Siyah kitabı okuduktan sonra, zehir gibi acı bir ilâ­cı içmiş kadar ürperdim; bu ilâcı bütün acılığıyla bir an kalbim tadıyor, lâkin zâikam reddediyordu. Bu kitapta­ki havanın hayali içinde bile, uzun bir zaman nefes ala­mayacağımı anlıyorum. Daha sakin bir göğe, daha tatlı bir rüzgâra, daha gözü okşar manzaralara ihtiyacım var.

Nasıl ki, kendi canım yandığı zaman da pek ahüzara kapılmadan felaketi güleryüzle karşılayışım bana onun yadigârıdır.

Bu saatte, onun gönlünü alacak bir kelime bulmak benim için dayanılmaz bir ihtiyaçtı. Fakat, aklıma hiçbir şey gelmiyordu. Kaçmamdan korkuyor gibi elimi bırakmıyordu. Öteki eliyle çantamı aldı. Yan yana yürümeye başladık. İlk defa yan yana…

Birbirimize bir şey söylemeden bahçenin sonuna kadar yürüdük. Bu üç ay içinde ne olmuştu, aramızda ne değişmişti, bilmiyorum. Fakat, bu saatte kendimi ona karşı suçlu görüyor, şimdiye kadar gösterdiğim vahşiliğe pişman oluyordum. Benim şu hayatta yaptığım en iyi sonuncu iş: Kafamı duvarlara çarpıp çarpıp, nihayet anlamaktır. Maamafih, huy canın altındadır. Benim şu hayatta yaptığım en berbat doksan sekizinci iş: Almak seni. Çoğaltmak. Kendime katmaktır…Benim şu hayatta yaptığım en berbat doksan dokuzuncu iş: Tutup seni düşlerime yakıştırmaktır…Ya kırdığım gönlü Allah seviyorsa? Bilemezsin, bilseydin ödün kopardı; Dokunamazdın...

O gece hep bu meseleyi düşündüm. Ona gösterdiğim manasız uzaklığı unutuyor, bu kadar mühim bir şeyi bana haber vermediği için içimden darılıyordum. İşin nihayetinde biz artık birbirine bağlı iki insandık.

Ömrümde acısını unutmayacağım dakikalardan biri de bu olacaktır. Evet, ben, ne olacaktım? Kalbimin sende olmasından dolayı rahattım. Çünkü ben seni bence sevdim, kalbimde kalbini kalpçe sevdi ki, birlikteler. Sen kendini bilmiyorsun. Sende, kimseye benzemeyen başka bir şey var!

Bu hayatın amacı,

Seni karanlıkta görmemi istemekse kabul,

Ben zaten seni her gece rüyamda görüyorum.

Mum ışığına bile ihtiyacım yok benim.

Gözlerinin parıltısı yeter bana.

Ama ne çıkar rüyalarıma girsen?

Rüyalarımdan gitsen ne çıkar?

Ben çoktan ağlatmışım gözlerimi…

Görmüyorum artık seni,

Sen var olsan ne çıkar...? Olmasan ne çıkar....?

Halbuki korkulacak hiçbir şey yoktu ortalıkta

Her şey naylondandı o kadar

Ve ölünce beş on bin birden ölüyorduk güneşe karşı.

Ama geyikli geceyi bulmadan önce

Hepimiz çocuklar gibi korkuyorduk.

Geyikli geceyi hep bilmelisiniz,

Yeşil ve yabanî uzak ormanlarda,

Güneşin asfalt sonlarında batmasıyla ağırdan,

Hepimizi vakitten kurtaracak

Bir yandan toprağı sürdük

Bir yandan kaybolduk

Glâdyatörlerden ve dişlilerden

Ve büyük şehirlerden

Gizleyerek yahut döğüşerek

Geyikli geceyi kurtardık

Evet kimsesizdik ama umudumuz vardı

Üç ev görsek bir şehir sanıyorduk

Üç güvercin görsek Meksika geliyordu aklımıza

Caddelerde gezmekten hoşlanıyorduk akşamları

Kadınların kocalarını aramasını seviyorduk

Sonra şarap içiyorduk kırmızı yahut beyaz

Bilir bilmez geyikli gece yüzünden

"Geyikli gecenin arkası ağaç

Ayağının suya değdiği yerde bir gökyüzü

Çatal boynuzlarında soğuk ayışığı"

İster istemez aşkları hatırlatır

Eskiden güzel kadınlar ve aşklar olmuş

Şimdi de var biliyorum

Bir seviniyorum düşündükçe bilseniz

Dağlarda geyikli gecelerin en güzeli

Hiçbir şey umurumda değil diyorum

Aşktan ve umuttan başka

Bir anda üç kadeh ve üç yeni şarkı

Belleğimde tüylü tüylü geyikli gece duruyor.

Biliyorum,gemiler götüremez

Neonlar ve teoriler ısıtamaz yanını yöresini

Örneğin Manastır'da oturur içerdik iki kişi

Ya da yatakta sevişirdik bir kadın bir erkek

Öpüşlerimiz gitgide ısınırdı

Koltukaltlarımız gitgide tatlı gelirdi

Geyikli gecenin karanlığında

Aldatıldığımız önemli değildi yoksa herkesin unuttuğunu biz hatırlamasak

Gümüş semaverleri ve eski şeyleri

Salt yadsımak için sevmiyorduk

Kötüydük de ondan mı diyeceksiniz?

Ne iyiydik, ne kötüydük

Durumumuz başta ve sonda ayrı ayrıysa

Başta ve sonda ayrı olduğumuzdandı

Ama ne varsa geyikli gecede idi

Bir bilseniz,avuçlarınız terlerdi heyecandan

Bir bakıyorduk,akşam oluyordu kaldırımlarda

Kesme avizelerde ve çıplak kadın omuzlarında

Büyük otellerin önünde garipsiyorduk

Çaresizliğimiz böylesine kolaydı işte

Hüznümüzü büyük şeylerden sanırsanız yanılırsınız

Örneğin üç bardak şarap içsek kurtulurduk

Yahut bir adam bıçaklasak,

Yahut sokaklara tükürsek,

Ama en iyisi çeker giderdik

Gider geyikli gecede uyurduk

"Geyiğin gözleri pırıl pırıl gecede

İmdat ateşleri gibi ürkek telâşlı

Sultan hançerleri gibi ayışığında

Bir yanında üstüste üstüste kayalar

Öbür yanında ben"

Ama siz zavallısınız, ben de zavallıyım

Eskimiş şeylerle avunamıyoruz

İyice kurulamıyorum saçlarını

Bir bardak şarabı kendim için içiyorum

"Halbuki geyikli gece ormanda

Keskin mavi ve hışırtılı

Geyikli geceye geçiyorum"

Uzanıp kendi yanaklarımdan öpüyorum.

Şimdi yalan çıkmanın utancını terliyorum

Ortalık olabildiğince bir kör-duman.

Ben kendi dumanımda boğulurken

Beyaz ve siyah atlarını koşturmuş zaman;

Ihlamurlar çiçek açmış...

Rüzgâr ıhlamurların türküsünü söylüyor

Çıkıp bir yelkende oturmam mümkün değil

Utancımın terleri kurumadan zamanın dışına sarkamıyorum.

Ihlamurlar çiçek açmış, bense hâlâ buradayım

Kavlimize göre böyle olmayacaktı,

Muhakkak sana gelecektim bir çiçek vakti

Yüreklerinde hasret, seslerinde hasret

Turnalar geçiyor

Yaşanmamış bir gün, gün değil

suçu takvimlere bırakamıyorum.

Sebep bir değil, beş değil

Ben birincisini söyleyeyim,

Yaşanmış bir süreçtir sana rehin bıraktığım yaz,

Yakamaz, yakıştıramazsın,

bugün,dün değil

Tek başıma çare üretmekten tükendim

İş karışık, içinden çıkamıyorum.

’Gel' diyorsun sürgülüyken kapılar

Mayın tarlasına düşmüş gibiyim

Kasları, kanatları yanmış bir kuş gibiyim

Geç geldi ve uzaktan geçti bu bahar

İki tarla arasında takım belirleyen Bir taş gibi oturup durdum bütün yıl

Gelen şiir yağmurlarını da kapıdan çevirdim ben

Bir gönül öne geçti, bir akıl

Gel gör ki, her zaman kaderin dediği oldu

Bu işi bitirmem mümkün değil

Şair dilim lâl şimdi

Derdimi kolayca dökemiyorum.

Gözlerimi kapatsam da karşımda duruyorsun

Ihlamurlar çiçek açmış salkım saçak

Ağlasam ıhlamurların dallarına kar yağacak

Uzatsan da pasaportumun süresini

Köprü su altında kaldı, bugün dün değil

Kaçağım, yüzüne bakamıyorum.

Zaman tekdüze arabasını buldu yeniden

Yeniden koştu

Ağır ve kızıl renkli öküzlerini kıştır gelen

Gök, altın yapraklar arasında çukurlar açıyor

Ekim ayı titredi ama kendinden geçiyor

Haberimiz yok gibidir aşkın dibindeki ölümden

Terkedilmiş evlerin içinde dolaşırız

Tekrar kavuşuruz alışkanlıklarımıza

Hep o eski havalarda kaldılar

Ve sanırsın hiçbir şey etki etmez onlara

Sıcacık bir bakış ve bir dokunuş, ruhu etkileyen anlamlı sözlerden de güzeldir. Bakışlar konuşur, ruh etkilenir...Otur kalbimde. Olur da bir gün gözlerimi özlersin, kokumu ararsın, belki yanında olmamı hayal edersin.

On sekiz yıl kollarımla kuşattım seni.

On sekiz yıl kokulu bir tek gün gibi daha şimdiden kırmızı dalları var sonbaharın

Orada beş dakikacık dinlendiğimi duyâbilseydim... Bunu ne çok özlüyorum. İşte bu özlemimi anlamıyorlar. Beni nasıl yorup bitirdiklerini anlamıyorlar.

Kış daha şimdiden altın renkli dalların altında

Ama kış ne yapabilir?

Senin sevdiğinin gölgesine bürünmüş

Bir tek o vardır en güzel ve en tatlı

Bir tek odur suda duran

Bir tek o, hem korku ve hem umut

Yazmasını bekleyerek günleri saymaktayım

Hayat ile insan arasındaki mesafe ne kadar? deseler, cevabım, üzerindeki ağırlıkla birlikte

ayağa kalkmak kadar derim.

Kök salıp çınar gibi büyütmek istediğim kalbim,

Sen, yarısını aldın ancak yaşamdan

Ey kadınım!

Sevgi nedir? Yan yana olup da sustukları zamanlar bile konuşabiliyorlarsa, hatta tartışarak anlaşabiliyorlarsa, konuşmadan aynı düşü birlikte görüyor ve o düşü birlikte yaşayabiliyorlarsa, o iki insan birbirini seviyordur.

Ey kadınım!

Hiçbir kaybın olmadı bu kötü delikanlıdan

Daha doğrusu, okyanus kıyısına çizilmiş bir harf gibi onu tanımadın sen

Bu gölgeyi, bu hiç'i...

İnsanoğlu yapmadıklarından da sorumludur: Yapması gerekli olup da yapmadıklarından, yapması elinde olup da yapmadıklarından, yapmamak için sebepler uydurup, hiçbir zaman yapmayı aklından bile geçirmediklerinden...

İnsanları, büyükleri, kahramanları, yapmadıklarıyla yargılayan yeni bir tarih yazılmalıdır.

İnsan, değişir elbet gökteki bulutlar gibi

Yeryüzünde insan için en zor şey kendini sevmesidir...

Kendini sevmeyen insan, hayatı da sevmez. Sevemediği hayatın isteklerini yerine getiremez. Rahat, huzur içinde yaşamak olanağını bulamaz...

Güzel kitapları okumadan öleceğim diye korkuyorum, seni okumadan öleceğim diye korkuyorum. Çünkü kitapları okumak benim için yaşamaktır, seni yaşamaktır. Onları okumadan ölürsem, yaşamadan ölecekmişim gibi geliyor...

Var olan bir tek sensin

Orda yitirmekteyim şiirimi

Yaşamımın ipini ve sevincini ve sesini

Çünkü sana tekrarlamak istiyordum Seni sevdiğimi

Ama bu söz acı veriyor bana sensiz söylendi mi,

Seviyorsundur. Herkese söylemeyi gereksinirsin. Yoldan geçen tanımadıklarını çevirip söylemek istersin: Seviyorum...İşte bu istek, şiirdir.

Sokaktayım, kimsesiz bir sokak ortasında;

Arkama bakmadan yürüyorum.

Yolumun karanlığa saplanan noktasında, sanki beni bekleyen bir hayal görüyorum.

Kara gökler, kül rengi bulutlarla kapanık;

Evlerin bacasını kolluyor yıldırımlar.

Biri benim, biri de serseri kaldırımlar.

İçimde damla damla bir korku birikiyor;

Seni dağladılar, değil mi kalbim,

Her yanın, içi su dolu kabarcık.

Bulunmaz bu halden anlar bir ilim;

Akıl yırtık çuval, sökük dağarcık.

Sensin gökten gelen oklara hedef;

Oyası ateşle işlenen gergef.

Çekme üç beş günlük dünyaya esef!

Dayan kalbim üç beş nefes kadarcık!

Bana düşmez can vermek, yumuşak bir kucakta;

Ben bu kaldırımların emzirdiği çocuğum!

Aman, sabah olmasın, bu karanlık sokakta;

Bu karanlık sokakta bitmesin yolculuğum!

Kaldırımlar, çilekeş yalnızların annesi;

Kaldırımlar, içimde yaşamış bir insandır.

Kaldırımlar, duyulur, ses kesince sesi;

Kaldırımlar, içimde kıvrılan bir lisandır.

Ben gideyim, yol gitsin, ben gideyim, yol gitsin;

İki yanımdan aksın, bir sel gibi fenerler.

Ayak sesimi aç köpekler işitsin;

Ne sabahı göreyim, ne sabah görüneyim;

Gündüzler size kalsın, verin karanlıkları!

Örtün, üstüme örtün, serin karanlıkları.

Uzanıverse gövdem, taşlara boydan boya;

Alsa buz gibi taşlar alnımdan bu ateşi,

Dalıp, sokaklar kadar esrarlı bir uykuya,

Ölse, kaldırımların kara sevdalı eşi...

Başını bir gayeye satmış bir kahraman gibi,

Etinle, kemiğinle, sokakların malısın!

Kurulup şiltesine bir tahtaravan gibi,

Sonsuz mesafelerin üstünden aşmalısın!

Bir esmer kadındır ki, kaldırımlarda gece,

Vecd içinde başı dik, hayalini sürükler.

Simsiyah gözlerine, bir ân, gözüm değince,

Yolumu bekleyen genç, haydi düş peşime der.

Ondan bir temas gibi rüzgâr beni bürür de,

Tutmak, tutmak isterim, onu göğsüme alıp.

Bir türlü yetişemem

Arkamdan bir kahkaha duysam yaralanırım;

Onu bir başkasına râm oluyor sanırım,

Varsın, bugün bir acı duymasın gözyaşımdan;

Bana rahat bir döşek serince yerin altı,

Bilirim, kalkmayacak, bir yâr gibi başımdan...

İçimin karanlığında ayak sesleri var.

Âb-ı hayat, sensin.

Ben ise sâdece zulmetim... Allâh’ım...

Geliyorum.

Beni çağırdığın yere geliyorum.

Cennetten bir ses duydum. Beni dâvet eden sen misin? Cehennemden de kulağıma bir ses çarptı. Bana oradan da seslenen sen misin?

Geliyorum. Çağırdığın yer neresiyse oraya geliyorum.

Dere kenarında bir mırıltı var. Şâyet bu ses de senin ise, şâyet ordan da çağrılıyorsam, bekle biraz; sular gibi yeşiller giyip geleyim.

Doğru ise söyle koşayım, acele edeyim...

Meyhânede mahzun neş'eler, bağlantısız düşünceler kılığına giren gene sen imişsin. Öyle ise hemen gidip kadehlere dolayım, taşıp döküleyim, coşup coşturayım...Ne duruyorsun? Aşk acılarının yürekte kalmış sesi için de, yine sana iftira ediyor, bu da onundur, diyorlar.

Sana büyük bir sır söyleyeceğim, kapat kapıları

Ölmek daha kolaydır sevmekten

Bundandır işte benim yaşamaya katlanmam

Sana bir sır söyleyeceğim, aç yüreğini

Yaşadığın her an, mahşer menzilimdesin

Soluk aldığın her an, mahşer menzilimdesin

Sana bir sır söyleyeceğim, aç yüreğini

Cehennem nedir, bilir misin?

Cehennem azaptır. Keder ve gamdır.

Allahım...Beni cehenneme atma... diye duâ edeceğine, cehennemi, benim içimden söküp at!

Aç yüreğini

Sen uyut, dünya uyusun

Sen uyut, insanlık uyusun

Ama ben uyanığım...ben direneceğim

Dün seni tanımayanlarla akşamladım. İnsanlarla ağzına kadar dolu meclisler kadar yalnızlık çilesi çekilen neresi vardır?

Gözüm kulağım, elim ayağım onlarla idi. Gönlüm ise seninle başbaşa.

Güldüler, güldüm. Söylediler, söyledim. Verdiler, aldım. Aldılar, verdim.

Allâh'ım! Sana biliş olmayanlarla ilişik etmek çilesini tadan varsa, gelsin de hâlimi diyeyim, hâlini sorayım, gönlümü açayım, derdimi yanayım. Bir söyleyeyim, bin dinleyeyim. Bin dinleyeyim, bir diyeyim.

Şu uçsuz bucaksız dünyâda ben ne kadar garibim. Gelmezsen, eğer bana gelmezsen, hüznüm bitmeyecek, derdim tükenmeyecek.

Burası kalbinin en değerli yeridir. Burada siyah bir nokta vardır. Canın canı, sevenin cananı buradadır. O nokta, yoğun bir damla kandan ibarettir. Adına 'süveyda' yahut 'sevda' derler. Siyaha çalan rengi yüzündendir bu isim. Çünkü sevda, kara talih içinde, o kara kan damlasında büyür. Bütün tecelli denizleri, bütün aşk fırtınaları, işte o bir damla kanda dalgalanıp çırpınır. Aşırı sevgi bu damlayı tahrip edip dağıtırsa, parçaları bütün vücuda dağılır. Aşk, işte bu dağılmanın adıdır ve o dağılırsa aşık artık ne yaptığını bilmez olur.

Bu hüzün, bu dert bende iken, bana ne diye gelesin? Böyle dağlanıp kavrulurken, kendi kanımı göz kırpmadan içip dururken, bu taş üstünde kalmamış vîrâneye seni nasıl da çağırıyorum?

Her kuşa uçmayı, senin hünerin öğretti;

Bana bu çalkantılı yüreği kim verdi?

Bilmez olur musun ki, seninle geçmiş bir solukta, bin bir ömür gizlidir.

Bakıp da göremediğim, görüp de tutamadığım, tutup da durduramadığım anlara yemîn ederim ki ben bir şey kıskanıyorum...

Söyleyeyim mi?

Ben senden kendimi kıskanıyorum...

Ben derim ki,

Ağlayan da haklı, gülen de. Veren de haklı, alan da.

Şu erkeği, şu kadını seven de haklı. Herkes, herşey haklı.

Yalnız ben değilim.

Ne zaman haklı olurum bilir misin?

Onun istediğin gibi biri olursam Allâh'ım...

Duvarlar üzerime yıkılıyor, yüzümde parçalanıyor aynalar, resim çerçeveleri. Tarifi mümkün olmayan bir boşluk içindeyim. Gözlerim kapıda...Belki yine de gelirsin diyorum. Uzaktan ayak sesleri geliyor. Sen değilsin gelen, biliyorum...Ama yine de bir umut var içimde vazgeçemediğim.

Bir sigara yakıyorum ve seni arıyorum dumanın havada çizdiği şekillerde.

Sonra ne yapacağını bilemeyen ellerime bakıyorum bir zaman. Ellerim, hala ayrılırken ellerine temas etmenin hazzı içinde, şaşkın ve kararsız. Oysa, o ellerle şimdi şiirler yazabilirim senin için, sana yokluğumun dayanılmazlığını anlatabilirim.

Zaman hayli ilerledi. Evine varmış olmalısın. Kulağım telefon sesinde. Beni aramanı bekliyorum. Telefonun her çalışında umutla uzanıyor ellerim ahizeye. Oysa hep bir başkası çıkıyor karşıma. Kahroluyorum. Senden başkasının varlığına değil, sesine bile tahammülüm yok artık. Ağır, dayanılmaz saatler geçiyor.

Nihayet senin sesin telefonda. Beni anlayan, o özlemli, kısık sesin. ''Nasılsın?'' derken bile yüreğimi heyecanla dolduran, kanımı tutuşturan sesini işitmenin sevinci sarıyor her yerimi.

Hiç bitmesin istiyorum konuşmamız. Senden başka bir şey düşündüğüm yok, dünya umurumda değil. Konuşuyor, konuşuyoruz ve ''Görüşürüz'' diyorsun. Sana düşündüklerimi söyleyemiyorum. ''Ne olur, yine gel ve hiç gitme artık'' diyemiyorum. Boğazıma bir şeyler düğümleniyor. Ellerimde soğuk, hissiz bir aletle yapayalnız kalıyorum. Sesin yerine çıldırtan bir uğultu kulaklarımda. Biraz önce sesini bana ileten telefona düşmanım şimdi. Hırsla ve kinle bakıyorum bir zaman...

Sonra sevdiğin bir plağı çalmak geliyor aklıma. Birden seviniyorum. Her şeye rağmen yine seninleyim, ne iyi. Beşinci senfoniyi dinliyorum. Odayı orkestranın güçlü, tanrısal sesi dolduruyor. Hiç ayrılmadığımıza ve ayrılmayacağımıza inanıyorum. Aşkın ve sanatın ölümsüzlüğüne bir kere daha inanıyorum.

Seni sevdiğime pişman değilim.

''Duyarlarsa'' diyorsun. Duysunlar, ne çıkar? Seven insanın bir suçlu gibi olması neden? Sevmek ve sevilmek hakkımızı kullanıyorsak bundan kime ne? İnsan olarak aşktan başka övünecek neyimiz kaldı? Erdem yalan söylemek mi? Hırsızlık etmek mi? Katil olmak mı? Yoksa esirleri fırınlarda yakmak mı erdem? Bir milletin gençliğini savaş meydanlarında yok etmek mi? Aşka saygı duymayanlar utansın yaşadıklarına, sevenler değil.

''Görürlerse'' diyorsun. Oysaki kimse görmeyecek seninle seviştiğimizi. Bu doyulmaz zevki kimseye tattırmayacağız. Seni benden başka hiç kimseyle paylaşmaya razı değilim. Zaten sen bir bütünsün; bölünemezsin, paylaşılamazsın ki! Ben hep sevdim sana gelinceye kadar. Seni sevmeye hazırladım kendimi. İlk sevdiğim sen değilsin, ama son sevdiğim olacaksın.

Seni tanımadan önce yalnız sevmenin hazzıyla doluydu yüreğim, gururluydum, çünkü; seven bendim. Yalnız benim hakkımdı sevdiğimi yüceleştirmek, onu erişilmez yapmak, ölümsüz kılmak benim hakkımdı. Sevildiğimi, hele senin tarafından sevildiğimi anladığım anda gururum yok oldu. Aşkının büyüklüğü karşısında eridiğimi hissettim.

''Anlarlarsa'' diyorsun. Anlasınlar umurumda değil. Keşke anlayabilseler...Herkesin seni olduğun yerde görmesini, bilmesini isterdim. Ben sende yaşamanın kavramını buldum. İç aleminin sonsuz hazinelerini önüme serdiğin zaman anladım yaşadığımı. Güzelliğinin manyetik alanından dışarıya çıkamaz oldum.

Hiç bir şeyden çekinme artık. Bak! Şimdi seninle vardığımız o yerde kimseler yok. Yıldızların erişilmezliğinde, duyguların sonsuzluğundayız. Zamanı aştık, en güzeli kendimizi aştık seninle.

Onun için şimdi, ilk defa, beni sevmek hakkını sana tanıyorum. Anla, seni ne kadar sevdiğimi.

Bu banliyöde göğün siyah perdesi çekildi mi, göğsümde derin bir boşluk, odamda akışkan bir keder, bir bahçenin Eylülüdür.

Seni hep hatırlamanın buğusu, aynalardan geçen bir gecenin uzun ve aksak sesidir. Peki sen orada mısın?

Ellerinin sıcak nemini eğitiyorum yanaklarımda, saçlarımda geçmiş baharların kokusu. Öfkenin rengine karışarak sokağa duman içinde akmam bundandır, içimdeki cesur acı da bundan. Yine de burada geceye bulduğum adların bir yankısı yok. Peki sen orada mısın?

Gece dostumuzdur bizim.

Ne çok severim, bilirsin, yüreklerindeki acemi öfkeyi.

Sözcüklerin elleri var.

Taşların seslendiği bir penceredeyim şimdi. Ilık bir suyun tenine say beni. De ki, bir keder antolojisi okuyor sabahlara kadar. Ufka bakarak sefer eyliyor. Şimdi duyduğu, bir okyanusun sesidir, kıyılarına çarpmaya doyamayan.

Ama duyduğum ses, kendi sessizliğimdir yine. Sözcüklerimiz farklı zihinlerde aynı anlama gelemiyor. Ellerin, ellerimin konuşmasına izin vermiyor. Sanırım ezberlediğim bir şey oluyor gitmek...

Eğer kendine sorular soruyorsan, aşk yoktur. Ruhunla bir hesaplaşma demelisin buna. Ruhunu bir yere sürükleye sürükleye götürüp onarmalısın. Bir ruhun aynasından yansımıyorsan, kendini bekle. Peki bunları söyleyen kim?

İnsan bazen bilir. İnsan hep aynı yerde yanlış yapar. Bir sabaha durup bakarsın. Unutmanın bile bir adı vardır.

Schopenhauer ne diyor? “Aşk bir ölümsüzlük talebidir.”

Bu kâğıtları atmamalıyım. Romanları, şiirleri, eski gezi kitaplarını atmaya benzer bu. Gittikçe sararan mektupları küstürmeye benzer. Defterlerde biriken kuşları silmeye benzer.

Bütün eski kitaplarda ölülerin parmak izleri var. Rüyalarıma giren, beni geceye ekleyen, bir yenilgiyle avutan kitaplar.

Peki sen orada mısın?

Her şey karanlık ve kapısız.

Kalbim diyorum, kalbim delilimdir.

İçimde aşka benzeyen bir korku, bir öte zaman görgüsü, masallardan alınmış bir düş, bahar bahçelerindeki şaşkınlık, bir yere atılmış bir taşın ağırlığı, bir bebeğin ilk öğrendiği, hep aynı yere bakan bir pencerenin sesi, komşuya gönderilmiş çocuğun uslu elleri, sıkıntı, telaş var.

Ben geceye alıştırdığım kalbimi görüyorum: Maşuktan geçip aşka varmış, kendini bir söze çevirmiş, yağmurun gölgesine saymış.

Hatırla, bütün cümlelerim sanaydı. Beni de sevmek demek olur seni sevmenin bir adı.

Şimdi söğütlerin çıplak kolları yere dökülüyordur. Su terazilerindeki huzursuz eğim bundandır, pusulalardaki çılgın kımıltı bundan. Karakolun göğünde gecikmiş bir şafak, gelir, ruhumdaki hançere değer. Bir yarayı hatırlarım, bilmem kimin göğsünde.

Gücü anlıyorum, ayaktasın mesela kalbin çok yorgunken. Oysa gerek yok buna, insan ölünce soluksuz da kalmalı. Düştüğün bir yeri özlemelisin.

Düşün ki, coğrafyanın en güzel yerindeyiz

En güzel günlerinde gençliğimizin, ölümden ötesini aklım almıyor

Beterin beteri var diyenlere inanmıyorum

İstesek cenneti kurtarabiliriz

Sana son bir mektup daha yazacağım

Evet, son bir mektup daha yazacağım

Yağmur yağmalı,

Apartmanın arkasında unutulmuş bir ağaç, yıllardır budanmamış ağır dallarıyla camlara

vurmalı

Bir güvercin, sığındığı saçakta kanatlarının altını araştırmalı

Kırık bir plastik kova, rüzgâra kanmalı

Bu şehrin adını şerh koymalı.

O güzel sevgilimi çok özlüyorum,

Sızlayan bu kalbe nasıl sükûnet verebilirim?

Sana son mektubumu yazacağım...

Gönlümün halini, sevgilime bildiğim gibi anlatayım. Gözlerimden yaşlar boşandı, gönlüm kana boyandı, bir türlü anlatamadım.

Evvelki gün, gönlümün halinden kırık dökük bir şeyler anlatıyordum. Düşünce kadehi daraldı. Ben de küçük bir şişe gibi onu kırdım.

Bu aşk tufanında koskoca gemiler paramparça olurken, tahta tahta kırılır,

Aynlırken benim gönül kayığım ne olur, ne hale gelir?

Zaten ben dayanıksız, elsiz, ayaksız biriyim!

Yine zevrak-ı derünum kırılıp kenara düştü, dayanır mı, şişedir o reh-i sengsara düştü.

(Yine gönül kayığım aşk denizinde dalgalara dayanamadı kenara düştü. Gönül kayığı şişe gibidir. Taşlı yere düşünce dayanır mı?)

Senin denizine gelince, ab-ı hayat olurum. Fakat kıyıya düşersem, taş kesilirim, cansız kaya olurum.

Allah bana doğru yolu buldurdu, ona sımsıkı sarıldım. Aşk bana acıda da derman etmek için ayağa kalktı. Beni iyileştirmeye çalıştı.

Aşk evime geldi. Elinde bir şarap kadehi var. O bana, yücelere çıkmam, ötelere gitmem için göklerin damına dayanmış bir merdiven oldu.

Seninle düzene girince, bayram gibiyim. Seninle uyuyunca öd ağacı olurum. Senin yüzünden ağlarım, senin yüzünden gülerim. Senin yüzünden gamlara batarım, senin yüzünden neşelenirim.

Seninle dirilirim, seninle ölürüm. Her şeyi seninle elde ederim. Seninle kaybederim, seninle susarım, gönlüm seninle konuşur.

Sema' nedir? Gönüldeki gizli erlerden haberler almaktır. Onların mektupları gelince garip gönül, dinçelir, rahata kavuşur.

Bu haberler rüzgarıyla, akıl ağacının dalları açılır, uykudan uyanır. Bu sarsılışla beden, darlıktan kurtulur, genişler, huzura kavuşur.

Senin içinde öyle parlak bir ay vardır ki, gökyüzündeki güneş bile ona; "Ben sana kulum, köleyim" diye seslenip duruyor.

Can, gökyüzü fanusu gibi ateşlerle doludur. O bizi ateşinde yakarak bakır mıyız; kalp mıyız; yoksa halis altın mıyız, bunu denemek istiyor.

Kırdığın kadehte kalan ömrümden, ağlarsın içtiğin yılları bilsen.

Hicrinle sararıp solan ömrümden, ağlarsın biçtiğin dalları bilsen.

Sefiller gücünü bende sınadı,

Kimi kaçık dedi, kimi bunadı;

Berdûş eleştirdi, sarhoş kınadı,

Ağlarsın düştüğüm dilleri bilsen.

Ar ettim sakladım uğraşlarımı,

Haberdâr etmedim sırdaşlarımı.

Gizlemek isterken gözyaşlarımı,

Ağlarsın seçtiğim yolları bilsen.

Felsefe böyledir dîvânelerde,

Teselli aranır bahanelerde,

Bir kadeh mey için meyhânelerde, ağlarsın döktüğüm dilleri bilsen.

Ateşe su dedim göz göre göre,

Aklım zavallıydı duyguma göre...

Bahtına şükretti Mecnûn bin kere, ağlarsın düştüğüm çölleri bilsen.

''...Birisi içimde yükselmekte, tökezlemekte ve seslenmekte: "Yardım et!" İşte o büyük dönüm noktası, yürüyüşün özdeyişidir. İç organlarını parçalayan sol çığlığı işitmezsin, merak etme...Seninle kendimi bulur, kendimi kaybederim. Bu iki yoldan hangisini seçeyim? Birdenbire seziyorum ki, tüm yaşamım bu karardan ötürü askıda; Evren'in tüm yaşamı askıda. Bu iki yoldan, yokuş yukarı olanı seçiyorum. Neden mi? Yokuş yukarı olanı seçiyorum, çünkü oraya doğru itmekte yüreğim beni. “Yukarı! Yukarı! Yukarı!" Bağırmakta yüreğim. Geliyorum. Beni çağırdığın yere geliyorum. Cennetten bir ses duydum. Beni dâvet eden sen misin? Cehennemden de kulağıma bir ses çarptı. Bana oradan da seslenen gene sen misin? Geliyorum. Çağırdığın yer neresiyse oraya geliyorum. Konuşmaya korkuyorum. Kanatlarla donanmışım, yüreğimin acımasız çığlığını birlikte boğmak için bağırmakta, türküler söylemekte, ağlamaktayım. Beni bu dünyâ tuzağına kim düşürdü? Sana rastlamak, seninle karşılaşmak için mi ayaklarım bir gizli ağa takılıp şu cihâna yuvarlandım? Bana bu çalkantılı yüreği kim verdi? Suların bile uyuduğu bu dünyâda, gece gün demeden, sana akmak için mi, durulup yatışmaz oldum? Ne zaman doğdum, ne zaman büyüdüm? Doğmaya da ölmeye de inanmadığımı açığa vursam ne olur? Dünyânın beşiğini sallayan âhenk, şu hayat durağında, payıma, senin sesini kim düşürdü? Şunu da söyle... beni bu dünyâ çarkına kaptıran da kimdir? İyi değilim, katkısız değilim, sessiz değilim. Dayanılmazdır mutluluğum, mutsuzluğum. Dile dökülemez sesler ve karanlıkla doluyum...Ama sen çığlığı işitebilirsin...Işık değilim, geceyim...Ama bir ateş ki, yuvalanmış iç organlarımın arasına. Ben ışığın yediği geceyim.''