ارسطو گفت: "انسان حیوان ناطق است." یعنی حیوانِ دارای لوگوس است، حیوانِ اندیشنده. امّا انسان افزونِ بر قوه‌ی تفکر جسم و عواطف هم دارد. پس ائودایمونیا یا سعادتش در گروی توجه به هر دو از طریقِ پرورشِ جسم و تربیتِ نفس است. به باورِ ارسطو سعادت مقصد نیست بلکه نحوی زیستن است، زیستِ فضیلتمدانه. برخلافِ انسان خدای ارسطو اندیشه‌ی مطلق است. خدا به خود می‌اندیشد و عشق او افلاک را به حرکت درمی‌آورد.

این دوّمین قسمت از سه‌گانه‌‌‌ی ارسطو است.

از دیدن حمایت کنید:

حامی‌باش | Patreon

دیدن را دنبال کنید:

اینستاگرام | تلگرام | توئیتر

از دیدن در حامی‌باش حمایت کنید.