ROBBERT’S PODCAST

1. Het begon op Witte Donderdag.

Een serie lezingen uit Markus 14. Dan een korte overdenking over de vraag: wat was dat geweldige lijden dat de Heere overviel in Gethsemané? Niet het lichamelijke lijden, hoe diep en onvoorstelbaar dat ook geweest is. Maar wel het vooruitzicht om te worden gescheiden van God de Vader in de drie uren van duisternis.

Jezus zweet druppels bloed, zo diep raakt zijn innerlijke strijd ook Zijn lichaam. Waarom was dat nodig? Waarom werd het gebed niet verhoord: Vader, laat deze drinkbeker aan Mij voorbijgaan? En hoe mooi is het niet, dat Jezus Zijn gebed eindigde met de woorden: “maar niet Mijn wil, maar Uw wil geschiede!”

De verkondiging van Witte Donderdag probeerde op die vragen een antwoord te geven.

We vieren vaak Palmpasen zonder te beseffen dat de intocht in Jeruzalem een onderdeel is van de lijdensweek. Als Jezus echter aan de discipelen vertelt wat Hem te wachten staat, dan spreekt hij niet over Zijn kroning maar over Zijn verwerping en naderende dood. Kijk maar in Markus 10:32-34. Een verwarrende en angstige menigte citeert bij de intocht verzen uit Psalm 118 zonder echt te beseffen wat dat allemaal betekent. Juist die Psalm spreekt ook over de steen die verworpen wordt door de bouwers, en over het feestoffer dat wordt vastgebonden aan het altaar.

Zeker, dat Jezus rijdt op een ezelsveulen is een vervulling van de profetie van Zacharia 9. "Zie, uw Koning zal tot u komen, rechtvaardig, en Hij is een Heiland, arm, en rijdend op een ezel, op een ezelsveulen, het jong van een ezelin" (9:9). Maar deze Koning trekt niet Jeruzalem binnen om Zijn aanspraak op de troon te bevestigen, maar Hij gaat als een Hogepriester de Tempel binnen, om de toestand van Zijn volk in ogenschouw te nemen, om het strijdtoneel te verkennen van deze laatste week. Jezus rijdt op maandag Jeruzalem binnen, keert op dinsdag terug om de Tempel te reinigen en zal op woensdag spreken met de Joodse leiders in de Tempel. Waarom op maandag? Omdat dit de dag was dat het Paaslam werd uitgekozen voor het offer in de Tempel, en de gelovigen in Jeruzalem het Paaslam kochten voor de maaltijd op donderdag. (De oude Kerk is het gaan vieren op zondag.)

De intocht in Jeruzalem is bedoeld als een provocatie tegenover de Farizeeën en de Schriftgeleerden. Zij waren van plan Jezus te vermoorden, maar wilden dat uitstellen tot na het Paasfeest. Met deze actie, vanwege de uitroepen van een verwarrende en angstige menigte, provoceerde Jezus een ingrijpen van de Joodse leiders. Het zette Judas ertoe aan om Jezus te verlaten en te verraden - op woensdag. Het zette de Joodse leiders ertoe aan om Hem al op donderdagavond te arresteren en vanwege de naderende sabbat al vroeg in de morgen aan Pilatus voor te geleiden. Zo gebeurde het, dat Jezus precies op het door God beschikte tijdstip zou worden gekruisigd als het ware Paaslam, dat de zonden van de wereld wegneemt. Terwijl het Paasoffer werd geslacht in de Tempel, gaf Jezus Zijn leven aan het kruis van Golgotha.

Als we Palmpasen bekijken in het licht van de gebeurtenissen van de hele week, wordt duidelijk dat het geen Kroning was. Nu ja, hooguit een valse Kroning van de ware Koning. Aan het begin van de Lijdensweek wordt duidelijk dat de Heere God alle gebeurtenissen in de hand heeft en dat Hij ervoor zorgt dat alles op Zijn tijd gebeuren zal. Dat is de echte reden dat wij Palmpasen vieren. Het is onjuist om ons te willen aansluiten bij de jubelende stemmen van deze angstige en verwarde menigte die niet weet wat ze zegt. Het kan voor ons geen Kroningsfeest zijn.

Van de afvalligheid van de discipelen tot de belijdenis van Petrus. Een ernstig opnderwerp, zeker als we de harde waarschuwingen van Hebreeën 10 erbij lezen.

Het thema had kunnen worden samengevat in de woorden van Habakuk (2:4, 5) die eerst schrijft: "De rechtvaardige zal uit geloof leven", maar daaraan toevoegt: "maar als hij trouweloos handelt, [...] zal hij niet slagen."

Verkondiging in IJmuiden-west van 26 maart 2017.

Johannes 6:54-55.

Het herstel van het "goede leven"werkt volgens Johannes 6 als volgt:

1. De Vader "trekt" iemand tot Jezus. Het komt tot een ontmoeting, een kennisnemen van.

2. Wij komen tot geloof en stellen ons vertrouwen op Hem.

3. In dit werk van de Vader en ons antwoord daarop is het geloofsleven nog niet volkomen. Dan moeten we ons de gekruisigde Jezus nog "eigen" maken in het lezen van het Woord en het gebed.

Want door Zijn Woord leren we Hem kennen, en in het gebed oefenen we de omgang met Hem.

De rechte weg is eenvoudig wat de middelen betreft: lezen en studeren in Zijn Woord en aanhoudend bidden. Daaruit volgt ook het "doen" van Christus' geboden.

Psalm 118 is de laatste psalm die de Heere Jezus heeft gezongen voorafgaande aan Zijn arrestatie en kruisiging. Het bevat een verwijzing naar de gevangenschap, de omsingeling door afgodische machten en de ziekte van de ziel die Hij met ons gedeeld heeft om ons daarvan te bevrijden. Het is het lied dat wordt ingezet door de Hogepriester bij de nadering van de Tempel, om de bevrijding te vieren - het hoort daarom bij Pesach en bij Pasen, de feesten van de bevrijding in Israël en de Gemeente. Het bevat een verwijzing naar de verwerping van de Heere in vers 22: "de steen die door de bouwers verworpen is, is de hoeksteen geworden." Het refrein is het laatste woord dat gesproken moet worden - door dood en lijden héén - "Looft de Heere, want Hij is goed, want Zijn barmhartigheid kent geen einde."

De dienst als geheel - elders te beluisteren via Kerkdienst Gemist - werd opgeluisterd door het koor "Caritas" uit Aalsmeer. Zo werd het een gedenkwaardige avonddienst.

Avonddienst en tweede deel van de verkondiging

Jesaja 53 in de Lijdenstijd. Een prachtig en diep hoofdstuk dat ons het Lijden en sterven van de Heer Jezus Christus voorstelt, 800 jaar voordat Jezus geboren zou worden!

We vinden eerst de verworpen Christus (vs. 1-3), dan het plaatsvervangend lijden en sterven (4-6), dan de vrijwillige onderwerping aan het lijden en het zwijgen (7-9) en tenslotte de uitkomst van het lijden en de toekomst (10-12).

Korte introductie van de Radicale Reformatie in twee delen. In dit deel: de Anabaptisten en Menno Simons. In een volgende deel spreek ik over de Zwitserse Radicale Reformatie.

Bedoeld als achtergrond voor de Bijbelkring in Gorssel die dit jaar de Reformatie en haar nasleep behandelt. .

In dit deel spreken we over:

Andreas Karlstadt, Jan Matthijs, Jan van Leiden, Ulrich von Hutten, Thomas Münzer, Caspar Schwenckfeld, Melchior Hoffman en Menno Simons.

Over Erasmus en Luther