حضرت باب می‌فرمایند: قدری ترحم بر خود نموده که عملی که می‌کنید از روی بصیرت باشد لعل یوم قیامت توانید نجات یافت

حضرت باب می‌فرمایند: اگر نفسی نفسی را هدایت نماید بهتر است از برای او از اینکه مالک شود ما علی الارض کلا را. زیرا اگر هدایت نمود آن نفس را تا آنکه آن نفس در ظل شجره توحید است رحمت خداوند به هر دو می‌رسد. و الا تملک ما علی الارض در حین موت از او منقطع می‌گردد. ولی سبیل هدایت از روی حب و رافت بوده نه شدت و سطوت

حضرت باب می‌فرمایند: مجمل قول! آنچه انسان تمنا دارد از خیر دنیا و آخرت نزد من است و اگر کشف حُجُب شود محبوب کل منم و احدی منکر مرا نخواهد شد

یا مَعشرَ العُلماء! اِتقوا اللهَ فی آرائکم من یومِکم هذا فانَ الذکرَ فیکم من عندنا. قَد کانَ بالحقِ حاکماً و شهیداً. و اَعرضوا عَمّا تأخذونَ من غیرِ کتاب اللهِ الحَق، فانَ لکم فی القیامهِ علی الصراطِ موقِفاً علی الحقِ قد کانَ مسئولاً

حضرت باب می‌فرمایند: این که امر شده ذکر سر از برای آن است که مراقب به ذکرالله باشی که قلب تو همیشه حیوان باشد که از محبوب خود محتجِب نمانی. نه این که به لسان ذکر بخوانی و قلب تو متوجه نباشد به ذروه قدس

حضرت باب می‌فرمایند: ارواح کل اشیاء راجع می گردد به هیکل انسانی و جنت کل اشیا در جنت انسانی است

حضرت باب می‌فرمایند: هیچ جنتی از نفس عمل به اوامرالله اعلی‌تر نبوده نزد موحدین و هیچ ناری اشد از تجاوز از حدود الله و تعدی نفسی بر نفسی نبوده اگر چه به قدر خردلی باشد

حضرت باب می‌فرمایند: الحمدلله الذی نزل الکتاب علی عبده بالحق لیکون للعالمین سراجا وهاجا

حضرت باب می‌فرمایند: هیچ شیئی به جنت خود نمی‌رسد الا آن‌ که به منتهای کمال در حد خود ظاهر شود.