Yazılan eski kelimeler

Eski senden, kağıda hapsolmuş düşünceler

Yükken şimdikinin sorumluluğu,

ne gerek var dünkünü Daha bir gün önceden, yüklemeye

Büyümeden sırtı köreltmek, şahsen yarına mutlak mağlubiyet

Ağrısı kötü oluyormuş sonra

Ağlayanlardan duyduğum kadarıyla

Zaten taşıması gereken ben değilim.

Eğer yükleyen bir gün önceki bensem

öğrendim arkadaşıma bir şeyler çizerken,

Şantiye girişli değilmişim ben,

oradaki abiler bana öyle söylediler,

Şimdi düşününce, işini biliyormuş şantiyedekiler,

Soruyorum bende tekrardan kaleme, ve ona itaat eden kölelere,

Neden razı olsun şu insan, devri alemin işçiliğine

Gün arası dışarı çıkmışım, çırılçıplağım

Dal taşşak, sokak ortasındayım

Başta sever biri

Yanında durur diğeri, seviyor gibi

Ne fark eder cinsi

İkiside aynı bokun laciverti

(#5051)

Yanında olmalıydı. Doğrudur. O kadar inandırmış olacağına. Olmaz şimdi olmamak yanında. Haklısın. Evet, ekildin. Ben demedim. Sen dedin. Peki olanı biliyorsun? O zaman olacakları bana niye soruyorsun? Eğer olacak ben değilsem.

Üzülmüyorum anlattıklarına. Niye? Bilmiyorum. Evet, bence de iğrencim. Haklısın. Kuramıyorum empati. Yaşamadım anlattıklarını. Yaşadıysam da bu denlisini hiç yaşamadım. Densiziyle bu kadar ilgilenmedim.

Evet, ilgilenmiyorum. Niye? Bilmiyorum. İlgimi çekmiyor dediklerin. Belki diyen kişinin. Çeken kimse yok değil. Ama sen o değilsin demek ki. Yanlış anlama sevdim seni. Öncesinde de. Hatta çekmiştin bile ilgimi. Ama tekrar anladım sevmiyorum şüpheyi. Özellikle densiz şüpheni.

Harbi sıkılmışım. Başta sıkılmamıştım. Biraz dinlesen beni. Dinlettirsen kendini. Anlatmayacağım kendime kendimi. Belki de bu sıkkınlık senlik de değil. Yaşadım çoğunda böylesini. Tahminimce sıkıntı bendeki beklentiydi. Sevmiyorum belirsizliği. İçimde yaratıyor sürekli bir beklentiyi. (#5087)

Önünde güzelim boğaz köprüsü

Ne anlar, sahilin ök(s)üzü

(#5051)

Benim hayatımda hiç bir zaman biri olmadı.

Böyle diyince de pek olmadı. İfade etmek istediğim bu şekli değildi.

Anlarsınız, anlarız, daha çok sevgilimsi gibi. Sevgisini kendisinde göreceğin biri. Hatta öyle görmek isteyeceksin ki, önce sıfatını koyacaksın, sevgili. Sonra da birinci şahıs ekini, sevgilim. Avutacaksın kendini. Seveceksin de. Sakın yanlış anlama he. Avutmanın sebebi sevmemen değil. Bilirsin arada ben de severim seni. Ama sen sever misin kendini?

Anlamadıysanız da şöyle diyim. Biri değil bahsettiğim. Bildiğin sevgili. Biri olsa insan nasıl yaşasın bunca zaman. Ya delirir, ya sıkılır, ya da uzaklaşır. En başında evinden sonra kendinden. Ev hep önce gelir insanın kendisinden. Çıkmak kolaydır. Öyle kolaydır ki arkana bile bakmazsın. Çıktığında içini bir sevinç bile kaplar. Belirtisi tebessümdür. Anca o zaman farkedersin. Taa ki her gün geçtiğin ışığa gelene kadar. Orada, o kırmızı ışıkta, o bir dakika, hiç uzun olmamıştır o kadar. Bide yanında senin gibi bekleyen kimse yoksa. Bil ki sıçmışsın o zaman. İnsana biri bakmayınca uzaktan veya yakından. İnsan çok özgür sandığımızdan. Her şeyi yapabilir o ışıklarda. Yola atlayabilir bir anda. Gene bakmaz arkasına. Evine bakmadığı gibi. Ama varsa karşı ışıkta insanlar. Atlayamaz öyle kolay yolun ortasına. İnsanların yüzü ayna olur ona. Yer mi insanın götü oraya atlamaya? Nah yer. Yememesi utanacağından değil. Kendisini unutacağından. Aslınsa ikiside benzerdir başta. Ama utanç sürer uzunca. Utanç arada tıklatır insanın kafasını. Sorgulamayı tercih etmez. Sebebi, niyeti ufak bir rahatsızlıktır. Apartmanın tembel kapıcısıdır. Unutmak ise. O uçsuz bucaksızdır. Korkutucudur. Sorgusu kendisinden de yorucudur. Aidat isteyen yönetici gibidir. Tekrar onu bulmak korkutur insanı. Ya hatırlarsa? Neyi unutmuştu, bir şeyi, o şeyi? En kötüsü kendini. Unutmadan söyleyim. Uzak kalma ışıkta bekleyenlerden. Irak kalma yansımalardan. Aramak aklına bile gelmez sonra. Bulamazsın kendini. Senden, o denli yabancı kendin. Yaşatmaz seni bin şeritli yollarda. Acımaz sana. Atlatır yola. Bakmaz arkasında kalanlara. Bencildir insan, özellikle diğer insanlara. Aynı zamanda da sana. Bazen de bana. Biri, kimi, bibisi önemi yok kimin seni siktiği. Kısaca bencilsin ve aynı benim gibisin.

Daha dün gelmişsin dünyaya

Galiba yenisin buralarda

Ne zaman girdin dünyama

Tanıdıkça daha çok rastlıyorum sana

Seni bırakamam asla

Seni bırakmayacağım asla

Sen benimsin, benimle yerindesin

Yerinde sevilmişsin, sen (de) sevmişsin

Bir olmuşuz biz seninle,

Nasıl geçilebilir ötesine?

Söylesene

"Bilirsin sen(de) yalan söylemezsin benim gözlerime

Bırakmamışsın beni, çiçeksiz bir günden diğerine

Kim seni, bırakabilir elinde bir çiçekle"

Haklısın, sulamayı unutma aldığım çiçekleri

Bak almam sonra en sevdiklerini

Bilirsin ki, sen (de) sulayamazsın diğerlerini

(#5057)

En uyumsuzun bile bir uyumluluğu vardır

En saçma sorunun en yakınını(ya da uzağını?) bulursam

Kendimi tanırım

Anlam nedenseldir

Fışkiyeden çıkan suyun gölete akması

Nedeni ve sonucudur

Akan suyun etkisiyle bir yerlere dağılması

Uyumluluk ve uyumsuzluk içindedir

En uyumsuz damlanın çıkabileceği en yüksek yeri bilirsem

O zaman kendi limitimi anlayabilirim

Gel gitler belki de yaptıklarımın etkileri

Köpürende hissetiklerim

Yağmur yağabilir

Gölet taşabilir

Dış etkenler de var tabii

Düşünmek gerek

Absürtle tanıdım kendimi

Absürtle tanıyabilirim seni

Uyuyumluluğundan şüphem yok

Ya uyumsuzluğun

Bana lazım olan limitler

Medyanı bilmeden

Ortadakilerin bir önemi yok

İnanıyorum ki

Uç tercihlerin verir bana kendini

Veya düşüncelerini

Ne kadar gidebilirsem ucuna

İnanıyorum o zaman yakınlaşırım sana

İlk dört element bulundu sıçtığımda

Ateş, toprak, su, hava

Bokumu aradıklarında

Buldular 120 tane daha