Mutluluğu fark ettim;

Her sabah bir merhabayla başlarken güne,

Bazen, uzak bir dostumun beni hatırlatan sözlerinde,

Bazen de tanımadığım insanların sıcak sohbetlerinde,

Ve adını unuttuğum bir arkadaşımın selamı geldiğinde...

Mutluluğu fark ettim;

Bir huzur evinde,

Yaşlı bir teyzenin öpülmeyi bekleyen ellerinde,

O dolu dolu bakan buğulu gözlerinde,

O an hayatı yaad edip, çocukluğumu düşlediğimde...

Ansızın gitmek geliyor içimden,

Bir yol gibi, özgürce...

Mutluluğu fark ettim;

Uzak deniz köylerinin sahil semalarında,

Uçan bir kuşun çırpınan kanatlarında,

En umarsızlıklarımda ve en çok pişmanlıklarımda..

Kaybettiğim onca şanslara rağmen,

Bir umuttan doğan başka bir umutla...

Mutluluğu fark ettim;

Yalansız, çıkarsız ve yagınsız herhangi bir yerde,

Bahar serinliği bir gölgede, baharı yaşarken keyifle,

Bir müjdenin, bir sürprizin heyecanlı sevincinde,

Ve aniden önümde geçen bir genç kızın

Beni etkileyen o büyülü güzelliğinde...

Mutluluğu fark ettim;

Nostaljik bir şarkıda,

Tozlu bir plak, bir gramofon sesinde,

O çok sevdiğim şarkının gönlümü okşayan ritminde,

Bazen eski türk filmlerinin unutulmaz parodilerinde,

Bazen de en yakınımdaki bir kitapçının rafları içinde,

Keyfle okuduğum bir romanın, bir öykünün bitiminde,

Yazdığım her şiirin,ruhumu saran kokusunda,

Ve bir radyonun parazitli frekansında,

Şiir okuyan bir kadının ses tonunda...

Mutluğu fark ettim;

Yorgun bir pazar gününde, masmavi bir deniz kıyısında,

Martıların ötüşen sesleri çınlarken kulaklarımda,

Şöyle derince bir iç çekerek,

Yorgun, bezgin hisleri bir kenara atıp,

Sereserpe yatarken kumsala...

Sonra...ılık dalgaların tenime vuruşuyla,

Ve özlerimi kamaştıran güneşin sıcaklığıyla uyandığımda...

Mutluluğu fark ettim;

''Hayat ne güzelmiş'' diye yaşamayı,

''Yaşamak ne güzelmiş'' diye hayatı...

Bu kış yine pencereler esiyor?

Nereden doğduğunu bilmediğim, bir öç dalgası geliyor üstümüze?

Kurşun izlerinde yitiriyorum günlerin mavi saydamlığını

Ekmek yarım su, kirli

Toprak, bitkin

Ben soluksuz kaldım yalnızlığın ihtilal yaptığı odalarda

Sen ilacını içtin mi?

Sarısı yorgun yüzünün

Beni sevgiyle beklediğin günlerden kalan biraz sıcaklığın varsa

Sar anne beni,

Konuş benimle,

Sar beni, kokun dağılsın yüreğime

Mercanköşk kurulmuş,

Zaman, yüzsüz

Günler, yalan

Akşamlarımı parçalıyor bu filmler

Sinirlerim bozuk

Yüzüm kırışmış,

Gözlerim halkalı

Arkana biraz bulut koydum

Hadi, uyu biraz...

Kuru çalılara benziyor bu dünya

Dallarında, etim dikenlere takılı

Cennet bahçelerinin suyu kesik anne yine

Akan kevserlerden umut yok

Biçimsiz düşlerime dökülüyor büyüsü yalanların

Sen, hep böyle mi bakardın anne?

Beni görmeden mi bakardın?

Gözlerin gri yeşil

Tenin durulmuş,

Ellerin saydam,

Bakışlarında ovalar uzanmış sabırla

Konuş benimle,

Anlattığın masallardan bir şehzade bırak bana

Taze bir aşk mayala

Sağlık karnemi ver yanıma

Fecrin alacakaranlığında,

Daha kimse yokken ortalıkta,

Sen yatakta elini uzatıp

Bebeğine dokunmak istediğinde,

"Bebeğin yok burada!"  diyeceğim 

Çünkü gitme vakti geldi,

Gidiyorum, anne.

Hafif bir esinti olacağım

Ve senin saçlarını, yanaklarını okşayacağım.

Sen yüzerken ırmakta, su kabarcığı olacağım.

Ve öpeceğim.

Tekrar tekrar öpeceğim senin yanaklarını.

Rüzgarlı gecede,

Yağmur yapraklarının üzerinde

Kıpırdamaya başladığında yatağında

Benim fısıltımı duyacaksın;

Fakat, birden kahkaham patlayacak açık pencereden içeri giren  şimşekle birlikte.

Yatakta uyanık kalırsan eğer,

O zaman, sana

Ta yıldızların oralardan

Şarkılar söyleyeceğim,

"Uyu artık, uyu anneciğim!" diye nakaratı olan şarkılar.

Ayın başıboş ışınlarının sırtına binip, senin yatağına ineceğim

Ve sen mışıl mışıl uyurken, yatağında göğsüne koyacağım başımı.

Bir düş olacağım ve göz kapaklarının arasından

Senin uykunun derinliklerine dalacağım

Ve sen uyanıp da

Uykulu uykulu,

Öyle şaşkınlık içinde  çevrene bakındığında,

Kıvılcım çaka çaka uçan bir ateş böceği gibi

Karanlıkta resimler çizeceğim.

Komşu çocukları gelip evin önünde oynamaya başladıklarında ,

Flütten çıkan sese karışıp

Bütün gün

Gönlünü okşayacağım.

Sevgili teyzem, armağanlarıyla gelecek

Ve "Nerede bizim bebeğimiz, abla?"  diye soracak sana, anne

Ve sen de yumuşak bir sesle ona,

"Gözbebeğimin içinde," diyeceksin,

"Bebeğim, benim tenimde, bebeğim, benim ruhumda!"

Günler çoğaldı cıvalı bir gökyüzünün ensesinde

Kırıldı kanadı poyrazlarla yarışan serçelerin

Bu sonbahar hiçbirimize bahar olmadı!

Çürüyen bir alfabeydi zaman, elimizde kaldı

Derken tüm kapıların içtenliğini kuşandı

Önce kadınlar ve çocuklar,

Sonra, ağrılarımız...

Ağzını bıçak açmayan sözlüklere teyellendi öfke

Yırtıldı gazetelerin en manşet yerleri

Ama silinmedi toy belleklerdeki kara leke,

Sonuçsuz denklemler, çok bilinmeyenli eşitsizlikler çemberinde

Yaşamlarımızdı, korkuturdu hiçlikleri...

Çemberin dışında kalmış biri, bozardı tüm oyunları,

Yıkanırdı çamurun dostluğuyla,

Yıldızlara bakan saçlarını suçlarıyla eğitirdi

Soğuk,  deler gibi gözlerini dikip,

En kuytu köşelerin neşesine bir düğme gibi, zaman...

Şimdi çıkmak için merdiven, inmek için ip istiyor sıradaki

Kanın aktığını gördü ve koştu,

Birilerinin koştuğunu gördü,

Boş kuyulara duru su ol-an be an kırmızı bir atkıyla selamlanan sabahlarda

Bir şeyler bilinmeli! içi boş kavramlarla bir hoyratlık denemesi

Bir okulu çiçek, bir bahçeyi bıçak gibi okuyor

Bileniyor bıçağın dostluğuna,

Tarih düşülüyor yaşadıklarımızın altına,

Kırmızının tarihte hatrı kaldı

Asi nehirler ve onların çocuklukları...

Sonra ipeğin ve baharatın yoluna koşulan at...

Dingin ve rahat, koşuyor bu kansızlığı

Biraz daha olgunlaş elma,

Ey dipsiz kuyu!

Biraz daha boy at

Üzeri tozlu raftan ayırdığım kitabın sayfalarını çevirirken,

Karşımdaki karakterin beni görünce ''Seni bekliyordum.'' dediğini hissetmiş gibi olmayım ki,

Her mısra,

Her cümle beni iyice bağlıyordu

En son,

Ne zaman bir çiçeğe dokundun?

Ne zaman kokusunu çektin?

Tekdüze yollarda yürüyorum

Gün ağarırken,

Gün bazen aymıyor...

Gülümsüyorum hüzünle karışık,

Gün bana gülümsemiyor

Sayfalar arasında yaşanılan tüm hayatlara ve zorluklara inat,

Cümlelerin mürekkebi sanki ilk yazıldığı gün ki gibi halâ tazeydi

Ve sanki elimi sürsem kanayacak gibiydi

Bu hikâyede, hayatta hep derinden yaralar alan, ama yine de umudunu kaybetmeyen, yine de "bir gün "demeyi bırakmayan bir kahramanın hayatını anlatıyordu bu hikaye

Yaşanılanlar..

Yaşatılanlanlar...

Sanki göğsümün ortasında, sönmüş olan alev yeniden yanmaya çalışıyordu

Sanki içimde buharlı bir tren vardı da,

Yeniden kendi istasyonunu bulmak istermişcesine üzerinden hareket ediyordu

İçimde ki bu hareketlilik, beni olduğum yerde tutunabildiğim bir yerden destek alma

ihtiyacını zorlamıştı

Artık nefes almakta zorluk çekiyordum

yine göğsüm sıkışıyordu...

Benim bütün dillerde yağmura tutulduğum doğrudur

İnce ince ağladığım, sustuğum

Yeri göğü kucağıma sığdırıp, taşıdığım doğrudur

Tüm dünyanın öykülerini ezbere bildiğim,

Yağmurdan yağma, buluttan doğma,

Topraktan olma yanımı rüzgarlara verip,

Hiç olduğum doğrudur...

Beni hiç mi görmediniz?

İşlemeli bir mendil

Ve sırları yarı dökülmüş eski bir ayna gibi cebinizdeyim,

Sustuğum kadar size döndüğüm,

Ve bugün bütün dillerde yağmura tutulduğum doğrudur

İnce ince ağladığım, sustuğum doğrudur

"Ben yaşama hazırım" diyemem

İnsan neyi arzular? Sonsuz, sürekli mutluluk ve haz dolu bir yaşamı mı?

İnsanı yağmurda unutmuşlar,

Çürüyor...

Benim kitaplarım hiç olmayacak artık

Ben bir türlü buradan olamadım

Ne var ki,

Kendim için kovalamıyorum kendimi

Belki o kahramanı kovalıyorumdur ben de

Hayatta hep derinden yaralar alan, ama yine de umudunu kaybetmeyen, yine de "bir gün "demeyi bırakmayan bir kahraman

Belki ben de öyleyim de, bunu kendime itiraf edemiyorum

''...Şu halde, bende sevecek ne olabilir ki? Senin ruhuna acı çektirme hakkını bana verecek rezil, tatminsiz ruhumda ne bulabilirsin? Unutulmuş sevinçlerimin, gerçekleşmemiş düşlerimin, güçsüz isteklerimin, kendimin bile uyandırmaya korktuğum anılarım arasında ne senin ilgini çekebilir ki?

Hayır, mümkün değil birinin beni sevmesi...Birinin benim için yaşamasını istemiyorum. Ben sevemem ve sevilemem. Bırak huzur içinde kalayım.

Beni yalnız bırak. Artık bir şey hissetmek istemiyorum; kimseyi görmek istemiyorum. Sözlerinden, iç çekişlerinden, duygusal bakışlardan nasıl bir anlam çıkarılır bilmiyorum. Arzulu birinin yalnızlığa ne kadar gönüllü olduğunu bilmiyor musun? Bir daha umut etmeyecek ruhtaki o rahatlık!

Hala burada mısın?

Sana bakmayarak seni uzaklaştırmadım mı? Sanki gözlerimden başka hiçbir şeyi görmek istemiyormuş gibi bana niye bakıyorsun? Neden saçların bu kadar ipeksi ve kimi kıvrımları hatta altınsı? Sakın konuşma, hızlı hızlı nefes alıp durma. Elin yumuşacık, biliyorum. Biliyorum, elin güçlü. Fakat niye o kadar yaklaşıyorsun bana? Bedenin niye titremeye başladı birden bire? Bana öyle bakma, bu kadar sıkı tutma elimi. Biliyorsun seni seviyorum ve seni sevmek istemiyorum…

Ama öp beni öyleyse. Daha fazla dayanamadığımı görmüyor musun?''

Anne,

Sen uykudayken,

Rüzgârla kırbaçlanmış, türkü söylerken

Bizi kuşatan sular, ezgisini yitirmiş

Şarkıların sesinde yaşarsın

Ada,

Senin tepelerin ve vadilerin, zamanın geçtiğinin farkında değil.

Onlar düşlerinde kaldı-çocuklarının düşlerinde

Esmekte olan rüzgârların,

Ve uçmakta olan tasasız kuşların.

Ada:

Kızıl dünya biçimlendirdi sonsuzluğu!

Taş kalpli yeryüzü

Taş bir sözcük düştü, parçalandı henüz yaşayan göğsümde.

Zararı yok, ben zaten hazırdım.

Gelirim bunun da üstesinden

Belleği sonuna değin öldürmek gerek,

Ve yaşamayı yeniden öğrenmek

Taşlaşması gerek ruhun

İşte…Yazın hışırdayan sıcak soluğu, bayram gibi sarıyor pencereyi.

Ben çoktan sezmiştim bu aydınlık günü

Ve boş evi

Öldürdüler evlatlarını senin

Ve sabretmeyi öğrettiler sana.

Ve umut bağlayıp göklere, acı çekmeyi öğrettiler sana

Fakat senin evlatlarının, daha başka oldu yazgısı

Çatladı sabır taşı,

Ve

Çatladı tohumu acının

Ve, öfke ağacı fışkırdı ondan

Ve göklere bağlanan umudun sonu geldi

Umut biziz, kendimiz!

Biz ki, dünün köleleri;

Biz ki, aç her zaman,

Her zaman susuz,

Biz ki, aydınlıktan yoksun;

Kör

Ve bildiğimiz tek okul, onların buyruğu

Korkardık yürümekten toprak üstünde

Sana biz, "anne" diye seslenmeye korkardık...

Mesele şu ki, arkasından hiçbir şey olmaz.

Bulut ne biçimini ne rengini değiştirir.

Yağmur ne yoğunlaşır, ne durur.

Yol üstünde zincir şıkırtıları,

Kuşların şarkısı,

Ormanların ıslaklığı altında,

Ateşler,

Çimende ateş,

Aydınlığın ahengi,

Rengin ahengi,

Sesin ahengi,

Hareketin ahengi,

Anneciğim, yurdum!

Şimdi değiştik artık...

Kendimiz kurtardık

Yaşamdan korkmuyoruz

Bu, ölümden de korkmuyoruz demektir.

Biziz umudu...

Ve bizim savaşımız sana mutluluğu getirecektir!

Birden adını hatırlamadığımı fark ettim bu şiiri yazarken, ama terasta çırpınan havlunun rengi hâlâ gözlerimin önünde.

Kalbimi ve ruhumu vermemin bir yararı yok,

Çünkü sen zaten bunlara sahipsin.

O yüzden sana bir ayna getirdim.

Kendine bak ve beni hatırla

Hatırladıkça kalbimi yırtan bir söz duyarım da,

Tebessüm ederim bu sözün sahibine

On üç yıl sonra şimdi sevgilimden ayrıldığım bu derin, bu kavurucu günlerde neden ansızın aklıma düştüğünü sordum kendi kendime. Sonra anladım:

Bir aşk, birçok aşktan yapılıyor ve ayrılınmıyor hiçbir seferinde.

Burası da kalbin, vicdanın, hiç yorulmasını beklemediğimiz şeylerin yorulduğu yerdir, insan hatırlamaktan, hatırlatmaktan yorulur.

Hatırlamak için harcadığımızdan çok daha fazla çabayı, unutmak için harcıyoruz herhalde.

”Hafızamı kaybetttim, dedim doktora...Bir tek, onu sevdiğimi hatırlıyorum…”

Seni hatırlamak için yolumu uzattım,

Daha fazla zaman verdim kendime,

Bu gece, bu orta yaş ovasında

Bu hat üzerinde,

Bana bir tek söz söyle.

Yorgundu

Durmadan, durmadan hatırlamaya koşmaktan.

Kalbimin doğusunda bir yalan dünya vardı.

Okyanusları mavi olmayan.

Belki bu yazıyı unutmak en iyisi, ben unutmaya hazırım. İsterseniz siz de unutun. Kelimeler beni bağışlasın, cümleler özrümü kabul etsin, siz de üzerinde durmayıp ‘neyse’ derseniz… ‘Hali pür melal’im anlaşılmış olur: İnsan bazen en çok kendinden yorulur!

Tedirginim aslında, seni unutuyor olmak...

Hafızamı milyon kez zorlamama rağmen, yüzünü hatırlayamamak korkutuyor beni...

Her yerde seni hatırlıyorum durmadan

Saat kaç olursa olsun, takvim ne derse desin

Hatırla!

Hatırla beni uzaklara gittiğin zaman,

Uzaklara,

Bir daha elimden tutamayacağın zaman

Ya da ben gitmeye hazırlanırken, hatırla beni,

Düşüncelerini söyleyemeyeceğin zaman...

Yalnızca hatırla, anlıyor musun?

Ya da dua etmek için geç olmadan...

Beni, unutman gerekirse kısa bir süre

Sonra hatırlarsan, üzülme.

Bir zamanlar benim olan düşüncelerden, bir iz bırakırsa karanlıklar

Daha iyidir beni unutman ve gülümsemen,

Hatırlayıp üzülmektense.

Benim soğuklarla bir alıp vermediğim yok

Elimin üşümesi yarımlığından...

Ki sen, bir yar bırakıp gitmiştin avucuma, hatırla!

Ben de koşup , o yardan düşmüştüm

Ne gerek vardı deme sakın....

Dikkat et! Karanlığın gözleri yok

Hatırlanacak çok hüzünler bulacaksın,

Onların tohumunu havaya savurarak, Uzun bir yolculuk yaratacaksın kendine,

İşte o zaman an beni, yaşa beni,

Bazen insana hiçbir şey, hatırlamak kadar acı veremez, özellikle de mutluluğu hatırlamak kadar. Unutamamak....Belleğin kaçınılmaz intikamı. Herhangi bir iz taşınıyorsa eğer, bu bir zamanlar bir yara açıldığındandır.

Bazı insanlar,

Bazı insanlara,

Bazı insanları hatırlatır

Hatırlayanlar üzgündür,

Hatırlatanlar habersiz...

Hatırlananlar mı?

Onlar uzak bir şehirde

Büyük ihtimalle hiç bir şey hatırlamamaktadırlar...

''Seni isteyen yanım, ölümsüz yanımdır. Seni isteyen yanım, aşk yanımdır.''

Gece kapkaranlıktı

Ve simsiyahtı orman,

Gölgeye benziyordu yanımda giden;

Dörtnala atlarımız, sığınmıştık Tanrı'ya.

Bulutlar gökyüzünde sanki birer mermerdi,

Yıldızlarsa, ateşten kuş sürüleri gibi uçuşurdu dallarda.

Ben hasretle doluyum.

Istıraplarla kırgın,

Ümitsiz, bomboş kalmış, derin ruhu Hermann'ın.

Ben hasretle doluyum: Uyuyun sevdiklerim!

Bu ücra yeşillikler arasından giderken:

"Yarı açık mezarlar, dedi, geçer fikrimden!"

O ileri bakıyor, benim gözüm arkada.

Uzak çan seslerini getiriyordu rüzgar.

Hermann: "Dertliler, dedi, düşüncem; Şu alemde

Yaşayan, var olanlar. "Ah, benim düşüncem de dedim ki yok olanlar:

Pınarlar çağıldardı.

Ne söylerdi pınarlar?

Meşeler fısıldardı. Meşeler ne fısıldar?

Çalılar söyleşirdi eski dostlarmış gibi.

Hermann bana dedi: "Dert, insanı uyutmaz.

Ne gözler var ki ağlar, ne gözler uyku tutmaz."

Ona dedim ki: "Uyanmaz niceleri!"

O zaman dostum: "Hayat, dedi, dert, felaket bu!

Ölüler artık azap çekmiyorlar.

Ne mutlu yeşeren, yapraklarla örtülen mezarlara!

Gece onları tatlı ışıklarıyla okşar.

Göklerin sükunundan,

Nurundan nasibi var her ruhun her mezarda

"Sus, dedim, ölüm denen o sırra saygı göster!

Ayak altında, toprak altındadır ölüler.

Ölüler, bir zamanlar seni seven kalplerdi:

Uçup giden meleğin, baban, yahut da annen!

Gönülleri kırılır bu acı sözlerinden,

Rüya içinden gibi duyarlar sesimizi.

Güneş uykuya dalarken,

Ufuktan karanlığa kapı açılıyorsa,

Yıldızlar geceyi kucaklarken,

Ay gökyüzünde parlıyorsa,

Gecenin çiği düşüyorsa sabaha,

İlk ışıkla buharlaşıp uçuyorsa semaya,

Gökyüzünde beyaz bulut, siyah oluyorsa

Kızgın bir ateş olup şimşekler çakıyorsa

Rüzgarla karışıp fırtına oluyorsa

Dev yelkenler onunla doluyorsa

Her bir damla toprakla buluşuyorsa

Her canlı bu zamanda yaşıyorsa,

Anlamaz mı?

Bu evrende boşluk yok

''İnsanların büyük çoğunluğu yüzmesini öğrenmeden yüzmek istemez. Yüzmek istememeleri doğal, çünkü karada yaşamak için dünyaya gelmişler; suda değil. ve düşünmek istememeleri de doğal, çünkü yaşamak için yaratılmışlar; düşünmek için değil! evet, kim düşünürse, kim düşünmeyi kendisi için temel uğraş yaparsa bundan ileri bir noktaya ulaşabilir. ne var ki, karayla suyu değiş tokuş etmiştir. böyle biri bir gün gelip suda boğulur.”