Ev hepimizin sınırsız ülkesi.

Instagram: sahibinden ihtiyaçtan

“Kırılganlık, sevgiyi, aidiyeti ve anlamı deneyimlemenin tek yoludur.” Yani yaşamaya hevesli olmanın yolu, kırılmaya da acıya da eyvallah diyebilmek. Yol alırken verdiğin çabayı, bazen ileri bazen geri giderken yol alabildiğini görmek kendin için emek harcadığını görebilmek hayata bir anlam kazandırıyor. Bu anlam olmadığı zaman yaşam seni dibe çekiyor.

geleceğe bırakmak istediğimiz hatıralarımızda yer alacak gelecek anılarımız için kendimize şimdi şu an nasıl “an”lar inşa ediyoruz? kendimizle çevremizle hayatla bildiklerimizin hepsi birer anının tortusu değil mi?

Biz artık her şeyi şimdi istiyoruz. Beklemek çağ dışı bir fikir gibigeliyor.Ama ironik olan şu ki, en çok da başlamayı bekliyoruz.

ruhun yorgunluğunu ve insanın kendi zihniyle kurduğu kırılgan ilişkiyi nasıl anlayabiliriz?

bazen insan, kim olduğunu anlamak için aynaya değil… sofraya bakmalı.

gözle gönül birlikte ve seyirle açılır. herkes kendi gözü kadar, gözünü açabildiği kadar görebiliyor dünyayı, iyiliği,fedakarlığı, insanı, huyları, kötülüğü, iddiaları, hırsı ve daha fazlasını, azını. Instagram

belki de insanı insan yapan şey, birbirimizin yaralarını taşımak için icat ettiğimiz sanat formlarıdır. şarkılar, şiirler, resimler. hepsi bir tür duygusal dayanıklılık aracı. çünkü bir başkasının sanatında kendimizi bulduğumuzda, ‘yalnız değilim’ diyoruz. işte o an, en kırılgan yerimizde bile yaşamaya devam edebiliyoruz.

en acı gerçek şu: biz, insanlık tarihinin bütün deneyimlerine rağmen, hâlâ acemiyiz.

içimizdeki odalara kim bakıyor? belki de Ruhi Bey tam burada karşımıza çıkıyor.