İnsan diğer bütün canlılar gibi yaşamını sürdürmek için karnını  doyurmaya, barınmaya, dinlenmeye ihtiyaç duyar, soyunu devam ettirir.  Ama insan yaşamak için bundan çok daha fazlasına ihtiyaç duyar. Diğer  bütün canlılardan farklı olarak düşünür, hayal eder, tasarlar,  tasarladığını ortaya koymak ister. Edindiği bilgiler arasında bağlar  kurar. Çevresini bütünsel olarak algılama, empati kurma yeteneğine  sahiptir. Estetikten, güzellikten, üretmekten, sanattan, bilimden,  spordan keyif alır. Ama insanın tüm bunları yapabilmesi için  önce temel yaşamsal ihtiyaçlarını karşılayabilmiş, geleceği için  kaygılarından arınmış olması gerekir. Özgürce düşünebileceği,  üretebileceği koşullara, zamana ve toplumun bir parçası olarak kendini  gerçekleştirme imkânına sahip olması gerekir. İnsan, insan olabilmek  için her zaman karnını doyurmaktan daha fazlasına ihtiyaç duydu,  duyuyor. Ama bugün içinde yaşadığımız sömürü düzeni insanlığın büyük  bölümünü açlık-tokluk sınırında tutuyor, insanlığın ilerlemesini  engelliyor.

Tamamını okumak için 👉https://uidder.org/kadinin_yukselisi_insan_soyunun_yukselisidir.htm

Evlerden işyerlerine, çarşı pazardan okullara hayatın her alanında göçük etkisi yaratan hayat pahalılığı ve göçmen sorunu konuşuluyor. Her şeyin durmaksızın zamlanmasının yarattığı şaşkınlık  paylaşılıyor sohbetlerde; uçurumun kıyısına sürüklenen ülkenin bu  durumunun daha ne kadar süreceği sorgulanıyor; işsizlik ve  geleceksizliğin genç kuşaklarda yarattığı tahribata örnekler veriliyor.  Emekçilerde sohbet ortamlarında söyleme yansıyan ama henüz bunun ötesine  taşamayan bir öfke hâkim! Toplum üzerinde sopa sallayan, sürekli  gerilim üretip tehditler savuran, konserleri bile yasaklayıp baskıyı  arttıran tek adam rejimi, bu tepki ve hoşnutsuzluğun açığa çıkarak  kendisini hedef almasını engellemeye çalışıyor. CHP’nin başını çektiği  muhalefet ise halka seçimi beklemesini öğütlüyor. Katmerlenen toplumsal  sorunlar, yarının belirsiz olması, iktidarın zorbalığı ve muhalefetin  dermansızlığı emekçileri bir çıkmaza sürüklüyor. Aslında  çıkışsızlık duygusunu yaratan şey, işçilerin kendi sınıf örgütlerinde  birleşerek bağımsız bir güç olarak siyaset sahnesine çıkamamasıdır. Eğer işçi sınıfı kendi sınıf örgütlerinde örgütlü olsaydı bambaşka  koşullar oluşurdu; emekçiler kahredici işsizlik ve yoksullaşma dalgası  altında ezilmez, depresif ruh hali toplumun üzerine çökmezdi.

Tamamını okumak için 👉https://uidder.org/kurtulus_isci_sinifinin_birlik_ve_mucadelesinde.htm_0

“Ben kimim, niçin varım, toplumdaki yerim nedir?” gibi sorular dünyanın  en eski sorularındandır. Bu sorular, insanın kimliğini kazanma ve  yaşamını anlamlandırmaya çalışmasıyla ilgilidir. Gençlik yıllarında  kimlik arayışı doğal bir süreçtir ve bu sorulara cevap aranır.  Günümüzde, kaotik ve depresif bir dünya yaratan kapitalizm,  geleceksizlik sarmalına ittiği genç kuşakların kimlik bunalımını  alabildiğine derinleştirmiştir.

Tamamını okumak için tıkla: https://uidder.org/asil_sen_kimsin.htm

Antik çağda Roma İmparatorluğu, tarihin gördüğü en büyük uygarlıklardan biri olarak tam 1200 yıl boyunca ayakta kaldı. Köle emeğinin ürettiği zenginlik üzerine oturan Romalı egemenler, üç kıtaya yayılmış böylesine büyük bir imparatorluğu yönetmek için bir yol benimsemişlerdi: Divide et impera! Yani böl ve yönet! Gün geldi zulüm imparatorluğu Roma yıkıldı, köleci düzen tarihe karıştı. Ama o günden bugüne egemenler Roma’nın mirasına sahip çıktılar. Böl ve yönet politikasıyla sadece sınır ötesi düşmanlarını dize getirmediler, daha önemlisi halkları da böyle yönettiler, yönetiyorlar. Toplumu bölüp parçalayarak, insanın toplumsal varlığına saldırarak egemenliklerini sürdürüyorlar.

Tamamını okumak için tıkla: https://uidder.org/iktidar_toplum_ve_emekcilerin_duygu_birligi.htm

Dağlar deliniyor, nehirlerin yönü değiştirilip barajlar kuruluyor, ormanlar geri dönüşsüz bir biçimde yok ediliyor. Toprağın ve okyanusun derinliklerinden petrol ve madenler çıkartılıyor. Savaşlarla kentler tarumar ediliyor. Doğa kirleniyor, insanlık nefes alamaz hale geliyor. Dünyamız koyu ve karanlık bir griye hapsoluyor. “Tüm bunları insanlar yapıyor, o halde hepimiz sorumluyuz” deniyor. Oysa kapitalizmde hiçbir konuda tüm insanlara söz hakkı tanınmıyor. Bu sömürü sisteminde, dünyanın ve insanlığın geleceği ile ilgili söz, yetki ve kararın sahibi yalnızca sermaye sınıfı! Ama sıra kapitalizmin günahlarına geldiğinde, suçu büyük bir ustalıkla tüm insanlığa atıyorlar.

Tamamını okumak için tıkla: https://uidder.org/kapitalizmin_klasigi_sorumlusu_degilsin_ama_suclusu_sensin.htm

Bir olaya verdiğimiz tepkide veya bir meseleye dair yorum yaptığımızda kendimize ait fikirleri ifade ettiğimizi sanırız. “Bence doğru olan budur” deriz mesela. “Bence” denerek ifade edilen düşüncelerin kaynağı çoğunlukla sorgulanmaz. Oysa toplumun sınıflara bölündüğü bir düzende yaşıyoruz. Düşünceler de gökten zembille inmez. Yaşadığımız toplum, sınıflar ve sınıf çıkarları belirler düşünceleri. Mesela “insan açgözlüdür, doyumsuzdur” düşüncesinin kaynağı kimdir? Neden bu düşünce topluma pompalanıyor?

Tamamını okumak için 👉 https://uidder.org/acgozluluk_sermaye_sinifina_ozgudur.htm

İnsan dünyayı ve yaşamı, kendi yaşadığı dönemle sınırlı düşünmeye meyillidir. Çoğu zaman içine doğduğu dünyayı, toplumu sabit, değişmez, kalıcı zanneder, adeta dondurur. Mesela bugün dünya üzerinde 7 kıta olduğu kabul ediliyor. Hâlbuki dünyadaki tüm karalar tıpkı bir denizde salınıp duran tekneler gibi, dünyamızın merkezindeki magmanın üzerinde hareket halindedir. Bilimsel çalışmalara göre yaklaşık 335 milyon yıl önce bütün karalar birleşmiş ve tek bir süper kıta oluşturmuştu. Günümüzün bilim insanları bu süper kıtaya pangea yani “bütün yer” diyorlar. Hayal etmesi güç olsa da, kıtaların parçalanıp birleşmesi gibi canlı, cansız, büyük küçük, yakın uzak tüm varlıklar ve toplum değişim halindedir.

👉https://uidder.org/butun_dillerde_yankilanan_slogan.htm

Yetişkin bir insanın çocukluğunda yaşadıklarının izlerini taşıması gibi  toplum da kendi geçmişinin izlerini taşır. İnsan geçmişten bugüne  içinden çıktığı toplumun değer yargılarını, kültürünü, bakış açısını  edinir ve yansıtır. Tıpkı bu topraklara ait olan ve çokça duyduğumuz,  çokça söylediğimiz şu atasözünde olduğu gibi: “Ateş düştüğü yeri yakar.”

İlk bakışta bu bakış açısı yanlış değilmiş gibi görünüyor. Ama daha  derine inerek ve toplum üzerinden düşündüğümüzde durum değişir. Çünkü  mesele bir insanın yaşadığı acıyı bir başkasının aynı derecede  hissetmesi değildir. Esas mesele bir acı, felaket ya da haksızlık  yaşandığında bunu yaşayanlara sahip çıkmak, yaşanan sorunu tüm toplumun sorunu olarak görmektir. Ancak o zaman ateş başka yerleri yakmasın diye toplumsal sorunlara karşı birlikte mücadele edilebilir.

Tamamını okumak için tıkla: https://uidder.org/ates_sadece_dustugu_yeri_mi_yakar.htm

“Kimselerin giremediği yollara gir ve yürü, kimselerin düşünmediği  fikirlere aç kafanı.” 1968 yılının baharında, Fransa’nın duvarlarında  yazıyordu bu cümle… Peki, ellerine bir boya kabı ve fırça alıp bu  sözcükleri duvara işleyen insanlar, ne amaçlamışlardı? Ne demek, ne  anlatmak istemişlerdi? Sayısız duvar yazısı yazılmıştır bugüne dek,  kimisi işte bu cümle gibi tüm zamanlarda geçerlidir. Peki, bu cümleyi  zaman sınırından kurtaran, diğerlerinden ayıran nedir? Yarım asırdan  uzun bir süre sonraya, bugüne ne anlatıyor bu sözcükler?

Siyasi iktidarın sermaye politikaları nedeniyle işçi ve emekçilerin yaşadığı şok edici yoksullaşma devam ediyor. Cumhuriyet tarihinde ilk kez yedi yıl üst üste kişi başına gelirin azalması, Türkiye’nin dünyanın en büyük ekonomileri sıralamasında 16’dan 21’e gerilemesi ekonominin kötüleşmesi konusunda fikir verebilir. Ancak yoksullaşma dalgasının herkesi vurmadığını hemen belirtelim. Emekçiler yoksulluk uçurumundan tepetaklak yuvarlanırken, patronlar sınıfı ve siyasi iktidarın çevresi tıka basa tıkınıp palazlanıyor. Üstelik bankalar ve büyük şirketler Türkiye ekonomisi krizle sarsıldığı bir dönemde kâr rekorları kırıyor. Bu durum hem işçilerin çok daha fazla sömürüldüğünü hem de devlet kaynaklarının sınır tanımadan sermaye sınıfına aktarıldığını gösteriyor. Zenginlik dağı büyüyüp yoksulluk çukuru derinleştikçe, egemenler yalan ve ikiyüzlülükte de tüm sınırları aşıyorlar. Tepeden tırnağa yozlaşmış ve çürümüş iktidarlarını korumak için her türlü kötülüğe başvurmaktan, topluma kin ve nefret kusmaktan geri durmuyorlar. Fakat unutmayalım ki bir siyasi iktidarın veya düzenin Nemrutlaşarak topluma korku salması, onun güçlü olduğu anlamına gelmez. Zalimlerin gücü aslında emekçilerin örgütsüz, dağınık ve bölünmüş olmasından doğar.

Tamamını okumak için 👉 https://uidder.org/isci_sinifi_icin_tek_yol_var_birlik_dayanisma_guven_ve_cesaret.htm