رمان جدید رعنا سلیمانی، «خانه‌ای که می‌سوزد»، درست در میانه‌ی تقابل دو رویای ایرانی منتشر شده است: از یک سو، آرزویِ رهاییِ سیال و بی‌درد از طریق مهاجرت؛ از سوی دیگر، اسارتِ عاطفیِ سنگینی که شخصیت‌ها را با همه‌ی زخم‌ها و خفقان‌هایش به خانه و خاک می‌چسباند. سلیمانی این دوگانه را به تراژدیِ سقوط هواپیمای اوکراینی پیوند می‌زند و پرسشِ تلخی را پیش می‌کشد: آیا «ناخانگی» به‌راستی رهایی‌بخش است، یا رؤیایی است که در برخورد با تاریخ، به خاکستر بدل می‌شود؟ با نویسنده و ناشر گفت‌وگو کرده‌ایم.

در پی بازداشت نیکولاس مادورو در ژانویه ۲۰۲۶ و استقرار دولتی تحت حمایت آمریکا به رهبری دِلسی رودریگز، واشنگتن کنترل کامل بر صنعت نفت و ساختار فرماندهی ارتش ونزوئلا را در دست گرفته است؛ اقدامی که بهروز فراهانی، تحلیلگر سیاسی، آن را «نوعی راهزنی و کودتای بدون خون‌ریزی» می‌خواند که با مدیریت درآمدهای نفتی از طریق حساب‌های تحت نظارت خزانه‌داری آمریکا و جابه‌جایی فرماندهان کلیدی نظامی زیر نظر فرماندهی جنوبی (سائوت‌کام)، ونزوئلا را از مرحلهٔ نومستعمره فراتر برده و به یک پروتکتورات تمام‌عیار تبدیل کرده است؛ چندان که میلیاردها دلار درآمد نفتی بدون شفافیت و نظارت مستقل، سرنوشتی مبهم یافته و مردم این کشور نقشی حتی نمادین در این «رژیم‌چنج از درون» نداشته‌اند.

از هشتگ تا همسفری؛ روایت همدلی با جنوب by radiozamaneh

امضای توافق هسته‌ای غیرنظامی آمریکا و عربستان در ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۶، اگرچه در ظاهر یک همکاری فنی-اقتصادی چندمیلیارد دلاری برای ساخت نیروگاه‌های هسته‌ای با نظارت شرکت‌های آمریکایی به‌شمار می‌رود، اما اظهارات ضدونقیض مقامات آمریکایی درباره غنی‌سازی اورانیوم و شرط‌گذاری‌های سیاسی نظیر پیوند آن با عادی‌سازی روابط با اسرائیل، این توافق را به برگ برنده‌ای در موازنه قدرت منطقه‌ای و کارت چانه‌زنی راهبردی ریاض در رقابت با قدرت‌های بزرگ تبدیل کرده است. مسعود دلبری، کارشناس انرژی، در گفت‌وگو با رادیو زمانه ابعاد ژئوپولیتیک این توافق، تأثیر آن بر بازدارندگی ایران، و نقش عربستان به‌عنوان بازیگری که همزمان با آمریکا، روسیه و چین مذاکره می‌کند، را مورد بررسی قرار داده و هشدار می‌دهد که تبدیل اشاعه هسته‌ای به ابزاری دیپلماتیک، می‌تواند نظم امنیتی خاورمیانه را دستخوش تحولاتی عمیق کند.

در پی حملات اخیر آمریکا به زیرساخت‌ها و راه‌های مواصلاتی جنوب کشور، کارگران بخش‌های حیاتی از چابهار تا ماهشهر و اهواز بار اصلی بازسازی و خدمات‌رسانی را بر دوش کشیده‌اند؛ وضعیتی که به گفتهٔ علیرضا نوایی، فعال کارگری، نه‌تنها ریشه در شرایط جنگی کنونی دارد، بلکه جلوهای از «برده‌داری نوین» و استثمار لجام‌گسیخته‌ای است که حکومت اسلامی طی دهه‌های گذشته بر کارگران شاغل و بازنشسته تحمیل کرده و اکنون با بهره‌گیری از بحران جنگ، تحریم و گرما، بر شدت آن افزوده است.

برنامه ویژه حمله نظامی آمریکا به جنوب ایران by radiozamaneh

در مصاحبه‌ای اختصاصی با زمانه، حسن شریعتمداری، تحلیلگر برجسته مسائل سیاسی، با اشاره به افشاگری‌های بی‌سابقه عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران، درباره جزئیات جنگ ۴۰ روزه و وجود «حفره امنیتی» در سطوح بالای تصمیم‌گیری، ضمن تأیید قوی بودن احتمال نفوذ در حلقه نزدیک به رهبری، به تردیدهای جدی درباره نقش و حتی وجود «مجتبی خامنه‌ای» به‌عنوان یک شخصیت واقعی در معادلات قدرت پرداخته و ساختار دوگانه تصمیم‌گیری در جمهوری اسلامی را به وضوح ترسیم می‌کند؛ قدرت سخت میدان در اختیار سپاه است و دولت و شورای امنیت ملی تنها نقش نمادین و تشریفاتی دارند.

عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران، در گفت‌وگویی که به تازگی منتشر شده، با افشای جزئیات بی‌سابقه‌ای از ساعات آغازین جنگ ۴۰ روزه، از جمله برنامه‌ریزی برای سناریوی کشته شدن رهبر جمهوری اسلامی (کد ۱۱۰) و وجود یک «حفره امنیتی» جدی که مهاجمان را از محل جلسات حساس آگاه کرده بود عملاً شکاف میان روایت رسمی «پیروزی راهبردی» و واقعیت میدانی ضعف‌های اطلاعاتی و تأخیرهای پرهزینه در تصمیم‌گیری را برجسته کرده است. آیدین اخوان در تحلیل این مصاحبه، آن را اقدامی هدفمند در منازعه میان «میدان و دیپلماسی» دانسته و تأکید می‌کند که عراقچی با اشاره به نقش «جریان نفوذ» (جبهه پایداری) در جهت‌دهی به تصمیم‌ها و جلوگیری از آتش‌بس، تلاش دارد کفه ترازوی تصمیم‌گیری را به نفع مذاکره و توقف جنگ سنگین کند.

در شرایطی که جنگ آمریکا و ایران عبور از تنگه هرمز را با اختلال جدی مواجه کرده و قیمت نفت را به نوسان انداخته، دولت عراق و شرکت‌های آمریکایی با امضای بسته‌ای ۶۰ میلیارد دلاری از قراردادها و توافق‌نامه‌های همکاری، گام بلندی برای ایجاد مسیرهای جایگزین صادرات نفت و کاهش وابستگی به این آبراه راهبردی برداشته‌اند. این طرح‌ها در ظاهر به دنبال تأمین امنیت انرژی و ثبات اقتصادی در منطقه پرتنش خاورمیانه است، اما مسعود دلبری، کارشناس انرژی، با اشاره به سابقه طولانی این پروژه‌ها و چالش‌های پیش رو، آنها را نه یک واکنش تاکتیکی به جنگ کنونی، بلکه بخشی از استراتژی بلندمدت آمریکا برای کاهش تدریجی نفوذ ژئوپولیتیک ایران در عراق و بازتعریف معماری انرژی منطقه می‌داند؛ استراتژی‌ای که اگرچه با شتاب جنگ به فاز عملیاتی وارد شده، اما به دلیل هزینه‌های بالا، آسیب‌های زیرساختی و ریسک‌های امنیتی، تا پیش از اوایل دهه ۲۰۳۰ به نتیجه ملموس نخواهد رسید.

گزارش‌های نیویورک تایمز و هاآرتص از عملیات چندساله موساد برای پرورش محمود احمدی‌نژاد به عنوان گزینه‌ای برای رهبری ایران پس از تغییر رژیم حکایت دارد؛ البته احمدی‌نژاد این ادعا را «دروغ هالیوودی» و جنگ روانی خوانده است. در این میان، آرش کمانگر، تحلیلگر سیاسی، در گفت‌وگو با رادیو زمانه با تأکید بر سابقه طولانی نفوذ موساد در ساختار جمهوری اسلامی، این ماجرا را مصداقی از ماکیاولیسم در سیاست خارجی اسرائیل دانسته و معتقد است که اسرائیل با وجود شکست این پروژه خاص، همچنان تغییر رژیم در ایران را اولویت امنیتی خود می‌داند و بر اساس منافعش با هر طیفی وارد معامله می‌شود.