حضرت باب می‌فرمایند: از نفسی که بیست و چهار سال از عمر او گذشته و از علومی که کل به آن‌ها متعلم می‌شگته، متعری بوده. حال به این نوع که تلاوت آیات می‌نماید بدون فکر و تامل، و در عرض ۵ ساعت هزار بیت در مناجات می نویسد بدون سکون قلم، و تفاسیر و شئون علمیه در علو مقامات معرفت و توحید ظاهر می نماید که کل علما و حکما در آن موارد اعتراف به عجز از ادراک آن‌ها نموده، شبهه‌ای نیست که کل ذلک من عندالله است

حضرت باب می‌فرمایند: عبادی هستند که هر شب تا صبح به ذکر خدا مشغولند ولی شمس حقیقت قریب به ارتفاع گشته در سما ظهور، و هنوز آن ها از سر سجاده‌ی خود حرکت ننموده. و اگر آیات بدیعه بر آن خوانده شود می‌گوید: مرا از ذکر خدا باز ندار! ای محتجب، تو ذکر خدا را می‌کنی و از کسی که این ذکر را تجلی در تو نموده، چرا محتجبی

حضرت عبدالبهاء می فرمایند: بصر ظاهر درست نمی بیند، قوه‌ بصیرت قدری اعانه می‌فرماید، به هوای دست مرقوم می‌شود. چون به یاد تو افتادم راضی نیستم که قلم از دست بنهم

حضرت عبدالبهاء می‌فرمایند: این طیر فانی اگر تا قیام السّاعه در گلستان عشق بر شاخسار شوق به بدایع نغمات روحانی تغنّی نماید، مراتب و مقامات آن اتمام نپذیرد و به آخر نرسد