içimizdeki odalara kim bakıyor? belki de Ruhi Bey tam burada karşımıza çıkıyor.

sahibinden ihtiyaçtan.

sahibinden ihtiyaçtan.

bir bakış sadece bir bakış değildir. bir bakış, bir dünyayı yeniden kurar. hangi dünyada yaşamak istediğimize karar verme zamanı geldi. bu senin de sorumluluğun "bro"

ne dersin?

ve Geçtan devam ediyor:

“Fark edemiyorsak, zaten bizim için içinden çıkılması gereken bir durum da yok.” Yani bazen kendi acımızın bile farkında değiliz. Kendimize bir hikâye yazmışız, içinde yaşayıp gidiyoruz. Dışarıdan bakıldığında 'iyi' gözüküyoruz, ama içeride bir yankı var. Boş bir odada kendi ayak seslerini duymak gibi.

Hiçbir terapist, hiçbir ilişki, hiçbir kariyer… Sen kendine dönüp bakmadıkça, hiçbir şey seni tam anlamıyla iyileştirmeyecek. Çünkü o anahtar senin içinde ve açılması gereken kapı da senin kalbinde.

kötü zamanlardan nasıl çıkarız? zaman en çok gerçekle temas etmeye cesaret eden insanların nefesine ihtiyaç duyuyor.

insan, en çok ne zaman terk eder kendini biliyor musun? sevilmek için susması gerektiğini sandığında. anlaşılmak için kendini küçülttüğünde.

Hayatta hiçbir duygu kalıcı değil. Zamanla bizi büyüten belki de yaşadığımız her şeyin geçiciliğini kabullenerek tüm duyguları sahiplenmek. Umut dolu olmanın heyecanıyla, cebindeki iyi niyetlerini birer tohum olarak toprağa bırak. Onlarla yeşert kendini. "Unut ve affet ekşi üzümden iyi şarap olmaz." Ulaşman gereken bir sen yok, her zaman yolda olmak mesele.