عدالتخواهی و رابطه آن با امنیت.در ششمین اپیزود از برنامه‌های تلویزیون اینترنتی جدال با #سعید_زیباکلام استاد فلسفه علم دانشگاه تهران و نویسنده کتابهای متعددی از جمله معرفت‌شناسی اجتماعی، خلاف جریان، انحلال انقلاب در نظام استکباری، عقل و استدلال و عقلانیت، افسانه‌های آرامبخش و افسانه‌های بیشتر گفتگو کردم. سعید زیباکلام را باید از پیشروان و از مهم‌ترین چهره‌های جریان سیاسی موسوم به عدالتخواهان دانست. جریانی که در اوایل دهه هشتاد شمسی و پس از افول جنبش لیبرال و دموکراسی‌خواه دوم خرداد اعلام حضور کرد و خواهان تغییر سیاستهای سرمایه‌سالارانه و نابرابریها و تبعیض‌ها در سیاستهای توزیعی شد. همان سیاستهای نئولیبرالی که پس از فوت آیت‌الله خمینی تبدیل به سیاست دولتهای رفسنجانی و خاتمی و کلیت نظام شده بود. جریان عدالتخواهی برغم حضور هشت ساله‌ی رییس جمهوری تقریبا همسو در مسند قدرت، تا امروز نتوانسته تبدیل به یک جناح مستقل و رسمی داخل سیاست ایران شود و به موازات اصولگرایان و اصلاح‌طلبان برای خود حیاتی مستقل پیدا کند. با این حال باید گفت جریان عدالتخواهان دارای پتانسیل و بالقوگی‌های فراوانی در ایران امروز است.سعید زیباکلام و بخشی از عدالتخواهان همراهش از سال نود و دو از رادیکال‌ترین و صریحترین منتقدان دولت روحانی، سیاستهای نئولیبرالی اقتصادی و پروژه‌ مرکزی این دولت یعنی برجام بوده‌اند. زیباکلام برغم اینکه شخصا دکترای فلسفه‌اش را از دانشگاه لیدز انگلستان گرفته نگاهش در سیاست خارجی استحاله نشده و همچنان معتقد به ایستادگی مقابل زیاده‌خواهی‌های غرب است. او از موضعی انقلابی مذاکرات با غرب و محصول نهایی آن یعنی برجام را خیانت به منافع ملی ایران و آرمانهای انقلاب میداند.اما سعید زیباکلام معتقد است ایستادگی مقابل غرب تنها در صورتی ممکن است که در داخل کشور با تبعیض و بی‌عدالتی‌ و فساد و ظلم‌ به صورت جدی مبارزه شود. اما از منظر بعضی از اصولگرایان در داخل، استراتژی کلی عدالتخواهان در فریاد زدن فسادها و نابرابریهای اقتصادی و معیشتی، آنهم در «شرایط خاص تاریخی» تشدید حملات اقتصادی و سیاسی آمریکا، نوعی سیاه‌نمایی نظام و ضربه به امید اجتماعی و بازی در زمین دشمن دیده میشود. با زیباکلام درباره ارتباط این عدالتخواهی و امنیت ملی و ضرورت ایجاد گفتگو میان این دو مقوله صحبت کردم. Patreon.com/jedaal

See acast.com/privacy for privacy and opt-out information.

هفت تپه یک کارخانه نیست. یک شهر است و چه بسا یک استان. و داستان غم انگیز خصوصی سازی هفت تپه هم داستان یک کارخانه خاص نیست. نماد خصوصی سازی غارتی در ایران چند دهه اخیر است. و نماد ناکارآمدی بخشهای مختلف حکمرانی ما. ناکارآمدی که نیازمند اصلاح فوری است و مقدمه این اصلاح، اراده شهروندان و مطالبه آنها. در در این گفتگو با اسماعیل محمد ولی خبرنگار حوزه کارگری درباره غارتی به نام خصوصی‌سازی هفت‌تپه، تهدید امنیت ملی توسط اسدبیگی و استاندار و امنیتی‌های خوزستان، دشمنی سازمان خصوصی‌سازی با اقتصاد ملی/مقاومتی، ضرورت تشکلهای‌ مستقل کارگران تشکل‌های کارگری هفت تپه و سالها عدم نظارت گفتگویی تفصیلی کرده‌ام که میشنوید Patreon.com/jedaal

See acast.com/privacy for privacy and opt-out information.

خشونت اجتماعی و عطوفت اقتصادی، آیا این معادله‌ معکوس میشود؟در پنجمین اپیزود از برنامه‌های تلویزیون اینترنتی جدال بامهدی_نصیری سردبیر و مدیر مسئول روزنامه کیهان بین سالهای شصت و هفت تا هفتاد و چهار و نویسنده کتاب اخیرا منتشر شده‌ی «عصر حیرت» گفتگو کردم.مهدی نصیری که از شخصیتهای منسوب به جناح راست است را باید یکی از چهره‌های مهم تاریخ روزنامه‌نگاری بعد از انقلاب دانست. او در بیست و پنج سالگی به سردبیری و در بیست و هشت سالگی به مدیرمسئولی مهمترین روزنامه کشور یعنی کیهان رسید. در این روزنامه و بعدها در مجله صبح، او از پیشگامان مبارزه با فساد اقتصادی درون نظام و اعتراض علیه شکل گیری سرمایه‌داری اسلامی و طبقه جدید اشراف بعد از انقلاب بود. آنهم در دوره اولیه شکل‌گیری این ساختار جدید طبقاتی و اقتصادی یعنی سالهای ریاست مرحوم هاشمی رفسنجانی بر قوه مجریه. زمانی که «مخالف هاشمی دشمن پیغمبر است» شعاری رایج در نماز جمعه‌های رسمی کشور بود.اما شمشیر متون نصیری لبه دیگری هم داشت. نصیری در کنار مقالات عدالتخواهانه‌اش با قرائتی سخت‌گیرانه از «اسلام سیاسی» از پیشگامان مبارزه با آن چیزی بود که در آن زمان تازه ذیل «تهاجم فرهنگی» تعریف شده بود. نصیری از اولین منتقدان جریان روشنفکری و لیبرالی بود که اگرچه آن سالها از چرخه قدرت بیرون بود اما مشغول انسجام یافتن و بازگشت و تسخیر عرصه غیررسمی فرهنگ بود. اتفاقی که چند سال بعد در دوم خرداد موفق شد از میان بخشهای بزرگی از جامعه ایران هم یارگیری کند.حالا نصیری بازگشته‌است. بعد از بیست و چند سال غیبت از متن سیاست ایران. بیست و پنج سالی که میگوید صرف اندیشیدن درباره نسبت اسلام و سیطره مدرنیته کرده و صرف بازاندیشی در فاصله آرمانها و واقعیتهای انقلاب. بازاندیشی که محصولش نظریه تجدیدنظرطلبانه‌ی «عصر حیرت» است . نظریه‌ای که در ظاهر مربوط به علم کلام شیعه و بحثی درون-گروهی و درون-گفتمانی است. اما میتواند تبعاتی مهم برای مسایل فرهنگی و اجتماعی همه بخشهای جامعه ایران در سال نود و نه داشته باشد و اجازه همزیستی مسالمت‌آمیز نظام سیاسی حاکم با اقلیتها، کم دینان، بی‌دینان، دگراندیشان و گروه‌های اجتماعی با سبک زندگی مختلف را بدهد. تجدیدنظرطلبی در جهتی کاملا مخالف نگاه سخت‌گیرانه نصیری در عرصه فرهنگ و اجتماع در دهه شصت و هفتاد. امری که شاید یادآور پروژه سروش در دهه هفتاد باشد. با این تفاوت عمده که نصیری این پروژه فکری را بواسطه آیات قران و احادیث پیش میبرد و نه با ارجاع به فلسفه مدرن غربی.با این حال نصیری همچنان مسلمانی استحاله نشده و غیرلیبرال است. و همچنان عدالتخواهی که معتقد است فساد و اشرافیت میتواند انقلاب را از پا در بیاورد. او معتقد است خشونتی که همه این سالها باید علیه فاسدان اقتصادی به کار میبردیم را در عرصه فرهنگ و اجتماع با جوانان و هنرمندان و زنانی به کار بردیم که مثل ما نمی‌اندیشیدند و مثل ما زندگی نمیکردند.فایل پی‌دی‌اف کتاب عصر حیرت را میتوانید از کانال تلگرام این کتاب دانلود کنیدhttps://t.me/asrehairatخاطرات مهدی نصیری از دوره کیهان و صبح را میتوانید در کانال شخصی او دنبال کنید: https://t.me/nasiri42 Patreon.com/jedaal

See acast.com/privacy for privacy and opt-out information.

چند روز پیش با میلاد گودرزی، از معدود روزنامه‌نگاران تحقیقی عدالتخواه، گفتگویی کردم درباره دستمزدهای نجومی در عرصه فرهنگ. میلاد گودرزی معتقد است هرجا پول‌پاشی عظیمی رخ داده و دستمزدهای نجومی پخش شده باید به رخ دادن فسادی عظیم در پشت صحنه مظنون باشیم. میگوید ورود دستمزدهای بزرگ به ورزش، فوتبال و سینما در بسیاری مواقع راهی برای پولشویی منابع آلوده مالی است. همین موضوع لزوم مطالبه شفافیت مالی در عرصه های مختلف به ویژه فرهنگ را دو چندان میکند. در این گفتگو همینطور درباره رابطه دستمزدهای نجومی مجریان صداوسیما با روشهایی شبیه اخاذی و کلاهبرداری توسط «ستاره مربع‌ها» صحبت کردیم و درباره سرنوشت پولهای به غارت رفته از مخاطبان توسط اسپانسرهای صداوسیما گپ زدیم. پرسش از مطالبه شفافیت در ایران امروز پرسشی جوان است. مسلم است محافل ثروت که به چند دهه زندگی بدون دردسر و بدون پاسخگویی عادت کرده‌اند از چنین مطالبه‌ای مضطرب شوند و به خشم بیایند. مسلم است صاحبان زر و زور برای بیرون و خسته کردن پرسش کنندگان از تهدید و ارعاب گرفته تا اتهام و افترا استفاده کنند. کسی که از یک برنامه تلویزیونی سالی چند ده میلیارد درامد دارد یا بواسطه سینما سالی چند هزار میلیارد پول آلوده را شستشو میدهد آیا برایش کاری یا هزینه‌ای دارد که سی چهل مزدور سایبری اجیر کند که از صبح تا شب با فیلمهایی فیک و دروغین ادعا کنند که فلانی نفوذی است؟ خیر. اما اتفاقا هرچه رفتارهای غیراخلاقی این سربازان سایبری را بیشتر می‌بینیم، هرچه بی‌تقوایی این انقلابی‌نماها بیشتر آشکار میشود، در عزممان برای مباررزه برای شفافیت راسخ تر میشویم. تجربه دهه هفتاد کافی نیست؟ تجربه زمانی که نیروهای انقلابی را با همین تمهیدات و فریبها دنبال نخود سیاه میفرستادند؟ یادتان نیست چگونه عده‌ای انقلابی‌نما به خاطر بیرون بودن چهار تا تار موی یک زن به خیابانها و سینماها حمله میکردند و بلوا و موج مصنوعی ایجاد میکردند تا فسادهای آن زمان به حاشیه برود؟ چگونه به هر کسی میخواست از فسادها و قراردادهای بی حساب و کتاب آن زمان سوال کند انگ و تهمت ارتباط با دشمن میزدند؟ اتفاقا انگشتمان را جای درستی گذاشته‌ایم که عربده‌ی همه کسانی که از وضع فاسد موجود منفعت مالی عظیمی میبرند درآمده. آنقدر بگویید نفوذی تا از عصبانیت بمیرید. ما مطالبه شفافیت مالی صداوسیما را رها نخواهیم کرد Patreon.com/jedaal

See acast.com/privacy for privacy and opt-out information.

✅خلا نظریه حکمرانی در جمهوری اسلامی

از ووهان تا پاریس، از قم تا لندن واکنش دولتهای چین و ایران و انگلیس و فرانسه و آمریکا به بحران کرونا چه تفاوتی با یکدیگر دارد و چگونه باید این واکنشها را با یکدیگر مقایسه کرد؟ این تفاوت ریشه در چه چیزی دارد؟ آیا موفقیت عجیب چین به خاطر اقتدارگرا بودن حکومتش است؟ مبارزه یکماهه‌ی ایران علیه کرونا را چگونه باید امتیاز داد؟ آیا ایران نمره قبولی میگیرد؟ ادامه این بحران را چگونه باید پیش‌بینی کرد؟ روز اول فروردین به سراغ حمزه غالبی و ذهن خلاق و پرانرژی و نگاه متفاوتش رفتم تا درباره کرونا بحث و جدل کنیم . حمزه غالبی را ده سالی است میشناسم. سال هشتاد و هشت رییس ستاد جوانان میرحسین موسوی بود. بعد از انتخابات زندانی و شکنجه شد. بناچار از کشور خارج و مقیم پاریس شد. برغم تجربه تلخ شخصی از زندان و شکنجه و تبعید ده ساله‌اش، حمزه هرگز اسیر نگاه اپوزیسیونی و تبعیدی نشد. این سالها تا حد زیادی با جامعه فرانسه آمیخته شد و سعی در شناخت و کسب تجربه از این جامعه جدید کرد. این تجربیات به جای تبدیل کردن حمزه به یکی از اعضای اپوزیسینو غرب‌پرست، او را از مدافعان سرسخت سیاست خارجی و منطقه‌ای ایران کرد. حسین شمقدری چند سال پیش مستند الف الف را درباره سفر سیاسی و شناختی حمزه ساخت که دیدنش را توصیه میکنمhttps://www.filimo.com/m/W1zeF/%D8%A7%D9%84%D9%81_%D8%A7%D9%84%D9%81_%D9%BE%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%B3 Patreon.com/jedaal

See acast.com/privacy for privacy and opt-out information.

آیا طبقه متوسط میتواند ایران را از بحرانهایش نجات دهد؟✔️سومین گفتگوی اینترنتی جدال در آپارات منتشر شد

فایل صوتی اولین قسمت برنامه تلویزیون اینترنتی جدال