خشم ناپاک، تهمت، بدگویی ‌و لعنت کردن ديگران عواقب وخیمی دارند و ما را به آتش جهنم محکوم می‌کنند. تنها راه نجات از گناه و نتايج شوم آن، ایمان قلبی به مسیح خداوند به‌عنوان نجات‌دهنده است.‏

اگر کينه و نفرت در دل ما باشد، از دید خدا قاتل هستيم. ریشۀ قتل، خشم ناپاک و نادرست است، پس خشم باید مجازاتی برابر با گناه قتل داشته باشد. اما با توبه از گناه و ايمان به مسيح، از محکوميت آزاد می‌شويم.‏

قتل، عملی است که انسان گناهکار به‌خاطر داشتن طبیعت گناه‌آلود خود ممکن است به‌طور عمد انجام دهد. برای این‌که ما ریشۀ قتل را برداریم باید دل‌مان با خون عيسی پاک شود.‏

انجیل، شامل خود مسیح و کار تمام و کمال اوست. مسيح در راه گناه بشر خونش بر صليب ریخته شد و مُرد، اما او در روز سوم از مردگان برخاست و زنده است. ما فقط به‌وسيلۀ ایمان به مسيح نجات می‌يابيم.‏

به مردان مسیحی حکم شده که زنانشان را دوست بدارند همان‌طور که بدن خود را دوست دارند. خدا هرگز در کلامش اجازه نداده که شوهران، به زنان خود ظلم کنند و ايشان را آزار دهند.‏

هرکس به مسيح ایمان ‌آورد، با روح‌القدس در بدن مسیح تعمید می‌گیرد. کلیسا که بدن مسيح است توسط او به فرقه‌ها تقسیم نشده بلکه ما انسانها در طول تاریخ به‌علل مختلفی فرقه‌ها را به‌وجود آورده‌ایم.‏

مسیح، هم‌ذات با خداست و با پیامبران، تفاوت‌های عمده دارد. او با مرگش کفارۀ گناه آدمیان را فراهم کرده است. مسيح، مظهر کامل خداست و نه‌فقط همه‌چیز به‌وسيلۀ او آفریده شده، بلکه همه‌چيز را نگاه می‌دارد.‏

مسیح ما را متوجه اين واقعيت می‌نماید که عدالت و نيکی واقعی، با کوشش انسانی به‌دست نمی‌آيد. فقط از راه ايمان به مسیح، عادل و نيک محسوب می‌شويم و می‌توانيم زندگی عادلانه و خداپسندانه‌ای داشته باشيم.‏

عدالت و نيکی ظاهری و ریاکاری مذهبی ما، خدا را خوشنود نمی‌سازد. عیسی مسیح، نشان می‌دهد که چقدر از شریعت راستین خدا به‌دور هستیم و آنچه برای خدا مهم است وضعیت درونی و قلبی ما می‌باشد.‏

مسافر، با مردی به اسم امیدوار همراه شد. او آنچه را که آموخته بود به امیدوار گفت. آنها در راه اسیر غول یأس گشتند اما با خواندن انجیل و یافتن کلید امید، از زندان آزاد و وارد شاهراه و شهر آسمانی شدند.‏