Bugün, dünden iyi

Yarın belki gökyüzü sızacak

Kalbimin şekli, kentin şekline benzer

Orda yönü belirsiz bir rüzgâr eser

Yıldızlı göğe doğru gözleri körmüşcesine isimsiz taşarlar

Dünya sanki sırtımda

Sanki herkes karşımda

Zaten biliyorsun, ben 5 dakikada her şeyi unuturum

Neden dün değil de bugün yani?

Uçuyor yani!

Ama sen!

İnsanlardan birşey bekleme yani

Ne kadar, ne kadar bu duygu devam edecek?

Bir güzelliği görmek lazım ya

N'olur konuş benimle

En azından rüyamda...

Hem zaman geçiyor nasıl olsa,

İnsanlar, uçmayan kuşlardır,

Ey sözcüklerin hüthütü...

Kaç deniz geçmek zorundayız çölde?

Kaç kitabı bırakmak zorundayız arkamızda?

Kaç ulusa benzemek zorundayız bir kabile olmadan önce?

Özlemdir sürgünün mekanı

Şarabımız bir sürgün yeridir,

Ve bir sürgün yeridir bu kalbin tarihi…

Her kalp, bir gizemler evrenidir…

Beyin dumandan başka bir şey değil–bırak kaybolsun!

Ateşten ve ışıktanız biz…

Dedik: Biz aşıklardan başka bir şey değiliz

ve yorgun düştük aşkın beyazlığından,

ve bir anne, bir toprak ve bir baba özlemiyle dopdoluyuz.

Eskiden olduğumuz insanlar mıyız, olacağımız mıyız?

Öyle ya da böyle

Yine de, ışık aramakla geçecek hayat ne de olsa

Bugün, dünden daha iyi

Ölmedim işte. Ölemedim. Demek ki yaşamam gerekliydi. Bir gizli kuvvet olmalı bizi yaşatan... Yaşamakla ölmek arasındaki maceramızı düzenleyen, çaresizliğimizi her yerde yüzümüze tokat gibi indiren bir büyük kuvvet olmalı. Şimdi seni daha çok seviyorum. Meğer, ölüm senin kadar güzel değilmiş... Şimdi güzelliğin daha yakıcı, daha alımlı...Bütün neden'ler senin için yaşamayı gerektiriyor şimdi. Nasıldım? Nasıldım o gece, o gün bilemezsin. Eski, taş binalar üstüme yıkılıyordu, başımda parçalanıyordu vitrinlerin camları... Her taşıt beni ezip geçiyordu yanımdan. İnsanlar alnımda yürüyordu çamurlu pis ayaklarıyla... Rüzgar gırtlağıma yapışmış bir el gibiydi. Kitaplar, dergiler, gazeteler gördüm boyalı dükkanlarda. Hepsi ölmek diyordu. Yalnız ölümdü gördüğüm kaldırımlarda. Artık her şey boştu, yalandı... Kirli bir çamaşırdı üzerimde yaşamak. Umutlarımı yitirmiştim. Arayıp bulacak gücüm kalmamıştı. Öylesine yorgundum, bitkindim. Ellerimi sevmiyordum, gözlerim utanç veriyordu gözlerime. Damarlarımdaki kan rahatsız ediyordu beni. Ölmek, gitgide bir umut haline geliyordu içimde... Büyüyor, büyüyordu... Boşlukta bir tel gerilmeye başladı... Gerildi, gerildi. Sonra kan rengi bir karanlığa düştüm. Duvarlar kırmızıydı, yerler, masalar, sokaklar, insanlar hep kırmızıydı... Ama karanlıktı yine, korkunç bir karanlıktı. Kırmızı sisler içindeydim. Dört yanım denizdi, kıpkızıl... Sonra rengi değişti çevremin. Bulutlar dağılmaya başladı. İlk gün ışığı merhaba dedi pencereden, yeşil yapraklar el salladı. Bir adam uzun uzun öksürdü. İlk ellerimi buldum vücudumda, derken ayaklarımı, gözlerimi, dudaklarımı, saçlarımı buldum. Ve seni düşündüm...İşte o zaman yaşadığımı anladım, utandım... Bana çılgın diyorsun, seni sevdiğim için. Yanılıyorsun, sevmek çılgınlık değil. Sevmek insan tarafımızı bulmamızdır bence. Biraz da yaklaşmamızdır Tanrıya zaman zaman. Dünyada sevmeyenlere, sevemeyenlere acımalı. O ot gelip, ot gidenlere acımalı. Sevebilen insan, kendini keşfetmiş insandır. Talihli insandır. Çektiği bütün acılara rağmen; mutlu, kıvançlı insandır o. Aşktır yücelten bizi ve derinliğimiz aşktandır. Gerisi boş, yalan. Aşksa, sevmektir. Durmadan, nefes alırcasına sevmektir. Sevmekle sevilmek ayrı şeyler... Sevilmeyi çoğaltmak, ona bir başka şekil vermek, daha da yoğunlaştırmak onu, elimizde değil....Oysa ki sevgimizi dilediğimiz gibi yoğurabilir, dilediğimiz şekli verebiliriz ona. Derinlikse derinlik, yükseklikse yükseklik, genişlikse genişlik.

Sevmekte gücümüz var, irademiz, aklımız var. Biz varız sevmekte. Sevmek yaratmaktır bir bakıma. Sevilmekse; yaratılmak.

Demek ki biz seninle birbirimizi yaratıyoruz durmadan. Sen beni yaratttıkça güzelsin işte ve ben seni yarattıkça güçlüyüm, daha da bir insanım.

Beni sevmeseydin yine bir şey değişmeyecekti benim için. Sen biraz eksik kalacaktın, biraz sen kaybedecektin. O kadar.

Şimdi insanların en güzeliyiz, en iyisiyiz elbette. Seviyoruz, seviliyoruz.

Sevgimi anlamadığın ve ona saygı göstermediğin anda ölebilirim...Karşılık vermediğin anda değil.

Birbirimizi yeniden yaratmaya devam edelim.

Bir ben biliyorum yorgun gözlerinin altındaki halkaların ebemkuşağı olduğunu

Ve istediğinde yedi renk bakabileceğini

Siyah saçlarındaki akların aslında,

Hırçın dalgaların gelgitlerinden oluşan köpüklerin bulaşığı olduğunu

Bir ben biliyorum, yüreğinin severken

Ölmekten değil de, öldürmekten korktuğu için

Tir tir titrediğini

Kayboluşlarında kendini bulup, her şeye yeniden başlama hevesini

Yalnızlığının nasıl kursağında bıraktığını bir ben biliyorum

Dağların eteklerine ziller takıp, hızla doruklara kaçışından olduğunu

Ruhunun serin esintisinin, hayatın çarmıhına paslı çivileriyle gerildiğini bir ben biliyorum

Her kundaklama sonrası, ormanlarının zehrini bir hışımla genzine çektiğini

Bu yangınlarla ciğerinin de yandığını,

Yine de hiç ağlamadığını

Bir ben biliyorum bu şehrin goncalarını bile sevmediğini

İnim inim inleyen gecelerinde demlenemediğini bir ben tanıyorum

Kendine sürgün bir garip kişiyim

Bilmemem gereken şeyler öğrendim;

Sorular sordum sormamam gereken

Sınırlarımı aşmak yasaktır bana.

Öyle biriyim ki;

Geceleri uykusuz kuyuları dinleyen...

Adım büyücüye çıktı bu yüzden.

Kendine sürgün bir garip kişiyim;

Kutsallığı zincir gibi parmağında çeviren.

Umudu depremden, aşkı külden bekleyen benim aranızda

Yerim yok zaten

Bilmemem gereken şeyler öğrendim.

Sorular sordum sormamam gereken

Gördüm apaçık, görmemem gerekeni.

Söylenmezi söyledim

En ince ayrıntılarını:

Onun, o prensesin kederi, annesinden miras kalmıştır

Sabahları saçlarını yalnızlıkla tarar

Gözlerinin akı, bulutlara doğru akar

Bardağını tutarken konuşmaz –bir konuşsa içi kan dolacaktır-

Kırıldı kırılacak bir kurumuş dal gibi sallanır da rüzgârda

Bir de baloncu vardır durdurur zamanı, parçalara böler

Karelere, küplere ve konilere, yamuklara…

Olmadı silindirlere benzetir elleriyle

Ve

Kırmızı balon, mavi balona anlatır terk edilmiş masalları

Kaldırımlarda ise heykeller yürümektedir artık

Bir yerlerden sonra,

Her şeyi ve herkesi görmezden geliyorsun

Artık kimseden acı çekmiyorsun,

Birine bağlanmıyorsun!

Bir sonbahar yaprağı gibidir hayatım,

Ayın solgun ışığında titreyen;

Huzursuzdur ve hemen son bulur.

Bir yaz gülü gibidir hayatım,

Sabah göğüne açılır

İnsan ki, anılardan bir buluttur

Hayatın sonsuzluğa akıp giden göğünde, Savruldukça çoğalır, çözüldükçe birikir...

Son damlası düşmeden toprağın rahmine,

Kimbilir kaç mevsim görür

Kaç rüzgâr geçirir...

Seni içimden söküp atmaya çalıştım. Ama yapamadım. Kalbimi kazdıkça altından hep kara sevdam çıktı, seni buldum. Ben senin gözlerinde hayatı öğrendim. Benden gitme diye içime döküldüm. Yeniden sana doğdum…Nasıl anlatsam bilemiyorum,içim içime sığmıyor. O deli dolu neşe dolu kişi ben değilim sanki. Dışarısı buz gibi lapa lapa kar var, benim içim yanıyor. Eksi kırk derece soğuk suda bile yüzerim, inan ki. Suç benim değil ki; şiir kokuyordu bakışların. Yazmamak gözlerine ihanet olurdu. Hani derler ya, ömründe bir kez çıkar karşına. Öylesin işte, ilksin, sonsun...Sonsuzsun bende. Ben seni gözlerim kapalıyken bile bulurum. Sende bana ait olan bir şey var. Aşkı seçemezsin, o seni seçer.

Sen usul, ben yavaş, kime yaraşır bu sessizlik?

Kim biner bu gemiye insandan kıyılar yapılırken?

Yetmez mi dalgası?

Ben seni kana kana sevmek istiyorum.

Saniyeleri biriktirip, koskoca bir ömür yapacağım. Benden geçemeyeceksin...Sana söz veriyorum.

Martıların kanatlarında olmak özgürlüktü gökyüzünde. Uçsuz bucaksız bir umman. Bir derya bu sevda. Sevda kelimesi cesaret ister,kara kara düşünmeler ister,çile çekmek icap eder. Velhasıl sevda demeye cesaretim var bu kadar uzaktan severken.

Başından geçenlere rağmen, mutlu sonla biten bir masal olalım isterdim. Sen gelene kadar, ben bir kalbim olduğunu bile unutmuşum.

Yağmura dair söylenebilecek her şeyi birileri söylemiş, yazılabilecek her şeyi birileri yazmıştır. Yine de az gelişmiş bir cümle kurmam gerekirse eğer, iyi yağıyor. Bakalım bu kadar kötülüğü temizlemeye yetecek mi gücü? Ben ömrümde ilk defa boş bakmanın ne demek olduğunu gördüm. Dün akşam ya da yıllar önce. Ne fark eder? Orada, o an ölmüyor ya insan, daha da ölmezmiş gibi hissediyor. Hiç'in ne olduğuyla bir kez yüzleşti mi, kim onu bir şeyleri umursamamakla suçlayabilir? Değer mi dediniz? Onur mu? Aşk mı? Ne? Duyamıyorum... Aşk mı dediniz? Hiç diyorum hiç, boşluk diyorum, boşluğu gördüm diyorum. İnsanın canının yanmasından çok daha acı bir şey var, artık canının yanamaması! Benim de sebeplerim vardı. Ben, kendime göre durumu açıklayabiliyordum. Başkalarına anlatılması güç de olsa, bu açıklama düzenim, öyle her insanın kolayca ulaşabileceği cinsten değildi. Üç evli sokağımı düşüncelerle geçtim, birden kapımın önünde buldum kendimi. Demek ki, düşünmüşüm dedim. Çünkü, düşününce hep böyle olurdu. Anahtarlarımı çıkarıp hazırlamaya fırsat bulamadan kapımı görürdüm birdenbire. Sonra, salondaki sallanır koltuğuma ulaşıncaya kadar, düşünecek bir şeyler çıkardı: Hırsız kilidini açmalı, asıl kilidi iki kere çevirmeli, vazonun içinden oda anahtarlarını çıkarmalı. Vazonun önünde biraz fazla durdum. Korkuyorsan, neden bu kadar uzakta yaşıyorsun şehirden? Neden üç evli sokağın en ucundaki evde oturuyorsun? Son kaldırım taşından bile elli beş adım ötede ne işin var? Garip...Kaderime gülümsedim; aynaya bakarak tabii. Tatlı bir gülümseme. Eski neşemi kaybetmediğimi göstermek için. Sonra durgunlaştım. Neden? Unuttum...Dur, hayır; unutmadım. Yalnız kaldıkça, yalnız kalmaktan korktukça... Aynadan uzaklaştım; fakat, biliyordum, böyle bir düşünceydi. Buldum: Yalnız kalmaktan korktukça, yalnızlığım artıyor. Bu sefer gerçekten gülümsedim. İster görün, ister görmeyin; gülümsedim işte. Her şeyimi kaybetmedim daha; çıkmayan candan ümit kesilmez, havlayan köpek ısırmaz. Aylarca sustun. Aylarca yüzün açılmadı. Gülmedin, gülümsemedin. Yemedin, içmedin. “Ben artık yaşamıyorum,” diye yazdın mektubunu. Ben de eridim seninle. Ben de öldüm. Ama inancımı hiç mi hiç yitirmedim. Eser bir yel, yağar bir yağmur, alır götürür seni inciteni yüreğinden. Demedim. Diyemedim. Dedim ki, gün gelir o geniş yüreğinin içine siner sevdan da. Acıların gibi. Bir evde oturmuştuk eskiden. Apartman denilen kül rengi yığınlarla örülü bir sokakta. Yer katındaydık. Küçük bir balkona açılırdı odan. Çalışan anne baba, okuyan çocuklardan kuruluydu evimiz. Tohumlar istemiştin. Hücrende çiçekler büyütmeye. Çaresizlik, olanaksızlık tanımadın, büyüttün onları. Sonra, çiçeksiz ve yılansız bırakıldığın, ellerin dizine yapışık, gözlerin karşı duvara dikili, kıpırtısız yaşamak zorunda olduğun, kimseyle tek sözcük konuşamadığın o uzun günlerde ne yaptın? Hatırla. Kendi beyninin içinde yolculuğa çıkıyordun. Her istediğin yere gidiyor, her istediğinle görüşüyordun. İstediğin hayatı oracıkta kuruveriyordun. İlişkiler var ediyor, onları kesiyordun. Canının istediğini yapıyordun. Şimdi de öyle düşünüyorum. Yıkılmaz benim oğlum. Küçük sevgiler miydi önce yaşadıkların, yoksa içerde oluşundan mı bu kadar tutkunu oldun, bu kez sevda seni nece yaraladı? “Dostun gülü yaralar gibi.” Sen sarmaşıklar üretmiştin, fasulyeler yeşertmiştin. Pencerenin demirlerine sardırmıştın. Bütün bir yaz yemyeşil durmuşlardı orda. Anımsıyor musun? Küçüktün. Köpek yavruları toplar sokaktan, büyütürdün. Öyle çabuk, öyle güzel büyürlerdi ki, kimse annesiz diyemedi onlara. Kardeşlerinle, anne baba olurdunuz.

Yiğittir, dayanır her acıya, her yoksunluğa da, bir sevdadan sarsılır. Sıcağa gösterilmiş kar gibi, buz gibi erir gider.

Senin bir parçan olur. Ama susar tedirgin etmez seni artık. Toplarsın dağıttıklarını. Yüzünü yüzüne bedenini bedenine yakıştırırsın. Sen sen olur, bana yeniden gülümsersin.

Sana demedim mi?

Ben oğlumu tanırım demedim mi?

Kol saatimin kayışına tırnağımla kazıdım.

Malum ya, bulunduğum yerde ne sapı sedefli bir çakı var,

Ne de başı bulutlarda bir çınar.

Belki avluda bir ağaç bulunur ama

Gökyüzünü başımın üstünde görmek bana yasak...

Burası benden başka kaç insanın evidir?

Bilmiyorum.

Ben bir başıma onlardan uzağım,

Hep birlikte onlar benden uzak.

Bana kendimden başkasıyla konuşmak yasak.

Ben de kendi kendimle konuşuyorum.

Fakat çok can sıkıcı bulduğumdan sohbetimi, şarkı söylüyorum.

Hem, ne dersin,

O berbat, ayarsız sesim öyle bir dokunuyor ki içime,

Yüreğim parçalanıyor.

Ve tıpkı o eski acıklı hikâyelerdeki

Yalınayak, karlı yollara düşmüş, yetim bir çocuk gibi bu yürek...

Mavi gözleri ıslak

Kırmızı, küçücük burnunu çekerek senin bağrına sokulmak istiyor.

Yüzümü kızartmıyor benim

Onun bu an,

Böyle zayıf

Böyle bencil,

Böyle sadece insan oluşu

Belki bu hâlin fizyolojik, psikolojik filân izahı vardır.

Belki de sebep buna

Bana aylardır

Kendi sesimden başka insan sesi duyurmayan bu demirli pencere,

Bu toprak testi

Bu dört duvardır...

Saat beş.

Toprak damı,

Ve sonsuzluğun ortasında kımıldanmadan duran

Yani, kederden çıldırtmak için içerdeki adamı

Dışarda bütün ustalığı, bütün takım taklavatıyla

Ağaçsız, boşluğa kıpkızıl inmekte bir bozkır akşamı.

Bugün de apansız gece olacaktır.

Bir ışık dolaşacak yanında

Karşımda haşin bir erkek ölüsü gibi yatan bu ümitsiz tabiatın ağaçsız boşluğuna, bir anda

yıldızlar dolacaktır.

Yine o malum sonuna erdik demektir işin,

Yani bugün de mükellef bir daüssıla için

Yine her şey yerli yerinde işte, her şey tamam.

Ben,

Ben içerdeki adam...

Yine mutad hünerimi göstereceğim

Ve çocukluk günlerimin ince sazıyla,

Bir şarkı ağzıyla

Seni böyle uzak,

Seni dumanlı, eğri bir aynadan seyreder gibi

Kafamın içinde duymak...

Ey oğul!

Ağzımda senin ateşinden bir ateş var.

O ateşin beni nasıl yandırdığını söyleyemem, zira dilime yüzlerce mühür

vurulmuş ,bağlanmış.

Benim öyle gizli şulelerim, alevlerim var ki o şuleler iki dünyayı da bir lokma eder,yutar. Eğer şu dünya tamamıyla yok olsa ne gam;benim yüzlerce gizli dünyam var.

Ey oğul!

Gözlerümden akadursun durmasın yaşım benim

Ya ne için saklarım bundan böyle başım benim?

İçtiğim ciğer kanıdır,yediğim dert ve elem

Türlü türlü pişer gönül mutfağında aşım benim

Ey felek! Çarkın bozulsun, olsun ahır harab

Nitekim ateşlere yaktın bu içim dışım benim

Çektiğim gam yükünü, feleğin çark katarı çekemez

Gelmedi bu sıkıntı vadisinde benzerim benim

Ey muhibbi! Ta ölünceye kadar, iş bu derde çare yok

Deniz olsa yeridir, bundan böyle göz yaşım benim

''...Şimdi anlıyorum her şeyi. Birden, uzak yüzyıllarda, kara ya da beyaz derili bir sürü çarpık insanın, ölüme götürülürken duyduğu acıyı içimde hissettim. Onlara da aslında çok iyi davranılmıştı; fakat hiç olmazsa (bana yapıldığı gibi) yaşamalarına bir süre izin verilmişti; kurban edilmelerine yetecek kuvveti kazanmaları sağlanmıştı. Onun, kısa bir süre için hikâyeler ve mucize adı verilen masallar yazmasına izin verilmişti.

Benden iyi kurban bulunamazdı. Onlar haklıydı; çünkü aklın işlediği suçlar azdı, çünkü toplumu düzeltmek isteyenlerin karşısına çıkan ve bir çığ gibi büyüyken ihmal suçlarından kurtulmak gerekiyordu. Akıl, her şeyi bilerek yapıyordu; bugün kötülük yaparsa veya bir yanlışlığa düşerse, yarın iyi bir şey yapabilirdi. Akıldan ümit kesilmezdi...''

Sevdiğimizin üzerine,

Sevdiği üzerine ikimizin,

Dilersen zira bu ikisi tam bir vals havasıdır

Kimi isimler, uzak bir gök gürültüsüyle yüklüdür

İster misin tükürelim ikimiz bu büyük yörelere?

İster misin?

Zira bir şey daha gerekli

Bizi birleştirsin ister misin?

Bu bir valstir

Bir çeşit rahat ağlayış

Hiçbir şey yaşam kadar geçici değildir

Hiçbir şey geçici değil var olmak kadar

Bu kırağı için biraz da erimektir

Ve hafif olmayı çağrıştırır her rüzgâr

Sınırı geçiyorsun günü gelince

Nereden geliyorsun? Gittiğin yer neresi?

Ne anlamı var yarının?

Dünün anlamı ne?

Her şey anlamsız ve acımasız değil mi?

Dinle bu kocaman yöreleri, orada rüzgâr

Sevdiğimizin üzerine ağlar

Uzun iş bir insan, bir nesne olmak

Uzun iş her bir şeyi feda etmek de

Ve duyuyor musun değişimleri?

Bak...Bizim içimizde oluşan şey bu

Senin omuzunu hatırlıyorum

Senin dirseğini hatırlıyorum

Senin ayak seslerini hatırlıyorum

Yanıp tutuşan bakışını hatırlıyorum

O kadar çok şey hatırlıyorum

O kadar çok akşam

O kadar çok oda

O kadar çok basamak

O kadar çok öfke

O kadar çok durak bomboş yerlerde

Ki orda gizemin ruhu uyanıyordu yine benzer şekilde

Hatırlıyorum

Sevdi Vardı, Geldi, Okşadı

Ey kaba güçler! hayalet gören bir insanım ben...

Bir ışıklar zindanından yürüdü yün halının üzerinde

Yeni dönüyorum

Sevdi, sevdi, sevdi ama ne kadar çok bilemezsin

Sevdi, geçmiş zaman bu

Sevdi sevdi sevdi sevdi sevdi

Ne kadar da cüretkâr oluyorlar-Aşktan bir yeğen öyküsüymüş gibi söz açanlar

Biliyor musun ne zaman gerçek bir öykü olur bi aşk?

Biliyor musun?

Her nefes, faciaya dönüştüğü zaman

Günün renkleri, bir gülüşün sonucu olduğu zaman

Her şey yandığı ve aslında bilindiği zaman

Her şey yandığı, ve söylendiği zaman

Her şey yanıyor

Ve gök etrafa dağılmış kum tadındayken,

Aşk, beraber uyumaya varmak demek

Varmaya...

Ya sonra?

Ya sonra?

Konuşabiliyoruz ne olduğunu

Yıllarca birlikte uyumak

Duyuyor musunuz?

Yıllarca

Az az sessizlik oluyorsun sen

Ne var ki? Çabuk değil öyle yeterince

Senin farklılığını farketmediğinden,

Zamanın tozunu düşürmesin diye

Dokun çocukluğuna gözlerinin

Lambaları sönük tutmak daha iyi

Daha yararlıdır bize uzunu gecelerin

Bu ise yaşlanmadır gün ışığı için

Ağaç güzeldir sonbahar mevsiminde

Geçenlerde gördüğüm bir filmde,

Teker teker, beyaz gül kırmızı gül gibi ölmekte

Onca duygulandıran nedir beni bu son sözcüklerde?

Belki son sözcüğü...Bir sözcük ki içinde her şey merhametsiz

En son aşk sözcüğü düşünün bir kez

Ve son öpücük

Ve en son uyku

Bak, ne garip...

En son geceyi düşünüyordum ben sadece

Ben en son anları demek istemiştim

En son vedalaşmaları, en son nefesi

En son bakışı,

Yıldızlara olsalar bile

Senin gözlerin...güneşe olsa bile

Senin dişlerin...Sonsuzluğa olsa bile

Senin ağzın ve aşkımıza olsa bile

Gözlerimizde yaşlarla arabadan atladık, bir keçi yavrusu yakalayarak uzun kulaklarını, sular damlayan ince çenesini öptük. Bir aralık çobandan onu satın almayı düşündüm. Fakat neye yarar? Mademki yakında yine bırakıp gideceğiz. Derdimiz eksik gibi niçin başımıza yeni bir sevda satın almalı?

Artık devam etmek istemedi, kendisini toplamaya çalışarak:

Affedersiniz, lambayı yakar mısınız? dedi.

Bir kibrit daha çaktım, fakat elim bir türlü lambaya gitmiyordu. Gözlerimi bir titrek aleve dikerek düşüne düşüne onun sönmesini bekledim. Oda, eski karanlığın içine düşünce yavaş yavaş:

Belki birgün kalbimi yormayan birine denk gelirim diye yaşıyorum…Sanki bu dünyaya gelirken, Allah’a bu aşk için söz vermişim gibi… Sana, hep geç kalmaktan korkuyorum. Seni ne kadar seversem seveyim, sanki hiç yetmeyecekmiş gibi geliyor. Ben ömrümce seni özledim…En yakınımdayken yüz yıllık hasret nasıl konur sende gördüm. Kök saldım yokluğuna… Beni ancak bir ağaç ağlar. Hasretle nasıl başa çıkar ağaçlar?

Bu kadar sağlam bir kalbi göğsünün neresinde sakladın merak ediyorum. Sandığımdan daha büyük bir kalbin varmış. Seni sevmekle nasıl onure oluyorum bir bilsen.

Başkalarının içinde yaşarken öyle herkese, her şeye yabancı bir halin, rüya gören insanlara mahsus dalgın, mahzun bir gülümseyişin var ki, yüreğimi yakıyor . Sen, yaradılış itibariyle bile herkesten başkasın. Esatir, buseden doğmuş buse ile gıdalanmış, büyümüş birtakım perilerden bahseder. Bunları yalnız bir hayal zannetmemeli. Onların dünyada numuneleri vardır. Sen onlardan birisin. Sen, sevmek, sevilmek için yaratılmış bir mahluksun.

Sanki o gözleriyle baktıkça içimdeki serçeler besleniyor. Sen bensiz, bende sensiz yapamayız. Ben sensizliği öğrenmek istemiyorum ki. Sende bensizliği öğrenme ne olur. Ben ömrümce seni özledim… En yakınımdayken yüz yıllık hasret nasıl konur sende gördüm.

Elim kalem tuttuğundan beri ben hep sana yazdım. Hatta kendi adımdan önce seni yazdım.

Şimdi saklambaç oynayacağız, lâkin güç yere saklanmak yok, parmak kadar vücudun var. Bir yere sıkışırsın, saatlerce beni yorarsın. Sonra, beni bulamazsan, merak etme, belki saklandığım yerde uyur kalırım.

Küçük çiçekler gibi açıldı, beyaz denecek kadar açık sarı saçlarının içinde beyaz küçük yüzü, günün saatlerine göre değişen lacivert gözleriyle güldükçe yanağında güller açan, ağladıkça gözlerinden inciler dökülen peri kızlarına benzedi.

Ağaç yapraklarının içinden süzülerek giren bir ikindi güneşi odayı parlak bir hayatla dolduruyordu. Dışarıda kuşlar, ağustos böcekleri ötüyor, uzaklardan bir gramafon sesi geliyordu. Odanın içi karmakarışıktı.

Mademki hazin bir tesadüf, bugün bizi karşı karşıya getirdi, sizden kaçmayacağım. Dediğim gibi, bu memleketin havasında insan, ölümü adeta kokluyor. Hele geceler... Onların vehimlerine, korkularına dayanmak daha müşkül! Dünya adaletsiz…Sorsan etle tırnak gibiyiz,ama nedense hep tırnak benim..Uzadıkça kesilen, kesildikçe atılan...Derler ki; aşk, birine seni yok etme kudreti verip, bunu kullanmama hususunda ona itimat etmekmiş. Dünya zorba. Belki eşitleniriz bir gün aşkla!

Ben, galiba balıklar gibi bir göl içinde doğdum. Benim uçsuz bucaksız denizim bir ağaç kümesi arasında, kuru bir ırmaktan kalma bir avuç sudan başka bir şey değildir.