สำหรับผู้ที่ชอบเล่นดนตรี ถ้ามีโอกาสได้บรรเลงดนตรีร่วมกันกับเพื่อนๆ เป็นวง ก็จะเพิ่มอรรถรสในการเล่นดนตรีมากขึ้น  สมาชิกในวงแต่ละคนจะพยายามแสดงสุดฝีมือ เพื่อให้บทเพลงออกมาไพเราะที่สุด และแน่นอน เพื่อให้ผู้ชมได้เห็นฝีไม่ลายมือของตนเองอย่างเต็มที่ด้วย แต่จะเกิดอะไรขึ้น ถ้านักดนตรีบางคนอาจมีโอกาสในการแสดงฝีไม้ลายมือของตนเอง “แค่นิดเดียวเอง”

ลานคอนกรีตที่แข็งกระด้าง และร้อนระอุ ไม่น่าจะมีดอกไม้ชนิดใดเติบโตงอกงาม ออกดอกออกผลได้  แต่ท่ามกลางความร้อนระอุ และแข็งกระด้างนั้น อาจมีปรากฎการณ์ที่ดีงามเกิดขึ้น ซึ่งส่งผลให้เกิดความประทับใจแก่ผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ ประหนึ่งดอกไม้งดงามที่เบ่งบานอยู่กลางลานคอนกรีตนั้นเอง

เมื่อมีความเห็นไม่ตรงกัน หรือมีความขัดแย้งเกิดขึ้น  บ่อยครั้ง มักจะจบลงที่การทะเลาะเบาะแว้ง และความรุนแรง  จึงมักมีความพยายามที่จะประนีประนอม ปรับความเข้าใจกันเพื่อหลีกเลี่ยงการทะเลาะเบาะแว้ง  แต่หลายๆ ครั้ง การทะเลาะเบาะแว้งก็อาจก่อให้เกิดสิ่งดีๆขึ้นได้ ถ้าเป็นการทะเลาะแบบศิลปินในอดีตหลายๆ คน ที่ทะเลาะกันโดยไม่ใช้ความรุนแรง แต่ใช้ทักษะทางศิลปะ ใช้จินตนาการและความคิดสร้างสรรค์  ทะเลาะกันผ่านทางการสร้างผลงานศิลปะ ทำให้เกิดเป็นผลงานทางศิลปะอันทรงคุณค่าหลายๆ ชิ้นให้ผู้คนได้ชื่นชมจวบจนปัจจุบัน

คำพูดติดปาก ที่เรามักพูดกับใครบางคนที่กำลังตกอยู่ในสภาวะยากลำบาก วิตกกังวล และเครียด คือ “ไม่ต้องซีเรียส”   ทั้งๆที่ สิ่งที่เราต้องการสื่อสารกับเขาคือ ไม่ต้องเครียด ไม่ต้องกังวล  แต่คำว่า ซีเรียส (serious) ไม่ได้หมายถึงความเครียด ความกังวล  ความหมายที่แท้จริงของ serious คือ ความจริงจัง ความเอาจริงเอาจัง  ดังนั้น เมื่อใครที่ต้องเผชิญกับอุปสรรคและปัญหาใด สิ่งที่เขาควรเป็นคือ ต้อง serious (เอาจริงเอาจัง) ให้มากๆ โดยไม่ต้องเครียดต่างหาก

ถ้าขึ้นต้นด้วยคำว่า “กระแส” ไม่ว่าจะเป็นกระแสน้ำ กระแสลม กระแสเงิน หรือกระแสนิยม สิ่ง ๆ นั้นมักจะอยู่ในอาการวูบวาบ เดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลง เดี๋ยวช้าเดี๋ยวเร็วเสมอ ไม่มีวันหยุดนิ่ง  นั่นหมายถึง ใครก็ตามที่เอาตัวเองหรือเอาชีวิตไปผูกติดอยู่กับ “กระแส”  ชีวิตเขาก็ต้องตกอยู่ในสภาพของความไม่แน่นอน สั่นไหวตลอดเวลา  ถ้าเลือกได้เราอยากจะทันกระแส ตามกระแส นำกระแส โหนกระแส หรืออยู่เหนือกระแส

เทคโนโลยีที่ไม่หยุดนิ่ง มีการพัฒนาอยู่ตลอดเวลาทำให้สามารถผลิตอุปกรณ์อำนวยความสะดวกต่าง ๆ ในชีวิตให้มีประสิทธิภาพสูงขึ้นเรื่อย ๆ เช่น หูฟัง ปัจจุบันจัดว่าอยู่ในระดับหูฟังอัฉริยะเลยทีเดียว   จะเป็นอย่างไรถ้า “หู” ซึ่งเป็นอวัยวะส่วนหนึ่งของร่างกายที่เราใช้ในการรับฟังกัน จะได้รับการพัฒนาใด้ดีขึ้นในระดับอัฉริยะ  เพื่อให้เราได้ยินและเข้าใจผู้คนที่เรากำลังสนทนาด้วย อย่างชัดเจน ตรงไปตรงมาและไม่บิดเบี้ยว

สิ่งหนึ่งที่โชเฟอร์ผู้ขับรถต้องคอยสังเกตุเสมอๆ ในระหว่างการขับขี่ คือ เข็มบอกสถานะอุณหภูมิความร้อนของเครื่องยนต์  ถ้าเผลอเรอลืมดู ปล่อยให้อุณหภูมิความร้อนของเครื่องยนต์สูงเกินไป จะก่อให้เกิดความเสียหายกับเครื่องยนต์แน่นอน มากบ้างน้อยบ้าง  บางกรณี จากเรื่องเล็กๆกลับกลายเป็นเรื่องใหญ่โต ต้องยกเครื่องกันเลยทีเดียว…..ในชีวิตมนุษย์ ถึงแม้เราจะไม่มีเข็มบอกสภาวะอารมณ์ร้อนเย็น แต่ถ้าเราไม่รู้จักสังเกตุ และไม่จัดการกับสภาวะอารมณ์นั้นแต่เนิ่นๆ ปัญหาเล็กๆ ก็จะกลายเป็นปัญหาใหญ่ ๆ  ส่วนปัญหาใหญ่ๆ ก็จะกลายเป็นความสูญเสียที่ประเมินค่ามิได้เลยทีเดียว

ใครที่เคยมีประสบการณ์ในการขับรถที่น้ำมันกำลังจะหมด โดยระหว่างทางที่ไปนั้นหาปั้มนำ้มันไม่ได้เลย คงจะเข้าใจความรู้สึกนี้ดี  รถที่ไม่มีน้ำมันคงไม่สามารถพาเราไปถึงจุดหมายปลายทางได้อย่างแน่นอน  นอกจากนั้น รถของเราจะเติมเชื้อเพลิงชนิดใด ก็ขึ้นอยู่กับเครื่องยนต์ของเราว่าเป็นเครื่องยนต์ที่ขับเคลื่อนด้วยเชื้อเพลิงชนิดไหน…..ในการเดินทางของชีวิต ถ้าเครื่องยนต์แห่งชีวิตของเราน้ำมันหมด จะเป็นอย่างไร? และเรารู้หรือไม่ว่า เชื้อเพลิงที่ขับเคลื่อนชีวิตของเราคืออะไร? จะหาเติมได้จากที่ไหน?

ในการเดินทางบนท้องถนน ผู้ที่ขับรถอยู่เป็นประจำ คงจะตระหนักถึงความสำคัญและความจำเป็นของกระจกมองข้างเป็นอย่างดี ถ้าต้องขับรถในสภาพที่ไม่มีกระจกมองข้าง คงคล้ายๆ กับการขับรถไปด้วย หลับตาข้างหนึ่งไปด้วย  เป็นเรื่องที่เสี่ยงต่อการเกิดอุบัติเหตุอย่างยิ่ง…..ส่วนในการเดินทางของชีวิต ถ้าดำเนินชีวิตโดยไม่มีกระจกมองข้าง ชีวิตของเราจะเป็นอย่างไร? และ กระจกมองข้างในการเดินทางของชีวิต คืออะไร

หนึ่งในบทเพลงซึ่งคุ้นหูผู้คนจำนวนมาก “กีฬา กีฬา เป็นยาวิเศษ”  เตือนให้นึกถึงการเล่นกีฬา และการเชียร์กีฬา  บรรยากาศในการเชียร์กีฬา ซึ่งอื้ออึงไปด้วยเสียงตะโกนของกองเชียร์ และของผู้ฝึกสอนหรือโค้ชของนักกีฬา  ต่างแข่งขันกันตะโกนอย่างสุดเสียงเพื่อให้นักกีฬาได้ยินสิ่งที่ตัวเองจะบอก แต่…...สิ่งที่เรากำลังตะโกนบอกนักกีฬาตอนนั้น เป็นสิ่งที่มีประโยชน์หรือไม่  ยิ่งไปกว่านั้น ตัวนักกีฬาเองได้ยิน หรือใส่ใจในสิ่งที่เราบอกเขาหรือไม่