''Ömrümde ilk kez yazdığım ateşli bir aşk mektubu bu...''

''Gözleri görmeyenler kör diyor bize,

Öğrendim öğreneli ne işe yaradığını çiçek tozlarının,

Her yerde onları görüyorum,

Evde, sokakta, kırlarda, gün ışığında..

Öğrendim öğreneli ne işe yaradığını çiçek tozlarının,

Çiçekler çiziyorum elime ne geçerse,

Toprağa çiçekler,

Duvarlara çiçekler,

Sabaha, masaya, okul çantasına,

Önlüklere, yakalara, eldivenlere..

Ne kadar çoğalırsa çiçekler, o kadar çoğalmaz mı çiçek tozları?

Konmaz mı üzerlerine ekmeklerin,

Suların, ağaçların, yolların?

Herkese yetecek kadar çoğaltmaz mı bütün bunları?

Gökyüzü ilk kez benim,

Çünkü yukarıya kaldırınca parmağımı, değecek kadar yakın

Deniz benim, ilk kez benim,

Sularını ayaklarımla köpürtecek, sesini dolduracak kadar avuçlarıma

Rüzgâr ilk kez, sözcükler ilk kez benim,

Yelelerine tutunup da uçacak kadar, uçuracak kadar yüreğimi

Bir yürüyüşün sonunda uç veren kanatlarla acıyı silebilirim,

Bir adımda geçebilirim kentin ıssızlığından

İlk kez benim,

İlk kez soluğu elimde bir bayrak gibi tutuyorum,

Bir daha bırakmamak üzere..

Ne yapacağımı bilemez bir haldeydim

Fakat içimde derinlerde bir yerlerde bir şeylerin değiştiğini hissediyordum

Hangi kelimenin balkonundan aşağı atlasam,

Sonsuzluğa kanat açıyor

Hani olur ya bazen insan kendi hayat öyküsünü de nasıl devam ettireceğini bilemez

Bir boşlukta öylece donakalır. Bir de bakar ki geçmişine; öyküsünün büyük bir kısmı hep tekrarlarla doludur. Ve daha da kötüsü, öykünün devam etmesi de yalnızca tekrarları artıracaktır.

Akvaryumdaki balıklar hep denizi düşler

Denizse maviyi,

Maviyse sınırsız özgürlüğü,

Özgürlükse kafesinden henüz kaçmış bir kanaryayı,

Kanaryaysa “SEVGİ” parkının çocuklarını,

Çocuklar, öğretmeninin elinden yere düşen tebeşiri

Tebeşirse kendi kendine çiziyordur Tanrıyı tahtaya

Tahta, ormanını özlüyordur…

Orman, perilerini bekliyordur

Periler, masallarını arıyordur

Masallar bir çocuğun kalbi gibi atıyor

Çok sıcak yaz günleri, insanı delirten parçalar vardır ya

Öyle bir dalgalanışla yüzlerini tuttulardı dünyaya

Bakışlarının içi yanıyordu.

Gözlerine bakamazdınız

Ölümün dışa vurmuş biçimleri gibiydi onlar

Yeni açmış bir çiçeğin, pembe

Adı ne?

Bir güneş parçasının, bir salkım söğüdün

Dönüp duran yaprakların üstünde?

Ben şimdi ne yapsam, ben şimdi ne yapsam, kaç kere yalnız

Hem bunu kaç kere söylemek, ne türlü söylemek adına?

Eskimiş fırçalarda, kırılmış şişelerde, tozlanmış ilaç kutularında

Okunmaz kitaplarda uzaksı giysilerde, çocuksuz avlularda

Anlamsız kahvelerde, bir yolun çok ucunda...

Ben şimdi ne yapsam, ben işte ne yapsam kaç kere yalnız

Kaç kere yalnız, ama kaç kere yalnız, gene kaç kere insan olmalarımla?

Neydim?

Kimdim ki ben?

Şimdimi nasıl anlatayım?

Ne zaman düşsem derin bir karanlığa

Çocukluğumun dokunuşlarını özlüyor ellerim

Toprağı,

Çamuru,

Boş şeker ambalajının parmak uçlarımdaki hışırtısını

Çağırıyorum yine karanlığı

Geriye dönmeye muhtaç gibi yalvarıyor her duygum

İtinayla arıyor eksik olan o hissi ellerim

Bir sarılma ötesinde gibi gelen her mesafenin heyecanıyla titretiyorum dudaklarımı

Zamanı gelince hatırlamak için unutmam gerekiyor, biliyorum

İçimdeki o korkunç boşluktan sesleniyorum

Lütfen beni anlayın biraz

Her şeyin anlamını çözeyim derken

Kendi anlamımı kaybettim bir köprü altında

Çocukluk zamanlarımın kavuşmalarını özlüyor kollarım

Heyecanı,

Saflığı,

Gözyaşlarının tuzuyla kuruyan dudakları,

Dönmek üzere söz vermeye bile gerek duymadan, bakışların her yeminden daha değerli

olduğu o zamanları

Her şey böyledir

Bilirim...Neden mi? Olmaz, anlatamam

Tek söz etsem, dünya, ortasından bir elma gibi kesiliverecektir

Sonra?

Sonrası yok... Yine karanlık işte

Şimdi

Şimdilerde ise sadece bir yalanmış gibi, ceplerimde saklıyorum tüm duygularımı

Nehirler yarışır, çağıldar gözlerinde

O nehirler benim nehirlerimdir

Aşk ki, azar azar benim yerimdir

Üşüyorsam, sokaktaysam, yalnızsam

Gözlerin benim evimdir

Vurulup düştükçe, düştükçe seni sevmekten caymayacağım

Gece insin,

El ayak çekilsin....

İyi ki bu sestesin

Dünyayı ısıtan nefestesin

Bir haydut gibi gezinirim kapında...

Kalbimde tutuşan ateştesin

Rüzgârlar savrulur, uğuldar gözlerinde

O rüzgârlar benim rüzgârlarımdır

Aşk ki, azar azar benim yerimdir

Suskunsam, bozgunsam, bulutsuzsam

Gözlerin benim evimdir

İyi ki bu düştesin

Her sabah ışıyan güneştesin

İyi ki yoksuluz bulutlar gibi

Soğuyan dünyada sımsıcak fırınlar gibi..

Vurulup düştükçe,

Düştükçe,

Sana koşmaktan caymayacağım

Gece insin, el ayak çekilsin

Gelip kapında ağlayacağım....

''Ben herhangi bir meçhul değildim. Kasırga idim. Hayretim hayranlık oldu. Adeta biz mümkün olmayanı başardık. Bu kahkahalarla gülünecek izdivaç en iyimser tahminlerle bir mevsim sürerdi. Kasırgadan kaçmak isteyene her geminin güvenle sığınacağı bir liman. Ben kasırgaya susuzdum. Kendimi kitapların zindanına gömdüm, kitapların ve vazifemin. Korkunç bir mücadele oldu bu. Fren, fren, fren. Sizi intihardan kurtaran bir insanı hayal kırıklığına uğratmamak. Madem ki, sevebileceklerim anlamamıştı beni, madem ki, ruhumu Mefisto’ya satar gibi evlenmiştim, madem ki bahtiyar olamayacaktım, bir başkasını bahtiyar etmeliydim. Bu da bahtiyar olmanın bir başka yolu idi. Zaten ben daima başkalarında bahtiyar olmuştum, başkalarıyla bahtiyar olmuştum. Verdiğim sözden dönmemek için harcadığım gayretle birkaç Himala’yı devirebilirdim.

Ben seni değil, kendimi kurtardım. Kendi rüyamı. Gerçekte fazileti, masumiyeti kurtardım. Sen kalbi bir gözyaşı kadar temiz ve bir çocuk bakışı kadar aydınlık bir insansın. Çöldeki kaynaktan çakallar su içmiş. Kaynak ne? Kaynak daima serin, daima temiz. Babür’e teşekkür borçluyum. Seninle öyle doluydum ki, kafatasım çatlayacaktı. Damarlarımda akan kan sendin. Göğüs boşluğumdaki kalp senin kalbindi. Damarlarım çatlayacak, göğsüm yarılacaktı. Seni teneffüs ediyordum. Babür beni gökten yere indirdi. Gökte seninle kanat çırpıyorduk. Rimini aşıkları gibi. Ve hava kasırgalıydı.''

Bir ayak sesi duymayayım,

Kapıya koşuyorum gelen sen misin diye

Bir sarı saç görmeyeyim, yüreğim burkuluyor

Ağlamaklı oluyorum

Her şey bana seni hatırlatıyor

Gökyüzüne baksam, gözlerinin binlercesini görürüm

Bir rüzgar değse yüzüme, Ellerini düşünmeden edemem

Yaktığım bütün sigaraların dumanları sana benzer...

Tadı senden gelir

Yediğim yemişlerin,

İçtiğim içkilerin,

Ve içimdeki bu dayanılmaz sıkıntı

Bu emsalsiz hüzün, Seni beklediğim içindir

Senin aydınlığın yetişir bana,

Güneşi istemiyorum,

Yıldızları istemiyorum,

Açma perdeleri,

Ben bu karanlığı seviyorum,

Bu yalnızlığı, bu geceleri

Karanlıklar benim için yaratıldı

Aydınlıklar senin için

Sen olmasan B'ler C'ler D'ler olmazdı

Ben olmazdım

Bu mavi gökyüzü

Bu yeşil denizler olmazdı

Z'ye kadar yürüdüm bir akşam

Allı morlu ağaçlar gördüm

Akça pakça kadınlar gördüm

Yine seni unutamadım

Senin aydınlığın yetişir bana

Yum gözlerini, üç kadar say

Bütün B'leri C'leri A,

Bütün akları kara yapacağım

Resmine bakamaz oldum

Uykulardan korkuyorum artık

Utanıyorum odamdaki bütün eşyalardan

Şu sedir hala gelip oturmanı bekliyor

Şu ayna karşısında güzelliğini seyretmeni

Şu kadeh dudaklarına değebilmek için duruyor masada

Ve şu saat, geldiğin anda durabilir sevincinden

Zaman çıldırabilir...

Çünkü benim dünyamda

Ölümsüzlük, seni sevmek demektir.

Bu kadar yürekten çağırma beni

Bir gece ansızın gelebilirim

Beni bekliyorsan,

Uyumamışsan,

Sevinçten kapında ölebilirim

Belki de hayata yeni başlarım

İçimde küllenen kor alevlenir

Bakarsın hiç gitmem

Belki de seversin beni, kim bilir

Kal dersen, dağlarca severim seni

Bir deniz olurum ayaklarında

Aşk bu, özleyiş bu, hiç belli olmaz

Kalbim duruverir dudaklarında.

Ya da unuturum kim olduğumu,

Hatırlamam belki adımı bile

Belki de çıldırır, deli olurum

Bakarsın ansızın gelebilirim

Bu kadar yürekten çağırma beni.

Bir çocuk doğmayı bekler,

Bir ağır hasta ölmeyi

Bitkiler yağmur ve güneşi bekler

Yalnız bir kadın sevilmeyi

Ve düşün ki bir adam, İçinde bütün bekleyenlerin korkusu ve ümidi

Seni bekler Asılmayı bekleyen bir idam mahkumu gibi

Apansız uyanırsan gecenin bir yerinde

Gözlerin uzun uzun karanlığa dalarsa,

Bir sıcaklık duyarsan üşüyen ellerinde,

Ve saatler gecikmiş zamanları çalarsa,

Bil ki seni düşünüyorum

Bir vapur yanaşırsa, rıhtımına bin

Örtün karanlıkları masmavi denizlerde,

Ve dinle kalbimi bak nasıl çarpıyor nasıl

O bütün özlemlerin koyulaştığı yerde, Bil ki seni bekliyorum

Bir sabah gün doğarken aç perdelerini, bak

Sevinçle balkonuna konuyorsa martılar

Kendini tadılmamış derin bir hazza bırak...

Dökülsün dudağından en umutlu şarkılar,

Bil ki seni istiyorum

Gecelerden bir gece uyanırsın,

Uzaklarda elemli, garip bir kuş öterse

Bir ceylan ağlıyorsa dağlarda yapayalnız,

Ve bir gün bir sarı çiçek biterse,

Bil ki seni seviyorum

Sen gelinceye kadar, pencerem kapalı duracak rüzgar gelmesin diye,

Artık perdeleri açmayacağım gün ışığı girmesin diye

Sonra kahrolacağım bu karanlıkta, bu derin yalnızlıkta

Ve günlerce, gecelerce haykıracağım

Nerdesin diye, nerdesin diye...

Bir gün bu kapıdan sen gireceksin,

Biliyorum..

Er geç bu bekleyişin bir sonu gelecek

Öldüğüm gün bile gelsen

Bütün bu bekleyişlerimi ve öldüğümü unutup çocuklar gibi sevineceğim

Kalkıp sarılacağım ellerine,

Uzun uzun ağlayacağım...

Her gün bir kez bu kitabın başına geçtim. Her gün bir kez dışarı çıktım. Kırık bir bulutla yürüdüm. Her gün bir insana bakıp, yüzümü yere eğdim. Her gün bir gazeteye boş gözlerle baktım. Her gün birileri konuştu, onları dinliyor gibi yaptım. Her gün bir kez “neredeyim?” diye sordum kendime. Her gün bir kuzey kışı indi içime. Her gün karşımda duran fotoğraflarına baktım. Bir kez öfkelendim her gün, bir kez sordum kendime, neden bu kadar bağlandın?

Her gün adalet ve zalimlik üzerine düşündüm. Belki de her şey...Her gün bir barbar, bir medeni ile gezdim sokaklarda. Minareleri her gün sabaha ezan sesleriyle ben açtım. Her gün bir perdeyi aralamaya çalıştım. Her gün hiçbir şeyi anlamadığımı düşündüm, her gün her şeyi anladığımı düşündüm. Güvercinleri yolculadım. Her gün, günlere dayanamadığımı düşündüm. Kitapları alt alta dergileri kıvırarak yan yana dizdim. Ne idüğü belirsiz yerler benimle yürüdü. Gördüğüm her “cümle” bana bir bıçak gibi battı, anlamadım. Her gün bir taş parçası söktüm içimden. Her gün uyku beni koynuna alsın diye yalvardım. Her gün, gün bitiyor, gece bitmiyor dedim. Her gün işlerin beni avutmadığını gördüm. Ayrılık günlerini, sonradan niçin sisli bir perde gibi hatırlarız? diye sordum. Öfkeni unutma dedim kendime her gün, unutursan düşersin dedim. Her gün en az bir saati ayakta durmaya, dimdik durmaya ayırdım.

Sen güzel bir insansın

Herkes biliyor bunu

Yaramı alıp uzak şehirlere gidiyorsun

-Saçlarımı düz bir denize ısmarlıyorum

Utanma! ayıp değil ki bu

Bak ben utanıyor muyum?

Kanayana kadar dizlerim, misket oynarken

Hem, unutma, herkes birilerinin yarasını taşır uzaklara."

Biliyorum, sana benziyorum

Ve içinde saklı tuttuğum yele...

Benim içimdede saklı tuttuğum buzlu kıyılar, çığlık hatıraları

Ben de senin kadar kaçkınım ve yaralı.

Her gün ömür sözcüğünü bir kez kalbimden geçirdim. Her gün ömür sözcüğü kömür gibi tınladı içimde. Her gün sana içimden bir kez “sevgilim” diye seslendim. Her gün sana bir kez “zalim” diye seslendim. Her gün, yan yana oturup birbirine dikkatle bakan iki yaşlı kadını düşündüm. Her gün o kadınların bu fotoğrafı yırtıldı dedim...Her gün “âh” ettim bir kere, bir kere o âh’ı geri aldım. Her gün “yol arkadaşım” dedim, kahırla kapladım sözlerimi. Her gün acını tattım. Her gün unutmak için değil, unutmamak için ağu kattım kalbime. Her gün insan olmak ne çok kusur içeriyor diye düşündüm. Her gün bir kilidi açmaya çalıştım. Başka bir şey vardı, başka bir şey; ben sana dünyanın değil yeryüzünün diliyle seslenmiştim. Çile nedir, günah ne? Bana ne bunlardan. Dünyanın merkezi sendin her gün, ben senden uzayan uçsuz bucaksız bir kara...

Nedense hayatta bir müddet beraber yürüdüğümüz insanların başına bir felaket geldiğini, herhangi bir sıkıntıya düştüklerini görünce bu belaları kendi başımızdan savmış gibi ferahlık duyar ve o zavallılara, sanki bize de gelebilecek belaları kendi üstlerine çektikleri için, alaka ve merhamet göstermek isteriz. Şimdiye kadar bana bu derece yakın olan bir insana tesadüf etmediğim için, bence bütün meselelerin üstünde onu muhafaza etmek arzusu vardı. Bütün isteklerimin en son gayesi belki de ona tamamen, hiç noksansız, bütün maddi ve manevi varlığıyla sahip olmaktı,. Fakat elde edebildiğimi de kaybetmek korkusuyla, bu gayeye gözlerimi çevirmekten çekiniyor, seyretmekte olduğu ve yakalamak istediği harikulade güzel bir kuşu küçük bir hareketiyle kaçıracağından korkan bir insan gibi atıl kalıyordum.

Bu hareketsizliğin, korkuya dayanan bu tereddüdün daha zararlı olduğunu, insan münasebetlerinde bir noktada taş kesilmiş gibi kalınamayacağını, ileriye atılmayan her adımın insanı geriye götürdüğünü ve yaklaştırmayan anların muhakkak uzaklaştırdığını karanlık bir şekilde seziyor ve içimde sessizce yanan, fakat günden güne büyüyen bir endişenin yer etmeye başladığını hissediyordum.

Fakat başka türlü yapabilmem için başka türlü bir insan olmam lazımdı. Asıl noktanın mütemadiyen etrafında dolaştığımı bildiğim halde bu noktaya gidecek yolları bilmiyor, araya-mıyordum. Eski mahcupluğum ve sıkılganlığım kalmamıştı.

Kendi içime kapanmıyor, hatta belki de biraz müfrit şekilde ruhumu meydana veriyordum; ama hep bu ana noktaya dokunmamak şartıyla.

Halbuki ben bu kadar hakikatsever olmak istemiyordum. Hiçbir hakikatin beni ondan uzaklaştırmasına tahammül edemeyeceğimi anlıyordum. Ruhlarımız için en lüzumlu, en kıymetli olan şeyleri birbirimizde bulduktan sonra diğer teferruatı görmemezlikten gelmek, daha doğrusu büyük bir hakikat için küçük hakikatleri feda etmek, daha insanca ve daha insaflı olmaz mıydı? Bir şey noksandı, fakat bu neydi? Evden çıktıktan sonra bir şey unuttuğunu fark ederek duraklayan, fakat unuttuğunun ne olduğunu bir türlü bulamayarak hafızasını ve ceplerini araştıran, nihayet, ümidini kesince, aklı geride, ileri gitmek istemeyen adımlarla yoluna devam eden bir insan gibi üzüntülüydüm.

Bütün bunları o zamanlar bu kadar vazıh ve derin düşünüp düşünmediğimi bilmiyorum. Bugün, araya on iki seneden fazla bir zaman girdikten sonra, o günkü halimi gözümün önüne getiriyor ve bu neticeleri çıkarıyorum. Onun da benim gibi, dostluğumuzun, olduğu yerde kalmak suretiyle, bir çıkmaza girdiğini fark ettiği muhakkaktı. Yalnız o, asıl aradığını bulamamakla beraber, bendeki diğer birçok tarafların kendisi için feda edilemeyecek kadar kıymetli olduğunu görüyor, bunun için, kendisinden uzaklaşmama sebep olacağını zannettiği şeyleri yapmaktan çekiniyordu.

İnsanlar nedense daha ziyade ne bulacaklarını tahmin ettikleri şeyleri araştırmayı tercih ediyorlar. Dibinde bir ejderhanın yaşadığı bilinen bir kuyuya inecek bir kahraman bulmak, muhakkak ki, dibinde ne olduğu hiç bilinmeyen bir kuyuya inmek cesaretini gösterecek bir insan bulmaktan daha kolaydır.

Şimdi aramızda noksan olan şeyin ne olduğunu biliyorum. Bu eksiklik sana değil, bana ait... Bende inanmak noksanmış... Beni bu kadar çok sevdiğine bir türlü inanmadığım için... Bunu şimdi anlıyorum. Demek ki, insanlar benden inanmak kabiliyetini almışlar... Ama şimdi inanıyorum... Sen beni inandırdın. Seni seviyorum. Deli gibi değil, gayet aklı başında olarak seviyorum... Seni istiyorum...İçimde müthiş bir arzu var.

Bu akşam anladım ki, bir insan diğer bir insana bazen hayata bağlandığından çok daha kuvvetli bağlarla sarılabilirmiş.

Bütün bu karışık hisler, ışığa çıkmaktan korkar gibi, ruhlarımızın en saklı köşelerinde durmaktaydı. Ve biz, hakikatte hep eskisi gibi birbirini arayan, isteyen, birbirinin huzurundan her zaman daha memnun ve zengin olarak dönen iki candan arkadaştık.

Leyla, biz böyle nasıl çocuklarız?

Hep ateşle oynarız, ateşle oynarız

Gurbet, hasret, uzaklar

Kızgın çöller, kum fırtınaları

Leyla, biz böyle nasıl çocuklarız?

Su akar, kuş uçar, yılan sürünür

Mecnun, yanar!

Mecnun yanar, diye Leyla da mı yanar?

Leyla, biz nasıl çocuklarız?

Ezelde verilmiş hükmümüz...

Büküldü boynumuz,

Leyla, uzun ve karanlık bir gecedir

İçinde yana yana kül olduğumuz

Kaybolduğumuz

Hadi ben neyse Leyla

Mecnun’a yanmak yaraşır

Sen terk edip haymelerin, hurmaların gölgesini

Girdin kor yüreğime, Ateş, mekânındır

Yandın, yakınmadın

Bir “ah!”ını duymadım yıllar yılı

''Cehennem olsa utanır bir günahsızı yakmaktan.'' Desem

Leyla kırılır, Leyla darılır

Yüzyıllar oldu görüşmeyeli

Saçlarıma aklar doldu bir görsen

Ama, hâlâ o bildiğin çocuğum Leyla

Ateşler oyuncağım

Seni sorduğum çöller Tutuştu ardımda alev alev

Ateşten yollar oldu ayak izlerim

Hiç kimse benzemez Leyla’ya

Leyla’ya bir ben benzerim

Ceylanların gözlerinde aradığım yalandır gözlerini

Yalandır boynunu kuğulara benzettiğim

İki baş bir yastıkta düşlediğim yalandır

Hayal ederim,

Bilirim, varılmaz Leyla’ya, gidilir

Ben Leyla’ya giderim

Bak asırlardır yanlış anlatılmış “Leyla ile Mecnun”

Yanlış yorumlanmış hikayemiz

Otlar, dikenler her toprakta büyür Leyla

Nice kurak iklimlerde, nice çiçekler büyüttük biz

Nice saraylar kurduk çöller ortasında

Leyla, sevmeyi en iyi biz biliriz

Sevda bizim lügatımızda buldu asıl anlamını

Firak yanmaktır bizde,

Vuslat kül olmak

Kimseler okumasın, anlamasın zararı yok

Bize nasip oldu ya yazmak aşkın kitabını

Kara dağlar taht kurmuş gönlümüze

Onların gözleri korkar ve derler

“Beşiğin ardı gurbettir!”

Bizim ise aramızda ışıktan atlara binsen,

Aşılmaz mesafeler...

Leyla benim içimdedir