پیام محبت

چون ابراهیم و ساره منتظر نماندند و خواستند با کوشش انسانی، وعده خدا را عملی سازند و چشمان خود را از خدا برگرفته متوجۀ هاجر نمودند، ثمرۀ تلخ تصميم‌شان دامن‌گیر خود و نسل‌های آیندۀ آنان گردید.‏

سرشتن آدم از خاک زمين، قدرت الهی را به ما نشان می‌دهد ولی جستجوی خالق در ‌پی این مخلوق سقوط‌ کرده در گناه و گمشده و بی‌نوا، فیض خدا را آشکار می‌کند.‏

عیسی مسیح، آرامش خود را که آرامشی الهی می‌باشد به همۀ آدمیان پیشنهاد کرده است. اين آرامش، پایدار و دائمی است و هیچ‌چیز و هیچ‌کس به‌غير از مسيحِ زنده نمی‌تواند چنین آرامشی را به انسان بدهد.‏

کلیسا به بدن مسیح تشبیه شده و ایمانداران مسيحی به اعضای بدن. کلیسا جماعت زنده و در حال رشد و نموّ است. عيسی مسیح خداوند، سر کلیسا می‌باشد و کلیسا به عروس مسیح تشبیه شده است.‏

عيسی مسيح بر صليب، مزد گناه ما انسان‌ها را پرداخت نمود و آمرزش گناهان را برای ما فراهم کرد. مسيح بر صليب، گناه خودمحوری و تبعیض قائل شدن و ظاهر‌سازی و تمرد ما انسانها را بر خود گرفت.‏

وقتی زندگی ما در اتحاد با مسيح عوض شود، آنگاه می‌توانیم کینه و انتقام را کنار بگذاریم. ما باید انسانیت کهنه را از خود دور کنيم و انسانيت تازه را که تنها در مسيحِ خداوند يافت می‌شود، بپوشيم.‏

عقیدۀ غلط مردم دربارۀ مسيحِ خداوند، او را عوض و محدود نمی‌کند. مهم نیست چقدر در مشکلات غرق هستيم و چقدر وضعیت بدی داريم. مهم این است که وضعیت خود را به دست‌های مسیحِ پُرقدرت بسپاریم.‏

دنیای مهار‌نشدنی ما، به قدرتی ماورای آنچه در توان ما است محتاج می‌باشد و چنين قدرتی در مظهر خدای زنده، عيسی مسيح يافت می‌شود. درواقع، هیچ چاهی آن‌قدر عمیق نیست که دست او به ته آن نرسد.‏

اگر در شرایطی زندگی می‌کنیم که همه‌چیز ناامید کننده و تاریک است و روزنۀ امیدی دیده نمی‌شود، وقتی در نام مسيح خداوند دعا می‌کنیم و حضور خدا را می‌طلبیم، طرز تفکر و وضعيت ما عوض می‌شود.‏

در يوحنا فصل ۳، آيۀ ۳ عيسی فرمود که، تا شخص از نو تولد نيابد نمی‌تواند پادشاهی خدا را ببيند. با پايان يافتن زمستان، فصل بهار فرا می‌رسد و طبيعت دگرگون و نو می‌شود. انسان نيز به حيات نو و دگرگونی نياز دارد که در اتحاد با مسيح امکان‌پذير است. برای ديدن پادشاهی خدا، انسان نياز دارد که تولد نو بيابد و بهار روحانی را تجربه کند.‏