Gidişatımın ne durumda olduğunu bilmedim; ama şu kadarını bildim ki, nefis ile çekişme halim devam ediyor.

Gerçek âşıkın fikri de zikri de Sevgili'ye kavuşmadır; lakin bu hiç mümkün görünmüyor. Çünkü bu fikir temelsizdir. Sevgiliye kavuşabilen âşık görülmemiştir.

Kim ki cihan bezirganı gibi mal-mülk fikri ile yaşamaktadır, mal onun gözünü doyuramaz. Ama sonunda toprak doyurur.

Adı iyilik ile anılan kişi asla ölmez; kim ki olgunluk üzerine yaşar, adı ta kıyamete kadar kalır.

Gözlerimden akan yaşların seli, bir gün beni sürükleyip denizinde boğacak diye korkuyorum. Muhibbî bu işe hayrette kaldı, galiba şu an hâl üstündedir.

Zenginliklerin en üstünü akıldır. Yoksulluğun en büyüğü ahmaklıktır. Korkuların en korkuncu kendini beğenmektir. Soyun sopun en yücesiyse, güzel huydur. Ahmakla eş dost olmaktan sakın. O sana faydalı olmak isterken, zararı dokunur. Nekesle eş dost olmaktan sakın, zira ona en çok ihtiyaç duyduğun anda, yardımına koşmaz, oturur.

Kötülük edenle de eş dost olmaktan sakın. Zira o seni pek az şeye satar, gider. Bir de, yalan söyleyenle eş dost olmaktan sakın zira o serap gibidir, uzağı yakın gösterir, yakınındakini uzaklaştırır senden.

Sanki neşeliymişim gibi eve döndüm.

Kapının zilini çaldım birkaç kez

Ve bekledim…

Sordum kendime: Neredeyim ben?

Dedim kendi kendime: Neden bu geri dönüş?

Koridorda hiçbir nefes yok.

Belki gecikmiştim.

Belki… belki hiç bulunmamıştım burada.

Bulamadım bir iz kendimden.

Bulamadım hiçbir benzerlik aynalarda.

Yoluna adadım ömrümü ben

Sana gönlümü verdim ben

Bunca yıl yaşadım,

Elime ne geçtiyse yitirdim,

Biraz daha yaşayacağım

Sen göreceksin, duyacaksın

Uyuyacak, uyanacaksın.

Bakacaksın, benzemiyor gelen günler geçenlere,

Dalacaksın...

Bir seviyi anlamak

Bir yaşam harcamaktır,

Harcayacaksın.

Sen kalacaksın,

Kimse bilmeyecek

Ve kimseler görmeyecek seni...

Yaşayacaksın gözlerimde.

Seni saklayacağım inan

Yazdıklarımda, çizdiklerimde,

Şarkılarımda, sözlerimde.

Yana yana kül olsam her an, yine de senden ayrılamam

Seni yaşayacağım,

Yaşayacağım gözlerimde;

Gözlerimde saklayacağım.

Bir gün, tam anlatmaya başlarken,

Bakacaksın,

Gözlerimi kapayacağım...

Anlayacaksın,

Ben bin yıl yaşasam, yine sana doyamam

''Benim dünyayı ve insanları bu sokaklardan ibaret bulduğum zamanlarım vardır. Bir gece, bir lokantadaki kadın hatırımdadır. Ben o zamanlar dehşetli hassastım. Bu sokağın bir kızı vardır, düşünürüm. Bu gelip geçenlere gülen kadın artık hiç kimseyi beklemediği için neşeli. Bu en çok aşktan korkar. Bu sıkıntıyı sevmez başını alıp gider. Sen çiçekli beyaz sabahlığınla hatırıma gelirsin. Ağır bir çay kokusu dağılır saçlarından. İki yanında çok defa aşksız garip insanlar oturur. Ben onlar kadar dünyayı sevenlere rastlamadım. Benim onlar için yazdığım şiirlerim vardır. Gökyüzünden kalkan bir yıldızın nereye düştüğünü onlara sorun, söylesinler. Ben bu sokakların ağır bir öğle güneşi altında gerindiklerini bilirim. Göğün sonuna kadar alçalışını, gökyüzünün büyük ve aziz oluşunu ben bu sokaklarda seyrettim. İşleri için sabahla evlerini terk eden insanlar gördüm. Ben insana en yakın sıkıntıyı, neşeyi bu sokaklarda gördüm. Hepsi iyi şeylere hasretler. Hepsi güzel günlere inanmışlar. Mutlaka bir rahatlık olan denizi ve gökyüzünü görmeye çıkmışlar. Denizde ve gökyüzünde, hürriyetsiz hiçbir şeyin yaşandığı görülmemiştir. Bilirim, hiçbir şeyi dünyada olmaya değişmezsin...Hiçbir şey, dünyada olmak kadar güzel değildir. Benimle ol. Gökyüzü birdenbire düşüverecek... Köprü’nün açılışını, sabahla işlerine giden insanları birlikte seyredeceğiz.''

Binde bir, içimde bir sevgi dalgası kabaracak olursa bu da ayrı bir felaketti. İnsan gibi sevmeyi, sevdiğimi güzel güzel okşamayı öğrenememiştim. Sevdiğim insanın üstüne bir canavar yavrusu gibi atılır, kulaklarını ısırır, yüzünü tırmalar, tartaklaya tartaklaya şaşkına çevirirdim. Zannettiğinizden ziyade kuvvetliyim. Fakat münasebetsiz bir şey yapmamdan korkmayın. Sen kurşunla vurulanları hiç işitmedin mi? Bazıları vurulduklarının farkında bile olmazlar. Üç beş adım koşarlar, kaçıp kurtuluyoruz sanarlar.Yara sıcakken acımaz. Hele bir kere soğumaya başlasın. Sen bak, seyret, nasıl yanıp yakılacak...

Biz iki biçare insanız. İki derdi birleştirirsek, belki mesut oluruz diyordum...Yanılmışım. İnsan, ne kadar acı olursa olsun, bir mecburiyeti kabul ettikten sonra içine sükûn geliyor.

Aradan yetmiş üç yıl kadar uzun, yetmiş üç gün geçtiği halde hâlâ o odayı gözümün önünde görüyorum. Ağaç yapraklarının içinden süzülerek giren bir ikindi güneşi odayı parlak bir hayatla dolduruyordu. Dışarıda kuşlar, ağustos böcekleri ötüyor, uzaklardan bir gramafon sesi geliyordu. Odanın içi karmakarışıktı. Bazen sevinince annem gibi, rengarenk reçeller dizerim kalbimin raflarına...Benim de başımı sokacak küçücük bir evim olsun, kendim için bir reçel dolabı yapacağım.

Doğru değil.Ümit verdikten sonra gitmek doğru değil. Soluk oldun bana…

Seni içimde tutabilmek için, nefesimi bırakmaya dahi kıyamıyorum.

Kalanlar unutursa gidenler ölür esasen. Seninle artık iki düşman bile değiliz, birbirini hiç, ama hiç görmeyecek iki yabancıyız.

Kalp dediğin bilir imkansızlık şiirini,

Bilir de, ya gözlerim?

En yaralı yerim benim: Gözlerim

Gözlerinsiz kalınca ben sabahı nasıl ederim?

Dudakların yalan söylemeyi öğrenmiş ama gözlerin...

Kararmaz mı bütün dünya bir ömür?

Ya nasıl öğreteyim sendeki imkansızlığımı ellerime?

Bir an bile kavuşmayan ellerimiz nasıl da yıkmakta bunca şeyi?

Ne tuhaf...

Oysa benim başım en çok senin göğsüne yakışırdı

Başım ki, tam omzuna yatmalıktı

Ben artık bu yetim başla hiçbir hayale ağlayamam...

Sonra boynum...Dalından düşen bi yaprak...

Mevsimsiz sürgün yedim senden ayrı bir ömre doğarak

İnsan yalnız kalbiyle sevmez ki unutmaya ilk ordan başlasın

Unutmak kör kuyu,unutmak dipsiz karanlık...

Nerden başlamalı unutmaya seni bilmem ki?

Senden başladım unutmaya kendimi...

Desem ki ; ne aşk, ne imkansızlık, ne ayrılık

Olmak istemiş de olamamış bir erik sancısı bizimkisi...

Ümitsiz hastalıkların, mukadder felaketlerin son bir ilacı vardır: Tahammül. Elemlerde bir gizli şefkat var gibidir. Şikayet etmeyenlere, kendilerini güler yüzle karşılayanlara karşı daha az zalim olurlar.

İnsan, daima gözünün önünde duran şeylerdeki değişikliği fark edemiyor.

Saklamaya çalışmak nafile. Hangi yaşta ölürsek ölelim, tamamlanmamış cümlelerimiz olacak...

Ben yine de ısrarla senin bahçende büyümek isteyen bir papatya olacağım. Susuz kalsam da, büyümek için uğraşacağım.

Ey mana güneşi; doğ! Gönül evini bir kere daha nurlarla doldur, dostları sevindir, düşmanları kahret!

Tepenin arkasından çık; nurunla adî taşları la'l yap! Bir kere daha kuru koruğu oldur, üzüm haline getir!

Ey güneş! Bağı bahçeyi, ovayı yaylayı, dağı bir kere daha yeşert, onlara yeşil elbiseler giydir; her tarafı hurilerle doldur!

Ey aşıklar hekimi, ey göklerin çırağı; aşıkların elinden tut, hastaya çare bul!

Böyle ay yüzlü bir sevgilinin bulutlar altında kalması insafa sığmaz! O ay yüzden, bir an içinde bulutu uzaklaştır!

Lutfunla, can gibi oldum; kendimden gizlendim, kendimi kaybettim! Ey varlığı benim gözlerimden silinen, gizlenen; ey benim varlığımda gizlenen sevgili!

Bana kıvılcımlar gibi gülmeyi öğreten güzel, tatlı gülüşü ile dünyayı cennete çevirdi!

Gerçi ben yokluktan hoş gönüllü ve gülerek doğdum ama, aşk, bana bir başka çeşit gülmeyi öğretti!

Dünyayı nurlarla doldurmak istiyorsan, yüzünden elini çek

Dünyayı karanlıklar içinde bırakmak istiyorsan, yüzünü ört!

Ağlasa aşık, ayrılık ateşiyle inlese

Gözlerinden akan yaş yerine kan olup, cefa dağının tozlarından giyinse

Kızgın çöllerde dolaşsa, üryan olup

Her ne kadar gülseler haline o giryan olup,

Sevdiğinden muhabbet olmazsa,

Kimseler derdine derman edemez imkan olup....

Her gece üzüntü keder ve ayrılığa misafir olup,

Verseler cihanın mülkünü,

Avnî köyün terk etmez başına sultan olup...

Muma bak ki, senin meclisinde ağlayıp baştan çıkar

Aşkının yolunda sabah kadar sâdık olduğum,

Gün gibi âşikârdır ey ay gibi parlayanım sana

Bir bakışın kudreti bin lisanda yoktur

Bir bakış bazen şifa bazen zehirli oktur...

Bir bakış bir aşığa neler neler anlatır

Bir bakış bir aşığı saatlerce ağlatır.

Bir bakış bir aşığı aşkından emin eder

Sevişenler daima gözlerle yemin eder...

İçimdeki dertler ile yaş dolu gözlerim senin için ağlasa,

Gözyaşlarıma gâlip gelir, aşikâr olurdu gizli sırlarım sana....

Sen güzellik tahtında, bense senin uğrunda ayaklar altında...

Bari açık duran yakam, göğsümdeki yarıkları haber versin sana

Eziyetinle Avnî’nin gözünü gönlünü harap etme...

Zira gözüm gönlüm, mücevherler sunar sana

Hiç kimse yok kimsesiz

Herkesin var bir kimsesi...

Kimse aradığım yollarda,

Kimsesizlik kimsem oldu...

Dinsin artık hicranın cana

Kimse aradığım yollar, Kimsesiz kimselerle doldu

Canımın içinde can gibi örtünerek, kendini gizleyerek akıp gitmedesin! Ey bağımın, bahçemin aydınlığı; Sen, benim salına salına yürüyen selvimsin!

Mademki gidiyorsun, ey canımın canı! Bensiz gitme, bedensiz gitme!

Ey gözümün nuru; gözümden çıkma, ayrılma!

Ben bugün kimsesiz kaldım ey kimsesizler kimsesi!

Ben, sedefe benzerim; beni kırdıkları zaman gülerim! Bir rahatlığa, bir üstünlüğe ulaşınca gülmek, ham kişilerin işidir! İnsan olan, kırılıp ezildiği zaman güler!

Yağmur yağarken gülmek, şimşeğin adetidir!

Beni, başsız, ayaksız bir hale getirdin; elimi ayağımı aldın! Beni uykudan, yemek yemeden, su

içmeden kestin!

Bir an oluyor, beni dağa götürüyorsun; bir an oluyor, bahçeye götürüyorsun; bir an daha oluyor, gözlerim açılsın diye, beni ışığın dibine götürüyorsun!

Başı dönmüş canıma güzellerin baktıkları gibi hoş bir bakışla bakarsan, öyle bir güç kazanırım ki, yedi kat göğü de yırtarım, yedi büyük denizi de aşarım!

Ey her candaki gizli hazinem, her harap gönüldeki inci tanem, her kanatsız kuştaki gizli kanadım,

Ey gönüllerdeki zahirim, suretlerdeki manam,

Ey sevgilim, ey sultanım,

Aşk derim, erimek isterim. İki değil, bir olmaktır derdim.

Harap olmuş yüreğim, kırılmış kanatlarım, uçarım enginlere. Gözlerim ağma, kulaklarım sağır, yolum sadece aşkadır.

Aşk değil midir yağmuru yağdıran?

Suyu buluta, bulutu suya dönüştüren, aşkla toprağı kavuşturan, tüm tohumların içine zerk olan, kendini açığa vuran?

Toprağın deli gibi kaynaşması değil midir kavuşması aşıkların?

Ey sevgilim, ey sultanım,

Nasıl ki ben size sevdalıysam, su da toprağa sevdalıdır. Güneşin yakıcılığına aldırmaz, aşkla dönüşüne aldırmaz. Buharlaşıp gökyüzüne çıksa da tekrar bilir döneceği vakti. Sabırla bekler.

Eser rüzgar, çakar şimşek, ağlar bulut, su kavuşur yine aşkına. Aşıkların kavuşmasına eşlik eder tüm kainat.

Ey her candaki gizli hazinem, her harap gönüldeki inci tanem, her kanatsız kuştaki gizli kanadım,

Ey gönüllerdeki zahirim, suretlerdeki manam,

Ey sevgilim, ey sultanım,

Güzelliğinin bağında boyu, servi çınarımdır benim

Ona karşı akar gözyaşı pınarımdır benim

Aşkımla gül gül biter onda laleler

Gönlümün gül bahçesinde bir bahardır benim.

Aşk aşk derim, erimek isterim. İki değil, bir olmaktır derdim.

Bir güneş yüzlü melek gördüm ki, cihan onun aynıdır

O kara sümbülleri aşıklarının ahıdır

O nazlı servi, parlayan bir ay gibi karalar giyinmiş

Sanki güzellikte Frenk ülkesinin padişahıdır

O aşıkların yoldan çıkmışıdır

Gamzesinin öldürdüğüne, dudakları canlar verir

Ey Avnî! Sevgilinin sana ram olacağını sanma

Sen İstanbul padişahısın, o Galata’nın şahıdır

Ağlasa aşık, ayrılık ateşiyle inlese,

Gözlerinden akan yaş yerine kan olup, Gah cefa dağının tozlarından giyinse

Gah kızgın çöllerde dolaşsa üryan olup,

Her ne kadar eziyet görse, vefası artsa,

Her ne kadar gülseler haline, o giryan olup Aşk sırrını aşikar etmeye takat bulmasa

Kimseler derdine derman edemez imkan olup

Gam çölüne her gün eylese seyr-ü sefer

Her gece, üzüntü keder ve ayrılığa misafir olup,

Verseler cihanın mülkünü,tacını, tahtını

Avnî köyün terk etmez başına sultan olup

İçimdeki dertler ile yaş dolu gözlerim senin için ağlasa

Gözyaşlarıma gâlip gelir, aşikâr olurdu gizli sırlarım sana

Sen güzellik tahtında, bense senin uğrunda ayaklar altında

Muma bak ki, senin meclisinde ağlayıp baştan çıkar

Aşkının yolunda sabah kadar sâdık olduğum

Gün gibi âşikârdır

Ey! Ay gibi parlayanım sana

Dün rakibi meneyledin eziyet etmekten

Galiba ah ve feryatlarım tesir etti sana

Ayrılık yarasını şerh etmek mümkün değil

Bari açık duran yakam, göğsümdeki yarıkları haber versin sana

Aşk ile gönlünü viran eden, bir daha onun şen olmasını istemez

Senin aşkının derdiyle üzüntü çeken, bir an bile mutluluk istemez

Hava ile toprağa karışıp toz gibi savrulan gönül, sevgilinin yolunun toprağından bir an bile

uzak olsun istemez

Aşkı yüzünden fena halleri hoş gören kişi, şöhret gözlemez

İnsanlardan uzak yaşamayı seven, meşhur olmayı istemez

Bağrını kanlar içinde bırakan kimse, kırmızı dudaklara meyletmez

Eteğini gözyaşı ile dolduran da dizi dizi inci gibi dişleri istemez

Ey Avnî!

Aşk, parası yok olmayan ve tükenmeyen bir hazinedir

Ona sahip olan başka hiçbir hâzinenin bekçisi olmak istemez

Gece sessizce başlıyor ve ırmağın – Öte yakasına geçiyor atlılar. Bir papatyanın açışını dinliyorum. Gökyüzü gitgide genişliyor. Islak yaprakların derin yeşilliği Islak dağların uyandırdığı keder. Kendime bir demet çiçek topluyorum Öğretmenimin iliklediği göğsüm Ne kadar genç Ağzımda taptaze bir tütün kokusu Ve taze ceviz kabuklarının kararttığı parmaklarımda Bir ağız mızıkası. Öğrendiğim ilk şarkılar Yollar yollar yollar boyunca Söylediğim ilk şarkılar. Sevgilim olan bütün kızlar Siyah önlükleri ve Kaçamak bakışlarıyla geçip gittiler İlk fotoğraflarımdaki yakışıklı saçım... Ey akşam, ey bir aşkın Başlaması ve bitmesi Ey turuncu akşam, bütün akşamların akşamı Ey mor akşam, dudaklarım gibi moraran. Gece evleri sardığında Ve bahçeleri Işıklar içinde kaçıp giden Bir tavşan gibi yalnızım. Yolun iki yanında kalan Karanlık dağların ötesinde Neler olup biter Ve girdiğimiz uykulu kasaba Lokantadaki uykulu çocuk Ölgün ışıklı lokantada Ölgün patatesler. Bir adamın Doğması ve ölmesi Ve bazı işlemeler yapması hayatında Bazı bağlardan Üzüm toplaması Bazı sinemalara gitmesi Bazı kızları sevmesi Ve ölesiye yalnızlık çekmesi Bazı şehirlerde. Ey akşam, turuncu ve mor akşam Ey gökyüzü, ey benim Gittikçe esmerleşen kalbim. Şimdi beyaz bir kızın Yanında olabilmek için Bazı çılgınlıklar yapabilirim Onu boynundan öpsem ve onunla Dünyada olup bitenlerden konuşsak. İngiliz birahanelerinde Damalı kasketleri Ve şaşılacak kadar yorgun yüzleriyle Ve bütün emekçiler gibi Çocuksu gözleri Partal elleriyle oturan İşçilerden konuşsak Zencilerden konuşsak sonra Gülünce bütün yüzleriyle gülen Yakışıklı ve hazin Zencilerden. Gece dünyanın her yerinde Geliyor ve her yerde Aynı duygu uyanıyor kalbimizde. Sen şimdi Duvarına bir şiirimi asmışsındır Uyuyorsundur Belki düşünüyorsundur Sonuncu kattaki odandan Yıldızlara bakarak. Ve yıldızlar her zaman Eski ve tanıdıktır. Özellikle bir tren penceresinden bakıldığında. İçimiz nedensiz bir hüzünle dolduğunda Sırtüstü uzanıp toprağa Baktığımız yıldızlar. Bir harman yerinde ya da. Düz bir damda. Uzaktan Bütün kürtçe türküler gibi Yanık bir türkü gelirken Sıcaktan bunalırken Evler ve yollar; Ve yaşlı kadınlar Uyuklar gibi büzülüp minderlerine Düşünürlerken eskinin Olağanüstü günlerini Gece sessizce başlıyor ve ırmağın Öte yakasına geçiyor atlılar Çalıların hışırtısını dinliyorum. Sana seslenmek için Yeni şiirler tasarlıyorum.

Kalbin darmadağın olunca, kafan da karışır şebnem, İtalyan kahvesine batırılmış İrlanda çöreğim; çöpten metal kutular toplayan zombi gibiyim. Şebnem peynirsiz labirentte dönüp duran fare gibiyim.

Sana olan duygularımı mesafe, boşluk, bildiğin hiçlik mayalıyor.

Bazı konuları açıklığa kavuşturmak için çenemi tutmam ve birtakım sonuçlar elde etmek için de hiçbir şey yapmamam gerekirdi. Asmaların başında nöbet tutmak, üzümlerin olgunlaşmasını sağlamıyor. Saatin akrebinden hız beklememeliyim.

Tüm umudumu hayırlara vesile olan aksaklıklar, 12'den vuran yanlış anlamalar ve sorunları halleden hatalara bağladım...

Dünyada sahtelik kadar gelişim gösteren başka bir şey yok. O yüzden, paradokslarla haşır neşir olmadan, hayatımıza canlılık katamıyoruz şebnem.

İmkansıza yatırım yapmadan kazanamayız. Kaybetmedikçe zenginleşemeyiz. Dirilmek için, kendimizden başlayarak her şeyi yok etmemiz gerek. Doğru, ancak yalanların sürekli desteği sayesinde ayakta durabiliyor.

Kederliysen güleçliği, sevinçliysen somurtuşu kalkan olarak kullanmalısın.

Dostluğa rekabet ve imha; aşka kurallar ve prosedürler eşlik ediyor.

Sen de benim aklıma uysan, kalbime uysan, belki bu tuhaflıktan büyük heyecanlar çıkarabilirdik. Ben riskleri yönetemiyorum şebnem. Afeti kontrol edemiyorum, krize söz geçiremiyorum. Sürprizlerin üzücülük arz etmesi sürpriz olmuyor.

Bana öyle geliyor ki, bizlerde olgunluk alametleri gibi yansıyan şeyler, tecrübelerimizdeki alelade acılıktan ileri geliyor.

Güvenliği kilitlerde buluyoruz şebnem. Emniyet ile itimat aynı şey artık. Ve birine itimat edecek kadar kendine güvenmenin manası yok.

İnsan, kendi aptallığının büyüklüğüyle yüzleşince kahrolmaktan kaçınamıyor. Dostluğumuz, arkadaşlığımız, tanışıklığımız, tümüyle eğlenceli olmak zorunda.

Her türlüsü ürkütücü olan içtenlik baş gösterdiği anda, şakaların opak muşambasına bürünüyoruz. Birbirimizi oyalamak, kibarlığın yegane yolu oldu.

Kral, en büyük soytarı olmak zorunda.

Şimdi bunları söylüyorum ya, sabah dünyaya, insanlara inanıyor olarak uyanacağım. Nefertiti'yi- üst komşumun evcil hayvanı- ve yavrularını görünce, beni bekleyen birtakım vazifeler, insanlık görevleri olduğu fikrine kapılacağım. Hayatın ölümden, aşk'ın her ikisinden de büyük olduğuna inanacağım.

Ve bu saçmalığı doğuran şartlar, seni benim için dünyanın en değerli insanı kılıyor. Keşke başka ihtimaller de olsaydı, gerçek hatalar yapabilseydim.

Ya çok derin acıların, ya çok büyük hedeflerin var ya da çok inatçısın şebnem. Bunların hepsi ya da herhangi ikisi de olabilir.

Bazı şeylerin anlamı ortaya çıktığında, o şeylerin kendileri, çoktan yitmiş oluyor şebnem.

Biz aslında kaybettiklerimiziz. Kendisi kaybolunca, anlamı parlayan şeylerle kuşatılmış durumdayız.

Aslında, tüm insanlığı ilgilendiren bunca belirsizlik içinde yalan da önce ihtişamını, sonra da görülebilirliğini kaybetti. Doğrunun önemi kalmayınca, yalanı ancak kendine söyleyebilirsin. kendini bulabilirsen tabii.

Çok saçmaladım, bağışla. İnsanın kalbi darmadağın olunca, kafası da karışıyor. Mümkünse, söylediklerimi unuturken beni aklından çıkarma.

Sen kokmayan gülü neyleyim,

Neyleyim sensiz baharı?

Sen doğmayan günü neyleyim?

Neyleyim sensiz ben dünyayı?

Senin tenine değmeden gelen yağmuru istemem,

Meltemi istemem.

Seni parlayacaksa parlasın yıldızlar,

Sana yanmayan yıldızı semalarda istemem.

Bülbüller söyleyecekse, seni söylesin

Senden okumayan bülbül olsa dinlemem.

Özlemim sen olacaksan yansın yüreğim,

Sılası sen olmayan gurbeti istemem, vatanı istemem.

Bir ateş yakacaksa beni kalbimden,

Senin aşkının ateşi yaksın,

Senden gayrı başka bir aşkla kül olursa kalbim,

Bu kalbi istemem, ateşi istemem, koru istemem.

Seni göremediğim vahalar bedevilerin olsun,

Ben senin çölünü isterim, suyu istemem.

Sana çıkacaksa durmaz yürürüm,

Sonu sen çıkmayan yönü istemem, yolu istemem.

Kalbini fethedecekse geçerim bin Sina’yı birden.

Yoksa neyime?

Bu fethi istemem, Mısır’ı istemem, cihanı istemem.

Ben Sultan Fatihim, önündeyim İstanbul’un.

Yakarım bu şehri yüzünde bir tebessüm için.

Yoksa gül yüzünü güldürmeyen sultanlığı istemem, İstanbul’u istemem.

Bağda gülden bahseden yanağını kasdeder

Serviden söz açanlar endamını kasdeder

Dilbere vasıl olmak, dar-ı dünyadan murad

Aşık, aşkın derdi ile dermanını kasdeder

Bu fani dünya için değmez kuru kavgaya

Ecel ki, bu dünyanın ziyanını kasdeder

Yıldızlardan yücedir gözyaşı eşiğinde

Bu bulutlar ahımın dumanını kasdeder

Şiir o ki sadece cananını kasdeder

Bu fani dünya için değmez kuru kavgaya

Ecel ki, bu dünyanın ziyanını kasdeder

Gözümden akan yaş mıdır, kan mıdır?

Seni sevdiğim yar, pinhan mıdır?

Gözüm ile derya nice bahseder

Gözüm gibi ol, gevher efşan mıdır?

Gönül ızdırap ile oldu

Gelin görün ol afeti can mıdır?

Demiş Avni’ye ben cefa etmezsem

Ona cevreden yoksa devran mıdır?

Sevgili! İçimdeki dertler ile, yaş dolu gözlerim senin için ağlayacak olsa, gönlümdeki gizli sırlarım gözyaşlarıma gâlip gelir ve sırlar sana aşikâr olurdu.

Sen güzellik tahtında oturuyorsun : bense yolunun toprağında ayaklar altında kalmışım. Hâl bu iken sana bir karınca denli âciz olan durumumu nasıl arz edeyim?

Muma da bak! Senin bulunduğun mecliste ağlayıp baştan çıkmakta. Ey odamı aydınlatan! O mum senin için ne de hoş yanıp yıkılıyor. Mum yanarken, baştaki fitilin kenarlarından ağlıyormuş gibi akar.

Ey ay gibi parlayan sevgilim! Benin sana karşı, aşkının yolunda sabah kadar sâdık olduğum, doğrusu gün gibi âşikârdır.

Dün rakiplerimin, aşkının hastası olan bana yaptıkları eziyetleri meneyledin. Galiba âh ve feryatlarım sana tesir etmiş!

Ey sevgili!

Ben bir garip yunusum, yazdığım sensin, yandığım sen.

Senden gayrı bir aşka ben kalemi istemem, kağıdı istemem.

Senden gayrı, senden başka efendi istemem, sevgili istemem,

İstemem