Ne sağanaklar görmüşüz yarılan gökyüzünden

alnımız yıldırımlarla ağmış,

ne rüzgarlar çınlamış bağrımızda, coşkusundan kırılmış kaburgamız,

dişlenip kayaları ne ateşler yakmışız, aşmışız ne zifir

uçurumlar,

yine de ürkütmeden öpmüşüz bir ceylanı gözlerinin

yaşından

incitmeden tutmuşuz ağzımızda yorulan kelebeği;

şimdi, asmalardan korukların tadı silinmiş,

sesimizde sendeleyen bir keder,

uykusuzluk, serin serin sızıyor acıyan tenimizden;

ziyanı yok, nasıl olsa gönlümüzde aşkın yeri çok derin.

Ne azgın canavarlar üstüne yürümüşüz bir demet

çiçek için,

neyimiz var neyimiz yok vermişiz bir narin dilek için,

yıllarını taş duvara örmüşüz ömrümüzün bir hırçın yürek için;

şimdi, çevremizde yosunlaşmış sessizlik,

Ne güzel sevmişiz, ağzımızda mavi bir tat kekremiş,

ne sızılar sarmışız yumuşacık öpüşlerin çığlığını kuşanıp,

şimdi, usulcacık ürpersek

kara gece, uykumuz kaçacak kadar delik

üstümüz çimensiz tepeler gibi bereketsiz, örtüsüz, serin;

ziyanı yok, nasıl olsa gönlümüzün çayırları ipekten,

bakışımız lekesiz.

Ne masalar düzmüşüz kıvrımları gümüş, ,

ne milyonlar yanından baş eğmeden geçmişiz, huyumuz

değişmemiş,

hayatımız günbegün çarpışarak yaşanılan sırların ürünüdür;

şimdi kar altında avcumuz,

ıssızlaşmış sabahlar, yoksunluk arsızlaşmış,

ziyanı yok, nasıl olsa gönlümüzün dağı taşı altından.

Ne devlerle dalaşmış, kanımızı göstermeden silmişiz.

ne kudurgan günlerde elimizi dost eline titremeden vermişiz,

bir ömür seğirtmişiz bir nefes beklemeden;

şimdi, nice anışların dudağı üşüyen bir çocuk kadar uçuk,

nicesi, el sıkışların sahtekar çıkmış.

- Bizi eşkiyalar soymamış, muhabbet yıkmış.

İnsan iki yaşında da öyle başlar işte

Ezgilerin karanlığına sıyrılır kucaklardan,

Cıvıl cıvıl cıvıldar, mırıldar bir süre,

Derken, üçüne doğru, sözler dökülür ağzından.

Öyledir işte, yavaşça başlarsın anlamaya,

Kapılıp bir türbinin büyük gürültüsüne,

Sen misin bu? bir başkası mı yoksa,

Yabancılaşmıştır evin, bir gölgedir annen de

Bu zalim leylâk parıltısının nedir derdi?

bu dökülen, bu inen bir park kanepesine,

Nedir?

çocukları kaçırmak gibi bir şey mi?

Öyledir işte, kuşlar öyle doluşur içine.

Arttıkça artan kıvamını bulan acılardan:

Yüreğinde ulaşılamayan özlemi, uzak yıldızlar,

kafan bulandığı zaman

Öyledir, öyle başlar çingene çalgıcılar.

Uçaraktan yüce yüce gök katlarından

Çevrili alanlar görürsün, evsiz topraklar,

ve denizler bir iççekiş kadar ansızın,

İşte tıpkı öyle doğar heceler ve uyaklar.

yaz geceleri, yakarır durur: her şey yerini alsın!

diye,

Sakınarak gözünden şafağı ve evreni

Öyle olacaktır, öyledir dalaşımız güneşle.

Öyledir, öyle başlar yaşamak, dizelerle.

Zaman buldukça uğra

Tek neşem bu benim

Beklemek ve bulmakla yaşadığım,

Dili tutulmuş bu şaşkın sevinç.

Eşyalar geri çekiliyor sen gelince

Bir ayrıntı gibi içinde kaybolduğum,

Sığ ilişkileri günlerin

Geri çekiliyor dudaklarıma kadar

kirpiklerinin ışığına tutunup, Mavi bir kıyıya çıkıyorum

Kurtuluyorum boğulmaktan.

Aldığım soluğu duyuyorum, varlığımı

Dünyanın benim için de var olduğunu.

Gülümseyen ve bağışlayan

Bir genişliğe dönüyor içimdeki keder

Dumanı kalkmış karlı bir dağ gibi, Açılıp aydınlanıyorum güneşinle

İnanıyorum yeniden sevgiye ve güzelliğe.

Aralarından ilgisiz geçtiğim insanlar

-Telaşlı, dalgın, uzak-

Daha bir dost görünüyor, daha bir sıcak

İçlerinden biri olduğumu duyuyorum

İyi gözle bakabiliyorum herşeye

Gelişin hayata bağlıyor beni

Anlıyor musun?

Zaman yarat ve uğra..

İri taşlı, kirli bir duvar önünde Fazla bekletilmeden

İki beyaz bulut geçti

Ve iki beyaz kelebek...

Mavi bir diken üstünde uçtular.

Her şey ortada, soğuktu

Ve güneş

Sabahları bilerek dikine çıkıyordu.

Biz bütün bu olanları Anlaşılmaz bir uzaktan seyrettik

Kapılarımız inadına üzerlerimize çiviliydi.

Korkak sokaklarda sarı ışıklar,

Geceler boyu çekinmeden umutları yedi.

Bilinen bir dua için eğri çıkıyordu tepeyi.

Berikiler orta yerde durup, Bir başka şarkı tutturdular

Ve sabahları boşuna  Budalaca düşlerini anlatıyorlardı.

Biri bir kuyu dibinde, Dipten yukarı ışıklara bakıyordu

Yukarda çırpınan bir böcek Boşuna suyu karıştırıyordu.

İki beyaz bulut...

Ve iki beyaz kelebek...

Mavi bir diken üstünde uçtular

Gün, ertesi

Çirkin bir ışıkta

O yıkık taşlı, kirli duvar önünde

Koca kafalı bir koyun otlattılar.

Bu gece herkes uyuduğunda

Gezintiye çıkartalım yüreklerimizi

Ne dersin?

Ama herkes uyuyorken..

Bütün yollar kapatılmalı,

Dışardaki tüm insanlar evine çekilmeli

Sokak lambaları sönmeli

Ve tüm sokak,

Bir geceliğine evlere kapatılmalı..

O gece kimse hasta olmamalı,

Nöbetçi eczaneler,ertesi güne devretmeli nöbetlerini..

Ve gece tüm insanların üstüne serip çarşafını

Derin uykulara yatırmalı..

İşte o an biz çıkmalıyız dışarı

Uzanıp kumsala yıldızları izlemeliyiz

Her yanıp söndüklerinde, Birbirleriyle konuşurlarmış

Çıt çıkarmadan dinleriz, olmaz mı?

Hem belki aralarından birinin Ayağı kayıp düşer,

Dileklerimizde tutarız o kayan yıldızı..

Israr ederim tuttuğun dileği söylemen için,

Önce hayır deyip,sonra kulağıma fısıldarsın..

Ben içimde tutamam,

Ay'a bakar ve haykırırım

O ara yıldızlar daha sık yanıp sönmeye başlar

Dedikodumuzu mu yapıyor dersin bu yıldızlar?

Ay'ında onlardan aşağı kalır yanı yok hani,

Duyduklarını düşürüyor denize,

Ne de güzel düşürüyor ama..

Deniz bir anda gelinlik giymiş kız gibi oluyor…

Evet bu gece çıkartmalıyız Yüreklerimizi gezintiye…

Ve tüm bu hayalleri gerçekleştirmeliyiz

Yoksa hiçbir yıldız bir daha konuşmayacak birbirleriyle

Ve hiç birinin ayağı takılıp düşmeyecek yeryüzüne

Ay, hiçbir gece denize düşürmeyecek yakamozunu

Ve deniz, hiçbir zaman giyemeyecek o beyaz gelinliğini..

Bekliyorum,

Herkesler evlerine çekilip,üstlerini geceyle örttüğünde

O sahilde bekliyorum

Çık gel hayallerime..

Hem belki tuttuğun dilek gerçek olur..

"Senin gibi bir aşk çiçeği ne yapar

Seher vakti yağdığında yağmurlar?"

Diye mezar, sordu güle.

"Ya senin o kuyu gibi ağzına

Düşen insan ne yapar daha sonra?"

Diye sordu ona gül de.

"Ey karanlık mezar, amber ve bal

Kokusuna döner o damlacıklar... Anladın mı beni şimdi?"

Mezar da dedi ki "Ey dertli çiçek,

Melek olup göklerde süzülecek

İçime düşen her kişi."

Hızla gelişecek kalbimiz,

Kalbimiz hızla.

Sürgünlerin umutsuzluğunda

Kırık kalpler, yaralılar, onulmazlar

Farksız çarpanların umutsuzluğunda,

Ve köprü başlarının umutsuzluğunda,

Ve köprü başlarının umudunda.

Sular bitse bile, çiçekler atılırken oralara

Temiz bir ilişkinin bulutsuzluğunda,

Ve eski dağlarda, eski dağlarda kış

Kovalarken ülkesini, hızla gelişecek kalbimiz.

Kendi öz hüznümüzün öz tarlasında,

Bozkır dayanıklılığımızın tarlasında,

Kalbimiz,

Ellerimiz ayaklarımız arasında

Ve kimsenin bölemediği şarkıyı

Güllerin, buğdayların ve acının şarkısını

Bir haziran uygulayacak sesimize.

Sütçünün sesiyle birlikte,

Erkenci işçilerin sesiyle birlikte,

Şoförün sesiyle birlikte,

Sabaha başlamış sarhoşların sesiyle birlikte,

Yaman sarhoşların sesiyle birlikte,

Ve yeni uyanışların ve yeni doğmuşların

Ve herkesin

Ve herkesin sesleriyle birlikte bir haziran uygulayacak

Kimse bölemeyecek

Ve kalbimiz hızla gelişecek.

Yıkıntılara karışan eski bir bahar,

Büyük olmaya elverişli bir bahar,

Eskiden yaşanılmış

Ve her şeye rağmen insanlara göre bir bahar

Suların kana kestiği,

Yahut suların kana kestiği bir bahar.

Hızla gelişecek kalbimiz,

Bir mavilik kalıbında,

Bir odada, en olagel bir odada

En sade, en insanca bir odada

Bir kadınla bir erkeğin olduğu bir odada

Bir kadın bir erkeğin, bir kadınla bir erkek olduğu

Ellerin ve omuz başlarının birbirini bulduğu.

Birden gerçekliğini algılayarak,

Saat çalınca ve görünce güneşi

Birden vazgeçilmezliğini algılayarak

Önemli ve gerekli buluşunu,

Kendini birden hatırlayarak

Ve her şeye

Ve ölüme kalbimiz hızla gelişecek

Çağımıza pek uygun bir hızla gelişecek kalbimiz

Kalbimiz

Yerin ve göğün alt edilmez bir dirilikte olduğu

Tutkumuz, direnmemiz, ellerimiz, kalbimiz.

Kalbimiz

Kalbimiz hızla gelişecek.

Ben sana ejderhaları anlatmadım.

İnsanların dinazorları neden yediğini,

Bir bardak suyun bana neler söylediğini,

Sabahı çiçek açmış bir resimle karşılamanın anlamını

Güneşin uykulu yüzüme vurduğunda aklımdan geçenleri

Kırık bir kalple oturup boyalara dokunmayı

Küçük balkonumdan izlediğim göç eden bulutları

Beslediğim sarı lalenin kitaplarımın arasında nasıl dik durmaya çalıştığını

Bir kirpikten nasıl düşüleceğini

Rüyada hayal etmeyi

Banyo aynasına nasıl dünyaları düşürdüğümü

Kendimi bir ılık pencere önünde duran kızın masalıyla

nasıl yıllarca uyuttuğumu

Kirpileri izlediğim ilk geceyi

Yanık Saraylar’ı ağlaya ağlaya nasıl defalarca okuduğumu

Boyalarımla dolu, yuvarlak, mermer bir balkon masasını nasıl hayal ettiğimi

Defneye baka baka Ay’ın beni iyi etmesi için her gece balkonda nasıl beklediğimi,

Önünden bir bulut geçse bana gülümsediğini gördüğümü

Çok çocukken mutfak penceresinden onunla nasıl konuştuğumu

Kalp kırıklarından ölmemenin utancını

Kendimi nasıl çukurlara attığımı

Evinin kokusunu ne çok sevdiğimi

Sana gelen merdivenleri çıkarken kahkaha atmamak için nasıl surat astığımı

Kucağının benim oyun yerim olduğunu, uzandığım çimen olduğunu

Hiç söylemedim.

Çok güzel şeyler var dünyada...

Ben mesela bir sokak tanırım İzmir'de

yere düşen inci taneleri gibi dökülür denize.

Zaten akşam kırmızı düşer o dağlara.

Amazonların derinliklerinde akan nehirlerde

bembeyaz bir orkide büyür:

o kadar güzel ve keskindir ki kokusu

çılgın bir tay gibi koşuşturur kalbimizin

kıyısında.

Kalbimiz zaten tüm çiçeklerin aynası.

Ben ne köprüler tanırım.

Siz de tanırsınız mutlak

Gündüzleri neler neler çeker şu insanlardan

ve yüzüne çarpıp geçen martılardan. . .

Biliyorum bir gün çekip gidecek belki,

Nereye bilinmez...

Ama Boğaz'dan daha güzel nereye yakışır ki?

Ve zaten her kent başka bir kente açılır bir köşesinden.

Ben ne şairler tanırım ateş gibi

Sarhoş Gemi'yi yazdı denizi görmeden.

Yaşamın okyanuslarında yıkadı sözcüklerini.

Ne kadar çok güzel kadın var dünyada. . .

hepsi birbirinden güzel, birbirinden alımlı.

Gergin yumuşak tenlerinde

İmparatorluklar kuruldu, imparatorluklar çöktü.

Bir öpücükleriyle ihtilaller başladı. . .

Öpücük dedim de aklıma geldi:

Bir sevgilim var dünya güzeli.

Ne zaman baksam gözlerinin içine, yıldızların üzerine düşüyorum

Keşke sımsıkı sarılsam da dünyaya...

Beni zaten hep güzellikler sarhoş etti.

Ne hoş, ey güzel Tanrım,

ne hoş Mavilerde sefer etmek!

Bir sahilden çözülüp gitmek

Düşünceler gibi başıboş.

Açsam rüzgara yelkenimi;

Dolaşsam ben de deniz deniz

Ve bir sabah vakti,

kimsesiz

Bir limanda bulsam kendimi.

Bir limanda, büyük ve beyaz...

Mercan adalarda bir liman..

Beyaz bulutların ardından Gelse altın ışıklı bir yaz.

Doldursa içimi orada

Baygın kokusu iğdelerin.

Bilmese tadını kederin, Bu her alemden uzak ada.

Konsa rüya dolu köşkümün Çiçekli dalına serçeler.

Renklerle çözülse geceler,

Nar bahçelerinde geçse gün.

Her gün aheste mavnaların Görsem açıktan geçişini

Ve her akşam dizilişini

Ne hoş. ey Tanrım, ne hoş,

İller, göller, kıtalar aşmak.

Ne hoş deniz deniz dolaşmak

Düşünceler gibi, başıboş.

Versem kendimi bütün bütün Bir yelkenli olup engine;

Kansam bir an güzelliğine

Kuşlar gibi serseri ömrün.