ang debosyon sa brown scapular ay isang mayaman at makapangyarihang tanda ng tahimik na presensiya ni Maria sa ating buhay. Ang tahimik at walang-sawang pagmamahal ng ating Mahal na Ina ay palagi-laging nasa ating piling, at araw-araw tayo nitong pinapa-alalahanan sa tuwing suot-suot natin ito. Sa tuwing tayo’y nakakalimot sa turo ng pagmamahal sa Diyos at sa ating kapwa, ang brown scapular ay isang tahimik na tanda kapag dumadampi ito sa ating balat na tayo ay dapat magsumikap sa buhay kabanalan. Sama-sama tayong manalangin sa ating Ina: “O Beautiful Flower of Carmel, most fruitful vine, splendor of heaven, holy and singular, who brought forth the Son of God, still ever remaining a pure virgin, assist us in our necessity. O Star of the Sea, help and protect us. Show us that you are our Mother. Amen.”

HULYO 15, 2022 – BIYERNES

Ika – 15 na Linggo sa Karaniwang Panahon

Ebanghelyo: Mt 12:1-8

Naglakad si Hesus sa mga taniman ng trigo minsang Araw ng Pahinga. Nagutom ang kanyang mga alagad at sinimulan nilang alisin sa uhay ang mga butil, at kainin ‘yon. Nang mapansin ito ng mga Pariseo, sinabi nila kay Hesus: “Tingnan mo ang iyong mga alagad, gumagawa sila ng ipinagbabawal sa Araw ng Pahinga!” Ngunit sumagot si Hesus: “Hindi n’yo ba nabasa ang ginawa ni David noong magutom siya at ang kanyang mga kasama? Pumasok siya sa bahay ng Diyos at kinain ang tinapay na inihain para sa Diyos, gayong bawal sa kanya o sa kanyang mga kasama na kainin ito liban sa mga pari. At hindi n’yo ba nabasa sa Batas na sa Araw ng Pahinga, walang pahinga ang mga pari sa Templo pero wala silang kasalanan dahil dito? Sinasabi ko naman sa inyo: Dito’y may mas dakila pa sa Templo. Kung nauunawaan n’yong talaga ang salitang ito, ‘Awa ang gusto ko, hindi handog,’ hindi n’yo sana hinatulan ang walang-sala. At isa pa, ang Anak ng Tao ang Panginoon ng Araw ng Pahinga.”

MABUTING BALITA l HULYO 14, 2022 – HUWEBES

Ika – 15 na Linggo sa Karaniwang Panahon

Ebanghelyo: Mt 11:28-30

Sinabi ni Hesus: “Lumapit sa akin, lahat kayong nahihirapan at may pinapasan, at pagiginhawain ko kayo. Kunin ninyo ang aking pamatok at matuto sa akin na mahinahon ako at mababang-loob, at makakatagpo kayo ng ginhawa para sa inyong kaluluwa. Sapagkat mabuti ang aking pamatok at magaan ang aking pasanin.”

Pagninilay:

Marami sa atin ngayon ay pagod na sa buhay. Iba-iba po ang dahilan—pagod sa trabaho, sa mga gawaing bahay, sa bayang mahirap mahalin, sa pagpapagal para sa kinabukasan, pag-aaral, pagsisikap magtagumpay sa buhay at ibang mga tulad nito. Sa totoo lang, minsan napapatanong na rin po ako sa aking pananalangin: Lord, kailangan po ba umabot kami sa ganito? Habang nagtatanong, para bang bumabalik sa aking gunita ang mga tagpo kung saan damang-dama ko ang pagkalinga’t grasya ng Diyos. Mga ‘di inaasahang pagkakataon na madarama mong nariyan Siya at umaagapay sa pamamagitan ng mga taong nagmamahal at kumakalinga. Mga kapanalig, sa Mabuting Balita ngayong araw, binibigyan muli tayo ng mga salita ni Hesus ng kapanatagan at pag-asa: Halikayo’t magpahinga sa aking piling…Sapagkat maginhawang dalhin ang aking pamatok, at magaan ang pasaning ibibigay ko sa inyo. Ang pamatok po, o yoke sa English ay ang kahoy na inilalagay sa batok ng mga hayop na ginagamit upang humila ng mga mabibigat na karga o di kaya sa pag-aararo. Dahil sa bigat ng dala o gawain, kadalasan dalawang hayop ang inilalgay sa iisang pamatok. Ito marahil ang dahilan kung bakit inihalintulad ni Hesus ang pagkapagod sa pagdadala ng pamatok. Sinasabi nga natin lagi, hindi naman ipinangako ng Diyos na magiging madali ang lahat, pero ipinakita’t ipinadarama niya na hindi tayo nag-iisa sa laban ng buhay. Si Hesus ang kasama natin sa pamatok…Si Hesus ang katuwang natin sa pagpasan…Kay Hesus, tiyak ang ating kapahingahan. Mga kapanalig, deserve din po natin magpahinga. Si Hesus man, sa tuwing nararamdaman niya ang pagod ay nagpahinga rin. Ngunit, tularan natin Siya, sa kanyang pamamahinga—nasa isip niya pa din ang Ama. Tayo din, sa gitna ng maraming iniisip, gustong tapusin—magpahinga! Panatagin ang loob, dahil bukas, paggising, lalaban muli nang may pag-asa at kapanatagan dahil alam nating nariyan at kaagapay natin si Hesus. Amen.