Türkiye’de uzun yıllar üniversite gençliği, toplumsal muhalefetin  dinamik ve görünür bölümünü oluşturdu. Hatta siyaset yapmak yanlış  şekilde “öğrenci işi” olarak görülürdü. Bugün gençlerin çoğu için uzak  durulması gereken bir konudur siyaset; güvenilmezdir, kirleticidir.  Siyasete bulaşmamak gerektiğini, siyasetle uğraşmanın aptallık olduğunu  düşünenlerin sayısı hiç az değil. “Biz niye bu büyük sorunlarla uğraşıyoruz?” diyor birisi, bir başkası “ben asgari ücretle mi ilgilenmeliyim bu yaşımda” diye sitem ediyor mesela… Bundan 2500 yıl önce ünlü düşünür Aristo,  insanı hayvandan ayıran özelliklerden birinin kendi başına amacı olan  faaliyetlerde bulunması olduğunu söyler ki politika bu faaliyetin  atasıdır. Bu sebeple insan politik bir hayvandır/canlıdır der. Peki, bu  böyleyken gençler politikaya, siyasete neden mesafeliler?

Tamamını okumak için tıkla: https://uidder.org/gencler_neden_siyaset_yapmali.htm

Söylenenin aksine tarih tekerrür etmez. Ama tarihin tekerrür etmemesi birbirine çok benzeyen tarihsel olayların, tarihsel dönemlerin olmadığı anlamına gelmez. Benzeri tarihsel koşullar benzeri sonuçlar doğurur. Amerikalı yazar Mark Twain, bu gerçeği vurgulamak için şöyle bir benzetme yapmıştır: Tarih tekerrür etmez ama kafiyelidir! Eğer emekçiler örgütlü olurlarsa, bu “kafiye” yani tarihsel benzerlikler nedeniyle her seferinde “Amerika’yı yeniden keşfetmek” zorunda kalmazlar. Geçmişe bakarak dersler çıkarabilirler, deneyimlerini geleceğe aktarabilirler. Ama bir kez daha altını çizelim; örgütlü olurlarsa!

Tamamını okumak için tıkla: https://uidder.org/iste_kafiye_yalanlar_farkli_tuzak_ayni.htm

Bugün Ukrayna’da bir savaş yaşanıyor. Ukraynalı emekçiler ABD ve  İngiltere’nin kışkırttığı, Rusya’nın başlattığı bu savaşın bedelini  ödüyor. Ukrayna ile Türkiye arasında hırçın dalgalarıyla Karadeniz  uzanıyor. Belki de bu nedenle kimi insanlar savaşı uzakta görüyor. Ama savaş öyle bir şeydir ki sadece yaşandığı coğrafyayı yakmaz.  Yarattığı yıkım ve acı dalga dalga yayılarak dünyanın tüm emekçilerinin  yaşamını etkiler. Kadınlar ve çocuklar savaş cehenneminden çıkmak için  göç yollarına düşüyor. Dün Suriye’de gördüğümüz manzaranın bir benzeri  bugün Ukrayna’da yaşanıyor. Savaşın yol açtığı ekonomik  sorunlar ise başta Ukrayna olmak üzere tüm dünyada giderek büyüyor,  enerji ve gıda fiyatları yükseliyor. Ekmek, yağ gibi en  temel ihtiyaçlar bile el yakar hale geliyor. Savaşlarda zenginler daha  da zenginleşirken; ölen, acı çeken, en temel ihtiyaçlarını dahi  karşılayamayacak duruma gelen, ekmeği küçülen işçi sınıfıdır. Bu  geçmişte de böyleydi, bugün de böyledir.

Tamamını okumak için tıkla: https://uidder.org/savas_ve_ekmek.htm

Dünyada iki yüzden fazla ülke, sayısız inanç, dil ve ulus var. Bu da son derece normal… Bu farklılıklardan dolayı hiçbir insanın birbirine kin beslemesi, ayrımcılık yapması ve düşman olması gerekmiyor. Ancak kapitalist sömürü düzeninin egemenleri, kendilerini en tepede tutmak için bu farklılıkları bir düşmanlaştırma aracına dönüştürürler. Farklı din, dil ve ulustan emekçiler bu düşmanlaştırma oyununa geldiği ve birbirlerine diş bilediği sürece kazanan daima egemenler olur. Oysa farklı inanç, dil ve deri rengine sahip emekçilerin birbiriyle hiçbir alıp veremediği yoktur. Sermaye sınıfı hiçbir ayrım yapmadan hepimizi iliklerimize kadar sömürüyor. Öyleyse dünya işçi sınıfı olarak her türlü sentetik ayrımı bir kenara koymalı, emeğimizi sömüren asalaklar sürüsüne karşı birleşmeliyiz.

Tamamını okumak için tıkla: https://uidder.org/1_mayis_o_ates_hala_yaniyor_ve_buyuyor.htm

İki yıl önce bu günlerde, neredeyse tüm dünyada sokaklar boşalmış, meydanlar ıssızlaşmış ve kentlerin üzerine terk edilmişlik havası çökmüştü. Covid-19 küresel salgına dönüşürken, kapitalist sistemin egemenleri hastalığa çözüm üretmek yerine insanlığı bir korku tüneline itmeyi tercih ettiler. Hep bir ağızdan tekrar ediyorlardı: “İnsanlık tarihin en büyük felaketiyle karşı karşıya! Bu savaşı hep birlikte kazanacağız.” Topluma korku pompalanıyor ve insanlar paniğe sürükleniyordu. Çünkü asıl amaçları salgına karşı önlem almak değil, onu kapitalist sistemin büyüyen krizinin ve sorunlarının üzerini örtmek için bir şala dönüştürmekti. “Hiçbir şey eskisi gibi olmayacak” propagandası eşliğinde, kapitalist sistemin doğurduğu krizlere toplumun alışması gerektiği, şikâyet edilmemesi ve bunun “yeni normal” olduğu söyleniyordu. Henüz salgın ve onunla topluma işlenen korku son bulmadan, bu kez Rusya’nın Ukrayna’ya açtığı savaşın çok yönlü etkisi dünyanın üzerine kara bulut gibi çöktü. Savaşın nasıl sonuçlanacağı bilinmezken, enerjiden gıdaya birçok alanda kriz baş göstermiş durumda.

Tamamını okumak için tıkla: https://uidder.org/bizleri_kurtaracak_olan_kendi_kollarimizdir.htm

İnsan sadece beslenme, barınma gibi fiziksel ihtiyaçlarını karşılamakla mutlu olmaz. Aynı zamanda manevi ihtiyaçlarını da karşılamak ister. Paylaşmak, sevip sevilmek, yararlı olmak, değer görmek, kendini gerçekleştirmek ister. Bunlar olmadığında ise kendini mutsuz, işe yaramaz, değersiz hisseder. Günümüzde tıpkı depresyon gibi değersizlik hissi de çok yaygın. Fakat toplumsal bir sorun olarak değil kişinin kendi sorunu olarak görülüyor. Kişinin kendi kendisiyle “mücadele etmesiyle”, kendisine “ben değerliyim” demesiyle sorunun çözüleceği söyleniyor. Oysa sorun da çözümü de bireysel değildir. Yaşadığımız manevi sorunlar da toplumsaldır. İçinde yaşadığımız toplumsal sistemle ve hangi sınıfa ait olduğumuzla ilgilidir. Çözümü de toplumsal olmak zorundadır.

Yazının tamamını okumak için tıkla: https://uidder.org/orgutluysek_degerliyiz.htm

Özgürlük, ezilen ve sömürülen emekçi insanlığın kadim istem ve düşüdür. Su gibi, ekmek gibi bir ihtiyaçtır özgürlük. Dünden bugüne şiirler, şarkılar yazıldı, nice büyük mücadeleler verildi özgürlük için. Uğruna ödenen bedeller, verilen mücadeleler destanlaştı. Köleci Roma’ya başkaldıran Spartaküs’ten günümüze sayısız isyan ateşi yandı dünya üzerinde özgürlük için. Bütün dillerdeki söylenişi yüreklerde aynı ateşi tutuşturdu. Köleler köle sahiplerine, sömürge ülkelerde ezilen halklar emperyalistlere, yoksul emekçi halklar krallara karşı isyan ettiler özgürlük isteyerek. Bugün de zulme ve zorbalığa karşı isyan ateşleri yakılmaya devam ediyor.

Yazının tamamını okumak için tıkla: https://uidder.org/ozgur_degiliz_ama_olabiliriz.htm

Her insan mutluluk ve mutsuzluk üzerine düşünmüştür mutlaka. Kimisi için daha fazla güç veya servet, kimisi için çocuğunun gülen gözleri, kimisi için seyahat, aşk, hatta çikolata... Mutluğun formülü basittir denilip geçilebilir ama sömürü ve baskı sistemi olan kapitalizmin esareti altında toplumun mutlu olması imkânsızdır. Sıradan bir soru olarak “nasılsın, mutlu musun?” sorusuna birçok insan “mutluyum, iyiyim” diyor. Peki ya sohbet koyulaştığında? “Aslında” ile başlayan ve mutsuzluğun tarifini yapan cevaplar dökülüyor ağızdan. Hele ki gençler!

Yazının tamamını okumak için tıkla: https://uidder.org/mutluluk_ve_insanligin_buyuk_davasi.htm

“Şehirdeki her şey mükemmel, caddelerdeki sesler mukaddes, müziğin ve  caddelerin sahibi yok…” Bu sözler İskoç bir sanatçının tasarladığı bir  sanat eserinin üzerindeki şiirin Türkçe çevirisi. Bu eser bir müzede ya  da sanat galerisinde değil Gebze Taysad Organize Sanayi Bölgesindeki  Farplas fabrikasında bulunuyor. Farplas patronları sahip oldukları  pahalı sanat koleksiyonlarını fabrikalarında, ofislerinde “cömertçe”  sergiliyorlar. Farplas binasının bu bölümündeyseniz, etrafınızdaki her  şey gerçekten de mükemmel. Yaratıcılık sınırlarını zorlayan, insanın tüm  duyularına hitap eden, ruhunu doyuran, paha biçilmez sanat eserlerinden  gözlerinizi alamazsınız.

Yazının tamamını okumak için tıkla: https://uidder.org/sanat_sermayenin_ruhu_ve_isciye_sikilan_plastik_mermi.htm

Türkiye 2022’ye işçi eylemleri dalgasıyla girdi. Ocak ayının ortasında başlayan iş durdurma eylemleri, kısa sürede taşımacılıktan metale, tekstilden tersaneye birçok sektör, işyeri ve kente sıçradı. Bu eylem dalgasını yaratan temel itici güç, şiddetlenen hayat pahalılığının reel ücretleri eritmesi ve buna karşılık ücret zamlarının son derece düşük tutulmasıdır. Üretimden gelen güçlerini kullanan işçiler, şu ana kadar onlarca işyerinde patronlara taleplerini kabul ettirmeyi başardılar. Çorap işçilerinin fiili grevler sayesinde ücretlerini asgari ücret düzeyinden 6500-7000 lira bandına yükseltmesi, ücretler belirlenirken hangi faktörün devreye girmesi gerektiğini bir kez daha gösterdi. Bu ücret artışlarının işçilerin derdine ne ölçüde deva olacağından bağımsız olarak söylersek, eylem dalgası ve sağlanan başarı emeğin gücünün ifadesidir. Egemenler ne yaparlarsa yapsınlar işsizliğe, yoksulluğa ve sömürüye karşı işçi sınıfının mücadelesini engelleyemezler. Ancak bu mücadelenin nasıl sonuçlanacağını belirleyecek olan şey, işçi sınıfının birliğini ne ölçüde sağladığı ve emeğin ne ölçüde örgütlü bir güç haline geldiğidir.

Yazının tamamını okumak için tıkla: https://uidder.org/kazanmak_icin_guclu_birlikler_kurmaliyiz.htm